Λένε Γιά Μένα

Το δίλημμα του φυλακισμένου.

 

Αν σου άρεσε το βίντεο τότε πρέπει οπωσδήποτε να παίξεις το διαδραστικό παιχνίδι του Nicky Case!  Το παιχνίδι είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος (και σίγουρα ο διασκεδαστικότερος) για να κατανοήσεις τα επαναλαμβανόμενα διλήμματα του φυλακισμένου, ποιες στρατηγικές κυριαρχούν, πότε και γιατί. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην έρευνα του Robert Axelrod και στο αντίστοιχο βιβλίο του “The Evolution of Cooperation”.

Ελληνική έκδοση: https://lightspot21.github.io/trust/

Αγγλική έκδοση: https://ncase.me/trust/

Πυξ Λαξ – Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Μοιάζουμε οι άνθρωποι με δρομείς;

 

kalimarmaro finish

 

Στην αρχή της ζωής μας τρέχουμε πολύ, καλύπτουμε  κάθε μέρα, πολλά χιλιόμετρα νέων εμπειριών.

Καθώς τα χρόνια περνούν επιβραδύνουμε.  Στα γεράματα – πέρα από σπάνιες περιπτώσεις που αποτελούν την εξαίρεση του κανόνα- μοιάζει σαν να τρέχουμε σε έναν διάδρομο προπόνησης.  Είμαστε ζωντανοί, όρθιοι, κινούμαστε, αλλά μένουμε στο ίδιο σημείο,  είμαστε στατικοί και γενικά δεν αποκτάμε νέες εμπειρίες.

 

Η νεότητα έχει το προνόμιο της άγνοιας. Επίσης έχει μπροστά της έναν μακρύ δρόμο για να τρέξει.  Όταν είσαι νέος και κάθε μέρα μαθαίνεις κάτι καινούριο,  κάνεις πράγματα για πρώτη φορά, οι μέρες και τα χρόνια μοιάζουν πιο γεμάτα, πιο πολλά.

Καθώς μεγαλώνεις, είναι δύσκολο ν’ ακούσεις μια μουσική εντελώς καινούρια, είναι δύσκολο να διαβάσεις ένα βιβλίο πρωτότυπο, είναι σπάνιο να κάνεις κάτι για πρώτη φορά,. Συνηθίζεις κι επαναλαμβάνεις τις ώρες και τις μέρες σου και τα χρόνια σου, τις προηγούμενες εμπειρίες σου.  Σε τρώει η καθημερινότητα σου. Η ζωή δείχνει να αδειάζει, όπως όταν πλησιάζεις στον τερματισμό, αλλά νιώθεις ότι δεν έχεις δυνάμεις.

Μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι τι έχεις περάσει για να φτάσεις στον τερματισμό και να  απολαύσεις  τη στιγμή που τερματίζεις, η οποία αντιπροσωπεύει όλη τη διαδρομή και αποτελεί μια μοναδική εμπειρία.

Κάπως έτσι δεν είναι ολόκληρη η ζωή;  Μια διαδρομή την οποία καθορίζει ο καθένας μας και ένας θριαμβευτικός τερματισμός.  Μη σκέφτεσαι,  πότε πέρασε η διαδρομή και τερμάτισα;  Αλλά κάνε τον  τερματισμό να αξίζει.

Τελικά μοιάζουμε οι άνθρωποι με δρομείς;

 

.

 

 

Source: Λίγο μετά το θερινό ηλιοστάσιο της νιότης

Έλενα Παπαρίζου – Πόσο λυπάμαι 

Ευγένιος Σπαθάρης – Ένας σπουδαίος Έλληνας

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ευγένιος Σπαθάρης

«Πάντοτε ενοχλούσε η επαναστατημένη φωνή του Καραγκιόζη. Δεν ήταν λίγο να έχεις απέναντί σου τη φιγούρα που σε εκφράζει 100% και να σου φωνάζει “ξύπνα λαέ”… Αλλά, πρόσεξε: είναι ένας ήρωας που επαναστατεί με το δικό του τρόπο. Με την τέχνη, την παράδοση και την μαγκιά του».   Ευγένιος Σπαθάρης

Ποιος ως παιδί δεν κυνήγησε την σκιά του; Πόσες φορές δεν κοιμηθήκαμε ακούγοντας παραμύθια κάνοντας σκιές με τα χέρια μας στους τοίχους;

Στην Ελλάδα το σύμβολο της φιγούρας του Καραγκιόζη έχει ταυτιστεί με το προφίλ του λαϊκού ήρωα. Λίγο έξυπνος, λίγο πονηρός, καταφερτζής, με καμπούρα ως αποτέλεσμα των παθών του, με μεγάλο κούτελο για να δείξει το φιλότιμο του, ξυπόλητος για να φανεί η φτώχια του και με ορθάνοιχτα μάτια για την καλοσύνη και τιμιότητα του. Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν ο εθνικός μας καραγκιοζοπαίχτης. Ο άνθρωπος που για πολλά χρόνια ήταν η φωνή και η ψυχή του Θεάτρου Σκιών.
Όλα ξεκίνησαν στις 2 Ιανουαρίου 1924 σε ένα μικρό σπίτι στην Κηφισιά. Την ημέρα που γεννήθηκε ο Ευγένιος Σπαθάρης ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, καραγκιοζοπαίχτης που μαθήτευσε δίπλα στον Θοδωρέλλο και τον σπουδαίο Μίμαρο, κατασκεύαζε στο εργαστήριο του μια καινούρια φιγούρα του καραγκιόζη. Μέσα στο υπόγειο παραλίγο να γεννηθεί ο Ευγένιος, ανάμεσα στον Χατζηαβάτη, την Αγλαΐα και τον Μπάρμπα – Γιώργο.
Από πολύ μικρός άκουγε ιστορίες που μπέρδευαν την αλήθεια με τον μύθο. Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ένας λαός που ερχόταν με την κληρονομιά της Μικράς Ασίας. Από την Προύσα μέχρι το Αϊβαλί, οι ιστορίες του πολύπαθου καραγκιόζη δεν άφησαν να ξεχαστεί η ιστορία. Αυτό είναι κάτι που ο Ευγένιος Σπαθάρης το ένιωσε και έτσι, αποφάσισε να συνεχίσει την τέχνη του πατέρα του. Η δεξιότητα του στο σχέδιο τον έκανε από πολύ μικρό να ζωγραφίζει τις ρεκλάμες για τις παραστάσεις και παρά την μεγάλη του αγάπη για την αρχιτεκτονική, έγινε και ο ίδιος μέρος του θεάτρου σκιών. Το 1942 και μεσούστης του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, έκανε το ντεμπούτο του και με τόλμη προσάρμοσε την θεματολογία των κειμένων στον αντιστασιακό αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής. Σε μια από αυτές τις παραστάσεις τον είδε ο Μάνος Χατζηδάκης με τον Γιάννη Τσαρούχη και του πρότειναν να συνεργαστεί με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλού Μάνου. Ακολούθησε η παράσταση Το Μεγάλο μας Τσίρκο και αργότερα η έκδοση των ιστοριών του από τις εκδόσεις Νεφέλη. Είχαν φυσικά, προηγηθεί τα δισκάκια των 45 στοφών με τις ηχογραφημένες παραστάσεις του. Παράλληλα, η φήμη του είχε αρχίσει να εξαπλώνεται και στο εξωτερικό. Ρωσία, Κούβα, Αμερική και Καναδάς. Ευρέως γνωστός και αναγνωρίσιμος πια μόνο από μία φράση έγινε στην Ελλάδα το 1966, όταν εγκαινιάσθηκε ο Πειραματικός Σταθμός Τηλεόρασης και πρωτοακούστηκε το Ακούσατε, ακούσατε… καθώς και το Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…
Ο Ευγένιος Σπαθάρης εκτός από τις παραστάσεις πίσω από το 2,5 μέτρων πανί είχε εργαστεί και ως σκηνογράφος στο θέατρο. Κάποιες από τις δουλειές του ήταν με τον Βασίλη Ρώτα, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Γιαννακόπουλο. Μεγάλη στιγμή στην πορεία του το ανέβασμα της παράστασης «Βάτραχοι», του Αριστοφάνη, σε δική του προσαρμοσμένη διασκευή. Στην συνείδηση του κόσμου ταυτίζεται με τον παραδοσιακό Έλληνα και την αιώνια βασανισμένη φιγούρα του. Σκηνοθέτες του ζητούν να παίξει στον κινηματογράφο. Εκείνος αρχικά αρνείται λέγοντας πως δεν είναι ηθοποιός. Κι όμως εμφανίζεται στο έργο του Γρηγόρη Γρηγορίου Πικρό Ψωμί (1951). Την πρώτη νεορεαλιστική ταινία του εγχώριου κινηματογράφου. Μεγάλη ήταν και η συμβολή του στην μουσική. Είχε συνεργασθεί με Σαββόπουλο, είχε ερμηνεύσει Γκάτσο και Ξαρχάκο. Και φυσικά, είχε κάνει εκθέσεις ζωγραφικής και εικονογραφήσεις παιδικών βιβλίων.
Το 1991, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας και προσωπικής του δουλειάς, με αρωγό τον δήμο Αμαρουσίου ιδρύεται το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο γλυκός και ευπροσήγορος καλλιτέχνης, μέσα από τις φιγούρες του, τα παιδιά του όπως τις αποκαλούσε, συντήρησε και διέδωσε την τέχνη του Θεάτρου Σκιών. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι μέσα από την απλότητα της έκφρασης του «Μπερντέ» κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες και τις λαχτάρες ενός ολόκληρου λαού και να γίνει άξιο μέλος της ιστορίας του. Για αυτό και μπορούμε να μιλάμε για έναν μεγάλο καλλιτέχνη, αλλά και για έναν σπουδαίο Έλληνα!!

*Η λέξη Καραγκιόζης χρωστάει το όνομα της στον πρώτο καραγκιοζοπαίχτη, τον Γιάννη Μαυρομάτη (μαυρομάτης=καραγκιόζης)

*Από τα πρώτα Αρχαϊκά χρόνια, όπου αναπτύχθηκε ιδιαίτερα ο πηλός και οι πλαστικές τέχνες, υπάρχουν τοιχογραφίες όπου αναπαριστούν ανθρώπους να κρατούν δαδιά και να κάνουν κάτι σα παντομίμα πίσω από μεγάλα πανιά. Ο Ησίοδος, στο Έργα και Ημέρες, κάνει λόγο για το «παιχνίδι των σκιών».

*Θέατρο Σκιών έχει καταγραφεί και στη Ινδία το 200π.χ. Πληροφορίες παίρνουμε από τα έπη της Μαχαμπαράτα και της Τεριγκάτα (Βιβλία που μιλούν για το αρχαίο θέατρο της Ασίας).

«Πάντοτε ενοχλούσε η επαναστατημένη φωνή του Καραγκιόζη. Δεν ήταν λίγο να έχεις απέναντί σου τη φιγούρα που σε εκφράζει 100% και να σου φωνάζει “ξύπνα λαέ”… Αλλά, πρόσεξε: είναι ένας ήρωας που επαναστατεί με το δικό του τρόπο. Με την τέχνη, την παράδοση και την μαγκιά του».   Ευγένιος Σπαθάρης

Ποιος ως παιδί δεν κυνήγησε την σκιά του; Πόσες φορές δεν κοιμηθήκαμε ακούγοντας παραμύθια κάνοντας σκιές με τα χέρια μας στους τοίχους;

Στην Ελλάδα το σύμβολο της φιγούρας του Καραγκιόζη έχει ταυτιστεί με το προφίλ του λαϊκού ήρωα. Λίγο έξυπνος, λίγο πονηρός, καταφερτζής, με καμπούρα ως αποτέλεσμα των παθών του, με μεγάλο κούτελο για να δείξει το φιλότιμο του, ξυπόλητος για να φανεί η φτώχια του και με ορθάνοιχτα μάτια για την καλοσύνη και τιμιότητα του. Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν ο εθνικός μας καραγκιοζοπαίχτης. Ο άνθρωπος που για πολλά χρόνια ήταν η φωνή και η ψυχή του Θεάτρου Σκιών.
Όλα ξεκίνησαν στις 2 Ιανουαρίου 1924 σε ένα μικρό σπίτι στην Κηφισιά. Την ημέρα που γεννήθηκε ο Ευγένιος Σπαθάρης ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, καραγκιοζοπαίχτης που μαθήτευσε δίπλα στον Θοδωρέλλο και τον σπουδαίο Μίμαρο, κατασκεύαζε στο εργαστήριο του μια καινούρια φιγούρα του καραγκιόζη. Μέσα στο υπόγειο παραλίγο να γεννηθεί ο Ευγένιος, ανάμεσα στον Χατζηαβάτη, την Αγλαΐα και τον Μπάρμπα – Γιώργο.
Από πολύ μικρός άκουγε ιστορίες που μπέρδευαν την αλήθεια με τον μύθο. Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ένας λαός που ερχόταν με την κληρονομιά της Μικράς Ασίας. Από την Προύσα μέχρι το Αϊβαλί, οι ιστορίες του πολύπαθου καραγκιόζη δεν άφησαν να ξεχαστεί η ιστορία. Αυτό είναι κάτι που ο Ευγένιος Σπαθάρης το ένιωσε και έτσι, αποφάσισε να συνεχίσει την τέχνη του πατέρα του. Η δεξιότητα του στο σχέδιο τον έκανε από πολύ μικρό να ζωγραφίζει τις ρεκλάμες για τις παραστάσεις και παρά την μεγάλη του αγάπη για την αρχιτεκτονική, έγινε και ο ίδιος μέρος του θεάτρου σκιών. Το 1942 και μεσούστης του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, έκανε το ντεμπούτο του και με τόλμη προσάρμοσε την θεματολογία των κειμένων στον αντιστασιακό αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής. Σε μια από αυτές τις παραστάσεις τον είδε ο Μάνος Χατζηδάκης με τον Γιάννη Τσαρούχη και του πρότειναν να συνεργαστεί με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλού Μάνου. Ακολούθησε η παράσταση Το Μεγάλο μας Τσίρκο και αργότερα η έκδοση των ιστοριών του από τις εκδόσεις Νεφέλη. Είχαν φυσικά, προηγηθεί τα δισκάκια των 45 στοφών με τις ηχογραφημένες παραστάσεις του. Παράλληλα, η φήμη του είχε αρχίσει να εξαπλώνεται και στο εξωτερικό. Ρωσία, Κούβα, Αμερική και Καναδάς. Ευρέως γνωστός και αναγνωρίσιμος πια μόνο από μία φράση έγινε στην Ελλάδα το 1966, όταν εγκαινιάσθηκε ο Πειραματικός Σταθμός Τηλεόρασης και πρωτοακούστηκε το Ακούσατε, ακούσατε… καθώς και το Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…
Ο Ευγένιος Σπαθάρης εκτός από τις παραστάσεις πίσω από το 2,5 μέτρων πανί είχε εργαστεί και ως σκηνογράφος στο θέατρο. Κάποιες από τις δουλειές του ήταν με τον Βασίλη Ρώτα, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Γιαννακόπουλο. Μεγάλη στιγμή στην πορεία του το ανέβασμα της παράστασης «Βάτραχοι», του Αριστοφάνη, σε δική του προσαρμοσμένη διασκευή. Στην συνείδηση του κόσμου ταυτίζεται με τον παραδοσιακό Έλληνα και την αιώνια βασανισμένη φιγούρα του. Σκηνοθέτες του ζητούν να παίξει στον κινηματογράφο. Εκείνος αρχικά αρνείται λέγοντας πως δεν είναι ηθοποιός. Κι όμως εμφανίζεται στο έργο του Γρηγόρη Γρηγορίου Πικρό Ψωμί (1951). Την πρώτη νεορεαλιστική ταινία του εγχώριου κινηματογράφου. Μεγάλη ήταν και η συμβολή του στην μουσική. Είχε συνεργασθεί με Σαββόπουλο, είχε ερμηνεύσει Γκάτσο και Ξαρχάκο. Και φυσικά, είχε κάνει εκθέσεις ζωγραφικής και εικονογραφήσεις παιδικών βιβλίων.
Το 1991, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας και προσωπικής του δουλειάς, με αρωγό τον δήμο Αμαρουσίου ιδρύεται το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο γλυκός και ευπροσήγορος καλλιτέχνης, μέσα από τις φιγούρες του, τα παιδιά του όπως τις αποκαλούσε, συντήρησε και διέδωσε την τέχνη του Θεάτρου Σκιών. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι μέσα από την απλότητα της έκφρασης του «Μπερντέ» κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες και τις λαχτάρες ενός ολόκληρου λαού και να γίνει άξιο μέλος της ιστορίας του. Για αυτό και μπορούμε να μιλάμε για έναν μεγάλο καλλιτέχνη, αλλά και για έναν σπουδαίο Έλληνα!!

*Η λέξη Καραγκιόζης χρωστάει το όνομα της στον πρώτο καραγκιοζοπαίχτη, τον Γιάννη Μαυρομάτη (μαυρομάτης=καραγκιόζης)

*Από τα πρώτα Αρχαϊκά χρόνια, όπου αναπτύχθηκε ιδιαίτερα ο πηλός και οι πλαστικές τέχνες, υπάρχουν τοιχογραφίες όπου αναπαριστούν ανθρώπους να κρατούν δαδιά και να κάνουν κάτι σα παντομίμα πίσω από μεγάλα πανιά. Ο Ησίοδος, στο Έργα και Ημέρες, κάνει λόγο για το «παιχνίδι των σκιών».

*Θέατρο Σκιών έχει καταγραφεί και στη Ινδία το 200π.χ. Πληροφορίες παίρνουμε από τα έπη της Μαχαμπαράτα και της Τεριγκάτα (Βιβλία που μιλούν για το αρχαίο θέατρο της Ασίας).

Αφιέρωμα: Ευγένιος Σπαθάρης – Ένας σπουδαίος Έλληνας

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: