Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – 

Είναι το κοινώς λεγόμενο, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία. Το λέει και η επιστήμη.

Εργάζεσαι σκληρά καθημερινά, ενώ κατά κανόνα οι απολαβές για τις προσπάθειές σου δεν είναι ποτέ ανάλογες των ικανοτήτων και του χρόνου που δαπανάς. Όπως και να έχει, η δουλειά σου αποφέρει κάποια ορισμένα χρήματα με τα οποία καλύπτεις τα πάγια έξοδά σου και στη συνέχεια “αγοράζεις” όσα θέλεις για τη ζωή σου. Έρευνες δείχνουν ωστόσο πως είναι προτιμότερο τα επιπλέον χρήματα να τα επενδύει κανείς σε εμπειρίες, σε δραστηριότητες παρά σε αντικείμενα.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Cornell, Τόμας Τζίλοβιτς, έπειτα από έρευνα 20 ετών κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα αντικείμενα που αγοράζει κανείς με τα χρήματα που κερδίζει δεν φέρνουν την ευτυχία.

Το πρόβλημα με τα αντικείμενα, είναι πως σύμφωνα με τον καθηγητή, η χαρά που προσφέρουν ξεθωριάζει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί;

  • Αρχικά, συνηθίζουμε πολύ εύκολα σε νέες κτήσεις. Ό, τι φαίνεται στην αρχή ιδιαίτερα λαμπερό και φέρνει ενθουσιασμό, γρήγορα γίνεται μια ακόμη συνήθεια που δεν συγκινεί
  • Επιμένουμε να ανεβάζουμε τον πήχη. Όσο και αν οι νέες αγορές οδηγούν σε νέες προσδοκίες, από τη στιγμή που θα συνηθίσουμε σε μια νέα κτήση, στρέφουμε το ενδιαφέρον σε άλλη, νεότερη.
  • Οι πειρασμοί των άλλων βρίσκονται πάντα εκεί. Έχετε πάρει ένα ωραίο αυτοκίνητο και αισθάνεστε πολύ καλά με αυτό. Όμως σύντομα παρατηρείτε τον συνάδελφο που περνά με ένα άλλο, πιο καινούριο, πιο… πολυτελές, ομολογουμένως καλύτερο.

“Μια από τους εχθρούς της χαράς, είναι η συνήθεια” ισχυρίζεται ο Τζίλοβιτς. “Αγοράζουμε πράγματα για να βρούμε την ευτυχία και να επιτύχουμε. Αυτό όμως διαρκεί λίγο” προσθέτει. Το παράδοξο με τα αντικείμενα, είναι ότι πιστεύουμε πως η χαρά που μας δίνουν θα κρατήσει όσο και η διάρκεια ζωής τους. Είναι περίπου ενστικτώδες, πως κάτι που μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε και να αγγίξουμε σε μόνιμη βάση αποδίδει τα μέγιστα στο κυνήγι της ευτυχίας.

Μια εμπειρία, ένα ταξίδι, μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι που θα σε μάθει νέες δεξιότητες θα βοηθήσει από την άλλη πολύ περισσότερο. Αφενός μεν γιατί η ανάμνηση του ταξιδίου (ακόμη και αν περιλαμβάνει ευτράπελα) πάντα φέρνει χαμόγελα, ενώ και η εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας βάζει το σημαντικότερο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο, σε δημιουργική ασχολία.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – Αντικλείδι

How Long to Learn a Language? 

Its all Greek to me.

 

For English-speakers, Romanian is easier to learn than German. And you’ll be speaking Russian sooner than Hungarian.

How is that? Because the Foreign Service Institute says so. Located in Arlington, Virginia, the FSI is the U.S. government’s main provider of foreign affairs training, including language courses.

As the chief learning organisation for the State Department, the FSI is where diplomats go to study the languages they will need on foreign postings. The Institute has a very practical approach to languages, dividing them into five categories, depending solely on how long it takes to learn them.

This map shows how the FSI judges the difficulty of European languages. Note that the Institute only teaches languages that are required for diplomatic intercourse; hence the grey spots on the map.

You won’t find any courses in Basque (the area straddling the Franco-Spanish border), Breton (in the ‘nose’ of France), Welsh (in, ehm, Wales) or Scots or Irish Gaelic in Arlington. In the countries where those minority languages are spoken, you’ll get by with Spanish, French and English.

English, by the way, is a ‘Category 0’ language (pink on the map), meaning that Americans are expected to be proficient in it. English is of course an official language in Ireland and the UK, but also in Malta (although it is coloured grey on the map, since it also has its native Maltese language, which is based on Sicilian Arabic and is the only Semitic language to have official status in the European Union).

‘Category I’ languages (in red on the map) are the easiest for English speakers, who should be able to reach reading an speaking proficiency within approximately 24 weeks (i.e. a little less than half a year of intense study).

 

 

These languages include both Germanic ones (Dutch, Danish, Norwegian and Swedish) and Romance ones (French, Spanish, Portuguese, Italian, Romanian). That may seem strange, since English is more closely related to the former than the latter.

However, the peculiar history of English means that it is heavily influenced by French (and Latin), especially in vocabulary. One study says that the share of Latin and French words in English is greater than that of Germanic origin (29% each, versus 26%).

German, on the other hand, might share a lot of basic vocab with English (1), but according to the FSI it is a ‘Category II’ language (orange) – meaning that it would require around 30 weeks of intense study to master written and spoken proficiency.

That doesn’t quite chime with the experience of Mark Twain, who wrote that

“(m)y philological studies have satisfied me that a gifted person ought to learn English (barring spelling and pronouncing) in thirty hours, French in thirty days, and German in thirty years. It seems manifest, then, that the latter tongue ought to be trimmed down and repaired. If it is to remain as it is, it ought to be gently and reverently set aside among the dead languages, for only the dead have time to learn it” (2).

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

So why is German rated a grade more difficult than, Dutch, which is a directly related language, or even than Romanian, which is from another language family altogether?

Because, despite the large extent to which the vocabulary of German is cognate with that of English, the grammar of German is way more complex than that of Dutch or Romanian among others – or English itself, for that matter.

For example, German nouns are gendered, meaning they are either male, female or neutral. This is not always logical. Yes, der Mann is male and die Frau is female, but das Mädchen (the girl) is neutral. And like Latin, German has different cases – ‘of the man’: des Mannes (genitive), ‘to the woman’: zu der Frau (dative), and so on. And don’t get us started on verb conjugations, word order and detachable prefixes!

Still, German is a breeze compared to Europe’s ‘Category IV’ languages (in green) – basically all the Slavic ones (Russian, Belarusian, Ukrainian, Polish, Czech, Slovak, Slovenian, Croatian, Bosnian, Serbian, Macedonian, Bulgarian), two of the three Baltic ones (Lithuanian and Latvian), plus Greek, Albanian, Turkish and Icelandic.

The latter four are mutually (3) completely unintelligible, as are the Baltic and Slavic families with all the others, but they share a level of difficulty. According to the FSI, it will take you about 10 months (i.e. 44 weeks) of full-time study to get the hang of any of these.

But wait, it gets worse. If you’re an American diplomat about to be stationed in Hungary, Finland or Estonia, you’re going to have to deal with the asterisk behind either of those ‘Category IV*’ languages. It means they’re not quite ‘Category V’, but still a lot harder than, say, Icelandic or Greek. So you’re looking at about a year of full-time study to make yourself understood in either Finnish, Estonian or Hungarian.

There are no ‘Category V’ languages in Europe, but the blue bits on the map hint at where – and what – they might be: Arabic, spoken, among other places, in Morocco, Algeria and Tunisia, on the southern edge of this map. Getting a good grasp of Arabic would require at least 88 weeks of day in, day out studying.

So why is Arabic harder than for example Turkish? Both languages are equally unrelated to English. While that may be so, Turkish has an easy orthography (in Latin script, unlike Arabic), an uncomplicated case system and extremely regular verb declensions – all factors which distinguish it from Arabic.

There are no ‘Category III’ languages in Europe, but of course the FSI system  does not stop at Europe’s borders.

 

  • The only other ‘Category I’ language outside Europe is Afrikaans, the Dutch-derived language spoken in southern Africa.
  • German is the only ‘Category II’ language in the FSI ranking; Indonesian, Malaysian and Swahili are the only three ‘Category III’ languages.
  • Hebrew, Hindi and Burmese are some examples of non-European ‘Category IV’ languages. Mongolian, Thai and Vietnamese are ‘Category IV*’.
  • The only other ‘Category V’ languages apart from Arabic are Cantonese, Mandarin, Korean and Japanese (although the latter gets an asterisk on top of that).

 

Considering all that effort, why would an English-speaker –even a diplomat – learn another language? Doesn’t everybody else speak English anyway?

True, English will get you pretty far in the world, but not everywhere. Speaking the local language – or at least making a decent effort to do so – will earn you good will and open doors that otherwise may stay closed.

Another reason is that being English-only speakers may be a disadvantage even if everybody else speaks English. According to a recent BBC article, native English speakers are the world’s worst communicators. Being monolingual means they are less proficient in detecting the subtleties of language variation than non-native speakers of English.

Those non-native speakers will be less proficient in slang, word-play and cultural-specific references, and will avoid them more than monolingual Anglophones. In fact, they are better at using English as a lingua franca than native English speakers.

Also, learning another language exercises the brain, and provides insight into another culture. As the saying goes: “As many languages you speak, so many times are you human”.

In the original Latin, that’s: “Quot linguas calles, tot homines vales”. The quote is by Emperor Charles V (1500-1558), who also said: “I speak in Latin to God, Italian to women, French to men, and German to my horse”.

Neigh twice for the accusative, Misty!

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

 

Source: How Long to Learn That Language? Here’s a Map for That | Big Think

James Stavridis: Ο Άνθρωπος που θα γινόταν Αντιπρόεδρος

James Stavridis: Ο Άνθρωπος που θα γινόταν Αντιπρόεδρος

Μακριά από τα εθνικά μας μυθεύματα –όπως ότι με διαφορά μίας ψήφου τα ελληνικά δεν έγιναν η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ!– ο πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη υπήρξε όντως ένα ισχυρό φαβορί για τη θέση του αντιπροέδρου στο πλευρό της Hillary Clinton. Στο Homme εξήγησε την έννοια της «έξυπνης» ισχύος και τη φιλοδοξία του να είναι ο επόμενος Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα.

Απογοητευτήκατε από το γεγονός ότι η Hillary Clinton δεν σας πρότεινε εντέλει για τη θέση του αντιπροέδρου;

Οχι (σ.σ. γελάει). Ειλικρινά, είμαι φανατικός υποστηρικτής του γερουσιαστή Tim Kaine, που τελικά επελέγη. Νομίζω άλλωστε ότι αυτή η θέση απαιτεί έναν πεπειραμένο πολιτικό, κι εγώ δεν είμαι πολιτικός. Προφανώς ήταν ιδιαίτερη τιμή για μένα το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκα στους υποψηφίους και συνεχίζω να παρέχω τις συμβουλές μου στο επιτελείο Clinton, αλλά όχι, δεν απογοητεύτηκα.

Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε σε υπουργικό θώκο αν κερδίσει η Hillary Clinton;

Εχω μάθει να υπηρετώ το έθνος μου και είμαι πάντα πρόθυμος να συνεχίσω να το υπηρετώ. Το πόστο, όμως, για το οποίο πραγματικά ενδιαφέρομαι είναι αυτό του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Εάν ο Donald Trump εκλεγεί πρόεδρος, πόσο διαφορετική θα είναι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ;

Με βάση τους δύο υποψηφίους θα δούμε δύο τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις. Αν η Clinton εκλεγεί, θα έχουμε μια πρόεδρο με βαθιά εμπειρία στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ­–αφού ήταν υπουργός Εξωτερικών–, τις θέσεις της οποίας γνωρίζουμε καλά. Ο Trump είναι ένας επιχειρηματίας, που βλέπει τον κόσμο μέσα από τα επιχειρηματικά του ντιλ. Δεν είναι πεπειραμένος διπλωμάτης. Λέει ότι θα χτίσει φράχτη ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό, ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τις εμπορικές συμφωνίες της χώρας με τους συμμάχους της. Για να το πω ευγενικά, θα δούμε κάποιες «πρωτοποριακές» πρωτοβουλίες. Η επιλογή βέβαια ανήκει στον αμερικανικό λαό, αλλά ελπίζω ότι θα μετρήσουν οι προσωπικότητες, η εμπειρία, το ταμπεραμέντο αλλά και οι ομάδες των υποψήφιων προέδρων.

Είπατε για τον φράχτη στο Μεξικό. Προφανώς το μεταναστευτικό είναι πρόβλημα που αντιμετωπίζει όλη η Δύση, Ευρώπη και Αμερική. Με βάση την εμπειρία σας στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, έχετε καταλήξει στον βέλτιστο τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος;

Κοιτάξτε, απευθύνεστε σε έναν ναύαρχο. Αν δείτε τον χάρτη, υπάρχει ένας ολόκληρος ωκεανός στα αριστερά των δύο ηπείρων. Δεν λύνεις το πρόβλημα χτίζοντας φράχτη.

Ούτε μέσω θαλάσσης, όμως, ελέγχονται αποτελεσματικά τα σύνορα. Το διαπιστώνουμε και στη Μεσόγειο.

Κάθε κράτος οφείλει να προστατεύει τα σύνορά του. Το ερώτημα είναι πώς επιλέγει να το κάνει. Και ίσως είναι περισσότερο αποτελεσματικό να προσπαθείς να αντιμετωπίσεις την αιτία του προβλήματος παρά να χτίζεις φράχτες. Είναι δηλαδή προτιμότερο να αφιερώσεις όλες σου τις δυνάμεις στην επίλυση της σύγκρουσης στη Συρία, ή – για να μιλήσουμε για τις ΗΠΑ – να δημιουργήσεις επενδυτικές προοπτικές στη Κεντρική Αμερική, από όπου προέρχονται τα μεγαλύτερα κύματα της μετανάστευσης. Οπότε, προφανώς τα κράτη οφείλουν να ελέγχουν τα σύνορά τους και οι σύγχρονες τεχνολογίες βοηθούν, αλλά οι διαθέσιμοι πόροι αξιοποιούνται καλύτερα όταν διοχετεύονται στην επίλυση των αιτιών της μετανάστευσης.

Πώς θα καταφέρει η Δύση να χτυπήσει αποτελεσματικά τον ISIS;

Θεωρώ ότι το ΝΑΤΟ θα εξακολουθήσει να παίζει πρωτεύοντα ρόλο αλλά θα συνεχίσουμε να βασιζόμαστε στις συμμαχίες με άλλες χώρες. Αυτή τη στιγμή 67 κράτη είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αναμεμειγμένα στη μάχη κατά του ISIS. Πρώτον, πρέπει να συντονιστούμε σε μια διεθνή προσέγγιση απέναντι στη χρηματοδότηση των τρομοκρατών. Δεν πρέπει να περιοριστούμε μόνο στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ αλλά να συνεργαστούμε π.χ. με τη Ρωσία, που έχει εξελιγμένες δυνατότητες στο κομμάτι του κυβερνοεγκλήματος. Δεύτερον, η εσωτερική μας επικοινωνία πρέπει να γίνει καλύτερη. Τρίτον, πρέπει να βάλουμε στο παιχνίδι και τον ιδιωτικό τομέα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψουμε με τεχνολογικούς κολοσσούς όπως η Yahoo, η Google ή το Facebook, αφού πολλές συμφωνίες κλείνονται μέσα από τις πλατφόρμες αυτές.

Η καλύτερη ασπίδα ασφαλείας παραμένει η στρατιωτική ισχύς;

Συνεχίζουμε όλοι μας να χρειαζόμαστε δυνατές στρατιωτικές δυνάμεις.  Όλοι μας.  Αλλά πιστεύω ότι οι δυνατότητές τους και η στοχοθεσία τους θα αλλάξουν. Για παράδειγμα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κυβερνοέγκλημα – και θα χρειαστούμε εργαλεία αποτροπής αντίστοιχα με αυτά που χρειαζόμασταν σε μια πυρηνική ζώνη. Ακόμη κι αν συνεχίσουμε να επενδύουμε στη σκληρή ισχύ (hard power), νομίζω ότι το παιχνίδι θα κρίνει η ήπια ισχύς (soft power). Εννοώ ότι ο στόχος μας πρέπει να είναι να χτίζουμε γέφυρες και όχι τείχη, ­­­­που δεν μας βοηθούν να μείνουμε ασφαλείς. Πρέπει να επενδύσουμε πολλά στην παιδεία, π.χ. στο Αφγανιστάν, ώστε να γλιτώσουμε από χιλιάδες τζιχαντιστές στο μέλλον. Η Δύση πρέπει να επενδύσει στις αξίες που πρεσβεύει και να παλέψει ώστε αυτές να επικρατήσουν στον κόσμο. Δημοκρατία, ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα, ισότητα των φύλων. Είναι οι σωστές αξίες και μπορεί να μην τις υπηρετούμε σωστά, αλλά εάν δεν παλέψουμε για αυτές, αυτοί που μας απειλούν θα τις καταστρέψουν

Προς το παρόν, πάντως, η ένταση της μάχης αφορά το στρατιωτικό σκέλος.

Ναι,  προφανώς εάν θέλεις να συντρίψεις το Ισλαμικό Κράτος, πρέπει να χρησιμοποιήσεις σκληρή ισχύ. Για τη Βόρεια Κορέα το ίδιο. Μακροπρόθεσμα, πάντως, το παιχνίδι κρίνεται στην ήπια ισχύ. Εκπαίδευση, αξίες, διάβασμα, κατανόηση της άλλης πλευράς. Εάν συνδυάσεις και τις δύο, δημιουργείς την «έξυπνη ισχύ».

 

 

Κείμενο: Απόστολος Μαγγηριάδης

Δημοσιεύτηκε στο HOMME, τεύχος 121 – Νοέμβριος 2016

PHOTO: AFP/VISUAL HELLAS

Source: James Stavridis: Ο Άνθρωπος που θα γινόταν Αντιπρόεδρος 

Feta Cheese at the Heart of Growing US-EU Trade Tensions

Αποτέλεσμα εικόνας για feta

What’s in a name, you ask? to Greeks, its a 6,000-year-old tradition of cheesemaking they argue is distinctively theirs and dairy farmers in Wisconsin and elsewhere in the United States don’t have the right to use the name.

But to Americans, such “protectionism” could damage a multi-billion dollar domestic industry.

Feta is now at the heart of a growing United States-European Union trade dispute that is part of the Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) but geographical indications, or GIs as they are called in negotiations, remain a huge hurdle, mainly because the European Union insists on protecting Greek cheesemakers and only their sole right to call their cheese feta.

GIs are an important cornerstone of EU agricultural and trade policy, designed to ensure that only products from a given region can carry a specific name.

GIs and designations of origin were introduced in 1992, securing protection for Greek feta, as well as a thousand other regional products like champagne, parmesan cheese, Valencia oranges and other locally-grown or crafted food products.

Washington isn’t objecting to protection of niche items such as British Melton Mowbray pork pies. But negotiators face a very difficult task to find a balance for widely produced items like feta, Parma ham or parmesan cheese, the biggest maker of which is America’s Kraft Foods.

U.S. agricultural and trade experts generally recognize the region-specific terms such as “Gouda Holland” or “Camembert de Normandie”, meaning that U.S. producers can still make and name their own gouda and camembert cheeses.

However, they argue that the European Union has gone too far by including the likes of gorgonzola and feta – terms they say are not region-specific but generic like cheddar or mozzarella, which do not have GI status.

And US trade negotiators are backed by a powerful lobby of combined US dairy producers, cheesemakers and food companies.

“Show me on the map where feta is?” asked one U.S. trade negotiator said in a Reuters interview.

“It’s really stunning that the Europeans are trying to claw back products made popular in other countries,” says Jim Mulhern, president of the National Milk Producers Federation, which represents US dairy farmers.

Under EU law, the feta-producing region covers almost the whole of the Greek mainland plus the island of Lesbos, allowing only cheese made from local milk and using age-old practices to be called “feta” in the marketplace.

The European Commission says names can be protected even if they are not linked to a particular place. Feta, it says, is so closely connected to Greece as to be identified inherently as a Greek product.

“There’s nothing wrong with GIs, but is something a true GI or just a method of production?” said CCFN executive director Jaime Castaneda. “Most consumers do connect feta with Greece, but most also connect cheddar with England but it does not have to be made there.”

Recent EU agreements with Canada saw a bit of a compromise and this could very well be where the final solution with the United States ends up.

Certain cheese names manufactured and sold in Canada were restricted unless the cheese came from Europe. Under the Canadian agreement, feta products manufactured in Canada can only be marketed as feta-like or feta-style, and they can’t use Greek letters or other symbols that evoke Greece.

What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity

Photo from "Kumu Hina"In traditional Hawaiian culture, creative expression of gender and sexuality was celebrated as an authentic part of the human experience. Throughout Hawaiian history, “mahu” appear as individuals who identify their gender between male and female. Hawaiian songs often contain deeper meanings—called kaona—that refer to love and relationships that don’t conform to contemporary Western definitions of male and female gender roles.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications.

Expressions of sexuality and gender by mahu individuals were often reflected in Hawaiian arts, particularly in traditional hula and music, which continue today. The 2014 documentary Kumu Hina follows the journey of Hinaleimoana Wong-Kalu (“Hina”), a teacher—or kumu—at a Hawaiian charter school in Honolulu, who is mahu. Kumu Hinaexplores the role of mahu in Hawaiian society through the lens of a Native Hawaiian who is deeply rooted in the traditions of her ancestors and committed to living an authentic life.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications. Born Collin Kwai Kong Wong, she struggled to find acceptance throughout her youth. Today, Hina presents herself as a female in her dress and appearance, though she embraces both masculine and feminine aspects of her identity equally. And while the film focuses on her journey to become Hina, it characterizes her by more than her gender identity. The film presents a portrait of Hina as a devout cultural practitioner and educator whose most fundamental identity lies in being Hawaiian.

As a kumu at the charter school Halau Lokahi, Hina instills time-honored traditions and cultural values in her students. One student in particular, middle schooler Ho‘onani, traverses the ever-treacherous waters of youth with the additional strain of identifying as being “in the middle.” Hina relates to Ho‘onani’s journey and challenges the students to create a safe and accepting environment. This proves transformative for Ho‘onani, as her determination to define herself and prove her capability garners her the lead role in the school’s all-male ensemble, which the boys do not dispute. Due to the example Hina sets, her classrooms embrace a new “normal” that openly acknowledges all identities. The result is a confident, empathetic community of young people who validate the complexities of Ho‘onani’s reality and provide her with a compassionate place to grow up.

“It’s all a natural thing,” Ho’onani explains. “Kumu’s in the middle too. Everybody knows that, and it’s not a secret to anybody. What ‘middle’ means is a rare person.” Under Hina’s mentorship, Ho‘onani flourishes, excelling in all areas of study, including music and hula, and earning the respect of her peers. As she prepares for a school event, Hina instructs that shell leis be worn by students based on color: white for the girls and yellow for the boys. Without hesitation, Ho‘onani suggests she wear both, and Hina agrees. “See, you get both—because she’s both,” she explains. This is Hawaiian mahu, unique in its perspective that an individual who has embraced both sides of their gender identity does not require exclusive definition. Those who identify with being mahu may exude more masculine or feminine qualities, but their inner experience is one that ebbs between the two with the grace and subtlety of the ocean tide.

When I interviewed Hina for MANA magazine’s 2014 feature “Beyond the Binary,” she explained: “A mahu is an individual that straddles somewhere in the middle of the male and female binary. It does not define their sexual preference or gender expression because gender roles, gender expressions, and sexual relationships have all been severely influenced by the changing times. It is dynamic. It is like life.” The “changing times” Hina refers to began with the arrival of Christian missionaries in the 1800s and the imposition of Western values on the Hawaiian community. They banned cultural expressions that celebrated diverse sexual views and traditions they believed to be profane, such as hula, and drove them underground. The suppression of traditional Hawaiian values and practices marked a turning point in Hawai‘i’s history, one in which mahu began a struggle to find acceptance.

Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization.

One of the greatest journeys of the human experience is the struggle to accept oneself and live authentically. Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization. For many Native Hawaiians, authenticity is at the heart of the human experience. Living authentically is one of the highest honors individuals can bestow upon themselves, their families, and their communities. By embracing her identity, Hina not only fulfills her own personal journey to find love and happiness, but she is able to positively influence the lives of students like Ho‘onani who are grappling with their own identities.

To continue promoting Kumu Hina’s message of acceptance, a 24-minute version of the film and teaching guide were created as an educational resource. This short film, called A Place in the Middle, premiered in February 2015 in Germany and played at Toronto’s TIFF Kids International Film Festival in April. According to co-producer Joe Wilson, the film “has struck a chord with educators and other professionals in need of resources on gender diversity and cultural empowerment.” The film demonstrates healthy ways to address gender identity in the classroom and promotes a safe academic environment for youth to thrive.

Thanks to the determination of Hina and others, the Hawai‘i Marriage Equality Act of 2013 was passed in November 2013. And though further efforts are needed to reach equality, Hina finds validation in her home. “I’m fortunate to live in a place that allows me to love who I love,” she says. “I can be whoever I want to be. That’s what I hope most to leave with my students—a genuine understanding of unconditional acceptance and respect. To me, that’s the true meaning of aloha.”

 posted Jul 27, 2015

Jade Snow wrote this article for Make It Right, the Summer 2015 issue of Yes! Magazine. Jade has danced hula for 23 years. She left the Islands to attend college in Oregon and returned home to dance in the Merrie Monarch Festival. She is managing editor of the Hawaiian culture publication MANAmagazine and co-creator of the island lifestyle blog Pikake Pursuit.

source: What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity by Jade Snow — YES! Magazine.

 

 

 

Γιατί η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξι

Γιατί  η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξι

Η νέα, αμφιλεγόμενη τάση που θα κάνει ακόμα πιο ευτυχισμένους τους καλοπερασάκηδες αυτού του κόσμου.

Βασική Αρχή: Κάθε άνδρας πρέπει να σέβεται το σώμα του, σα να ήταν ιερός ναός. Και να το συντηρεί με ευλάβεια, με βάση τις προσωπικές πεποιθήσεις του για το τι εστί κάλλος.

Κατά γενική εκτίμηση, σωματικό κάλλος σημαίνει ένα αθλητικό, συμμετρικό κορμί, στην ιδανική του εκδοχή, γραμμωμένο και ενισχυμένο με ένα περιποιημένο six-pack. Αυτά ίσχυαν μέχρι πρόσφατα. Γιατί τώρα τελευταία τα δεδομένα δείχνουν να ανατρέπονται, χάρη στο «Dadbod». Το κάπως παράδοξο αυτό trend που γιγαντώθηκε στα social media κι επαναφέρει τους «κανονικούς» άντρες στην κορυφή της σεξουαλικής προτίμησης των γυναικών. Όπου «κανονικός» άντρας, αυτός που δεν παραμελεί τον εαυτό του, που επισκέπτεται που και που το γυμναστήριο, αλλά δεν σταματάει ούτε τις μπιρίτσες του να πίνει, ούτε τα μεζεδάκια του να τσιμπολογάει. Και, φυσικά, έχει και μια κανονική κοιλιά που αποδεικνύει τις κανονικές του συνήθειες.

Αυτή η κατηγορία ανδρών μοιάζει να είναι η ευτυχέστερη, αφού από τη μια απολαμβάνουν τις μπίρες τους χωρίς ενδοιασμούς με τη συνοδεία κάμποσων κομματιών πίτσας, αλλά απ’ την άλλη δεν παραλείπουν τον τομέα της υγείας τους μιας και γυμνάζονται σε μια τακτική βάση, μία με δύο φορές τη βδομάδα. Στην ουσί,α είναι καλυμμένοι από την άποψη της Βασικής Αρχής, αφού σέβονται το εσωτερικό του «ναού» τους και, απλά διαμορφώνουν πιο χαλαρά το στυλ της εξωτερικής τους εμφάνισης.

Τραβηγμένο, ίσως, αλλά υπαρκτό παράδειγμα, ο κωμικός ηθοποιός Kevin James (φωτό κάτω, στη μέση) ο οποίος έχει αναδειχθεί σε είδωλο για μια τεράστια κατηγορίας ανδρών και ταυτοχρόνως προβάλλεται ως σύμβολο του σεξ από περιοδικά μόδας σαν το GQ, και από δημοφιλέστατες ιστοσελίδες όπως το Buzzfeed.

Το παρανοϊκό της υπόθεσης είναι ότι αυτό το «κίνημα» βρίσκει μεγάλη απήχηση σε νεαρά αγόρια στο τέλος της εφηβείας και σε νέους των εικοσικάτι ετών. Ακυρώνοντας τους σπορνοσέξουαλ και τουςbodyduilders, οι οπαδοί της μπιροκοιλιάς λένε ότι αντιπροσωπεύουν ένα πιο προσιτό και λιγότερο εκφοβιστικό αρσενικό πρότυπο.

Την ίδια στιγμή, και οι γυναίκες δεν μένουν ασυγκίνητες από τη νέα «τάση» – η κοιλίτσα στους άνδρες τις ερεθίζει περισσότερο απ’ όσο στο πρόσφατο παρελθόνΚαι γιατί όχι; Σε αντιστοιχία με τις περισσότερες γυναίκες που έχουν κυτταρίτιδα και λίγα παχάκια παραπάνω, οι άνδρες με μπιροκοιλιά αποτελούν το ιδανικό ταίρι. Και σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάνουν καλύτερο σεξ.

Ερευνητές στο αθλητικό πανεπιστήμιο Erciyes της Τουρκίας αναφέρουν ότι οι άνδρες με περισσότερο λίπος στην κοιλιά (αλλά όχι υπέρβαροι) φτάνουν σε οργασμό στα 7,3 λεπτά κατά μέσο όρο σε αντίθεση με τους γυμνασμένους τύπους που στα 108 δευτερόλεπτα έχουν τελειώσει. Όπως αναφέρουν οι γυναίκες που ρωτήθηκαν στην έρευνα, οι παχουλούτσικοι άνδρες είναι σέξι γιατί με τη στάση τους δείχνουν ότι ξέρουν να περνούν καλά και, το κυριότερο, δεν είναι από τους φανατικούς άνδρες των γυμναστηρίων, οι οποίοι μετρούν όλη την ώρα πόσες θερμίδες κατανάλωσαν στα γεύματά τους – αυτό ξενερώνει το 89% των γυναικών.

πηγή:Γιατί ξαφνικά η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξιΝίκος Αγάθος

Why is Germany so tough on Greece? Look back 25 years.

Every drama needs a great baddie, and in the latest act of the Greek crisis Wolfgang Schäuble, the 72-year-old German finance minister, has emerged as the standout villain: critics see him as a ruthless technocrat who strong-armed an entire country and now plans to strip it of its assets.

Wolfgang Schäuble: ‘an ordinary politician repeating old mistakes’.One part of the bailout deal in particular has scandalised many Europeans: the proposed creation of a fund designated to cherrypick €50bn (£35bn) worth of Greek public assets and privatise them to pay the country’s debts. But the key to understanding Germany’s strategy is that for Schäuble there is nothing new about any of this.

It was 25 years ago, during the summer of 1990, that Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany. A doctor of law, he was West Germany’s interior minister and one of Chancellor Helmut Kohl’s closest advisers, the go-to guy whenever things got tricky.

The situation in the former GDR was not too dissimilar from that in Greece when Syriza swept to power: East Germans had just held their first free elections in history, only months after the Berlin Wall fell, and some of the delegates from East Berlin dreamed of a new political system, a “third way” between the west’s market economy and the east’s socialist system – while also having no idea how to pay the bills anymore.

The West Germans, on the other side of the table, had the momentum, the money and a plan: everything the state of East Germany owned was to be absorbed by the West German system and then quickly sold to private investors to recoup some of the money East Germany would need in the coming years. In other words: Schäuble and his team wanted collateral

At that time almost every former communist company, shop or petrol station was owned by the Treuhand, or trust agency – an institution originally thought up by a handful of East German dissidents to stop state-run firms from being sold to West German banks and companies by corrupt communist cadres. The Treuhand’s mission: to turn all the big conglomerates, companies and tiny shops into private firms, so they could be part of a market economy.

Schäuble and his team didn’t care that the dissidents had planned to hand out shares of companies to the East Germans, issued by the Treuhand – a concept that incidentally led to the rise of the oligarchs in Russia. But they liked the idea of a trust fund because it operated outside the government: while technically overseen by the finance ministry, it was publicly perceived as an independent agency. Even before Germany merged into a single state in October 1990, the Treuhand was firmly in West German hands.

Their aim was to privatise as many companies as possible, as soon as possible – and if you were to ask most Germans about the Treuhand today they would say it achieved that objective. It didn’t do so in a way that was popular with the people of East Germany, where the Treuhand quickly became known as the ugly face of capitalism. It did a horrible job in explaining the transformation to shellshocked East Germans who felt overpowered by this strange new agency. To make matters worse, the Treuhand became a hotbed of corruption.

The agency took all the blame for the bleak situation in East Germany. Kohl and Schäuble’s party, the conservative CDU, was re-elected for years to come, while others paid the price: one of the Treuhand’s presidents, Detlev Karsten Rohwedder, was shot and killed by leftwing terrorists. (Schäuble too became the victim of an attack that left him permanently in a wheelchair, only days after German reunification – but his paranoid attacker’s motives were unrelated to the political events)

But the reality of what the Treuhand did is different from the popular perception – and that should be a warning for both Schäuble and the rest of Europe. Selling East Germany’s assets for maximum profit turned out to be more difficult than imagined. Almost all assets of real value – the banks, the energy sector – had already been snapped up by West German companies. Within days of the introduction of the West German mark, the economy in the east completely broke down. Like Greece, it required a massive bailout programme organised by Schäuble’s government, but in secret: they set aside 100bn marks (£35bn) to keep the old East German economy afloat, a figure that became public only years later.

With prices for labour and supplies going through the roof, the already stressed East Germany economy went into freefall and the Treuhand had no chance to sell many of its businesses. After a couple of months it started to close down entire companies, firing thousands of workers. In the end the Treuhand didn’t make any money for the German government at all: it took in a mere €34bn for all the companies in the east combined, losing €105bn.

Wolfgang Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany.

Pinterest
 Wolfgang Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany. Photograph: Lionel Cironneau/AP  What the Treuhand did should be a warning for Schäuble and Europe: the economy in East Germany completely broke down

In reality, the Treuhand became not just a tool for privatisation but a quasi-socialist holding company. It lost billions of marks because it went on paying the wages of many workers in the east and kept some unviable factories alive – a positive aspect usually drowned out in the vilifications of the agency. Because Kohl and, during the summer of 1990, Schäuble weren’t Chicago economists keen on radical experiments but politicians who wanted to be re-elected, they pumped millions into a failing economy. This is where parallels with Greece end: there were political limits to the austerity a government could impose on its own people.

The lesson Schäuble learned – and which is likely to influence his decision-making now – is that if you act the pure-hearted neoliberal you can still get away with decisions that don’t make perfect economic sense. If Schäuble is acting tough with Greece right now, it is because his electorate wants him to act that way; it’s not just that he doesn’t care about the Greek people, he wants people to believe he doesn’t care, because he sees the political advantage in it.

But Schäuble should have learned from history that the Treuhand gamble had catastrophic psychological consequences. Even though the agency was run by Germans, who spoke German, still it was seen by many in the east as an occupying force.

Schäuble’s idea of foreign countries controlling Greek assets and moving them abroad is an even more humiliating concept for any country. Schäuble comes across as a tough and sober accountant. In fact he is just an ordinary politician repeating old mistakes.

 

sourse:Why is Germany so tough on Greece? Look back 25 years | Dirk Laabs | Comment is free | The Guardian.

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

OSINT

Mister X - Experienced in OSINT and military analysis. Authors of Spanish weaponry in Yemen. También en español.

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

TA NEA online

Ειδήσεις από την Κύπρο, την Ελλάδα και τον κόσμο.

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: