Σκέψεις : Ο Τσάρλς Μπουκόφσκι για την μοναξιά


Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σ’ένα δωμάτιο.

 Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. 

Υπήρξα καταθλιπτικός. 
Αισθάνθηκα κατά καιρούς φριχτά- φριχτά για τα πάντα -, όμως ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε μπαίνοντας στο δωμάτιο να γιατρέψει τις αναποδιές μου…

Ή ένα πλήθος ανθρώπων θα μπορούσε να μπει στο δωμάτιο και να κάνει το ίδιο. Με άλλα λόγια, η μοναξιά είναι κάτι που ποτέ δεν μ’ενόχλησε κι ούτε με απασχόλησε ως ζήτημα, αφού ανέκαθεν είχα αυτήν την τρομερή επιθυμία για απομόνωση.

Υπήρξαν στιγμές που βρισκόμουν σε κάποιο πάρτι σ’ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν για κάτι, κι εγώ, μέσα σε τόσο κόσμο, ένιωθα την μοναξιά. Αντιγράφω τον Ίψεν:” Οι δυνατότεροι άντρες είναι και οι πιο μοναχικοί…”. Ποτέ δεν σκέφτηκα: “Λοιπόν, μια όμορφη ξανθιά θα έρθει εδώ, θα μου κάνει ένα καλό γαμήσι, θα μου χαϊδέψει λίγο τ’αρχίδια μου και θα αισθανθώ καλά…” Όχι αυτό δεν βοηθάει…

Ξέρεις έρχεται το βράδυ της Παρασκευής και τα πλήθη ξεχύνονται στους δρόμους και στα μπαρ.

“Είναι Παρασκευή βράδυ, τι θα κάνεις απόψε; 
Απλώς θα μείνεις μέσα;”
 Λοιπόν, ναι. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω. 
 
Είναι μια ηλιθιότητα. Ηλίθιοι άνθρωποι, συναναστρέφονται με ηλίθιους ανθρώπους. 
Άφησε τους να ηλιθιοποιούνται μόνοι τους. 
Ποτέ δεν αγχώθηκα μ’αυτό το ζήτημα. 
Να τρέχω έξω μες στη νύχτα. Κρυβόμουν σε μπαρ, γιατί δεν ήθελα να κρύβομαι σε εργοστάσια. 
Αυτό είναι όλο.
Συγγνώμη για τα εκατομμύρια ανθρώπων, όμως ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Μου αρέσει ο εαυτός μου. 
Είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος διασκέδασης που έχω. 
Ας πιούμε περισσότερο κρασί.

 

.

 

Source: Σκέψεις : Ο Τσάρλς Μπουκόφσκι για την μοναξιά

Οι φτωχοί είναι πιο γενναιόδωροι από τους πλούσιους γιατί ξέρουν καλύτερα πως είναι να μην έχεις τίποτα

Με βάση τις έρευνες οι άνθρωποι που ανήκουν στην κατώτερη οικονομικά τάξη τείνουν να είναι πιο γενναιόδωροι, σε σύγκριση με όσους ανήκουν στην ανώτερη τάξη. Καθώς οι άνθρωποι αποκτούν πλούτο, εξαρτώνται λιγότερο από τους άλλους, και έτσι έχουν λιγότερους λόγους να κατανοήσουν τα συναισθήματα και τις ανάγκες των «λιγότερο τυχεών».

Οι φτωχοί είναι καλύτεροι στις […] διαβάστε περισσότερα στο σύνδεσμο που ακολουθεί

Source: Οι φτωχοί είναι πιο γενναιόδωροι από τους πλούσιους γιατί ξέρουν καλύτερα πως είναι να μην έχεις τίποτα – διαφορετικό

Η κουλτούρα της αγένειας.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη».

Αποτέλεσμα εικόνας για Η κουλτούρα της αγένειας.

Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!».
Η απουσία της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.
Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.
Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».
Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.
Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.
Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
____
Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

ΠΗΓΉ: tanea.gr – https://www.dinfo.gr

Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι. Έρμαν Έσσε

Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΙ μπορεί κανείς να τους φανταστεί απίστευτα γέρους, αυτοί ακριβώς κάνουν και τους καλύτερους γέρους.

Το ΟΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αρέσει να επιδεικνύονται λιγάκι και ταυτόχρονα μπορεί να τολμούν κάποια πράγματα, κάτι που οι γέροι δεν μπορούν πια να κάνουν, τελικά δεν είναι ανυπόφορο. Τα πράγματα όμως γίνονται άσχημα εκείνη την ολέθρια στιγμή που ο γέρος, ο αδύναμος, ο συντηρητικός, ο φαλακρός, ο οπαδός της παλιάς μόδας το παίρνει προσωπικά και μονολογεί: το κάνουν σίγουρα για να με πειράξουν! Από τη στιγμή αυτή τα πράγματα γίνονται ανυπόφορα κι αυτός που σκέφτεται έτσι είναι χαμένος.

Το ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ή να οργανώνουμε τα νιάτα δεν το συμπαθούσα ποτέ. Νέοι και γέροι υπάρχουν τελικά μόνο μεταξύ των μέτριων ανθρώπων. Όλοι οι προικισμένοι και πιο ξεχωριστοί άνθρωποι είναι πότε γέροι και πότε νέοι, έτσι όπως είναι πότε χαρούμενοι και πότε λυπημένοι. Δουλειά των μεγαλυτέρων είναι να χειρίζονται την ικανότητά τους ν’ αγαπούν πιο ελεύθερα, πιο παιχνιδιάρικα, πιο έμπειρα, πιο καλοσυνάτα απ’ ό,τι τα νιάτα μπορούν. Τα γηρατειά κρίνουν πάντα με ευκολία τους νέους ως μικρομέγαλους. Όμως τα γηρατειά είναι αυτά που πάντα μιμούνται τη συμπεριφορά και τους τρόπους της νιότης, είναι τα ίδια φανατικά, είναι τα ίδια άδικα, μακαρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους και είναι ελαφρώς προσβεβλημένα. Τα γηρατειά δεν είναι χειρότερα από τα νιάτα, ο Λάο Τσε δεν είναι χειρότερος από τον Βούδα, το μπλε δεν είναι χειρότερο από το κόκκινο. Τα γηρατειά υποτιμούνται μόνο όταν θέλουν να παραστήσουν τα νιάτα.

**

The_Time_Traveler_by_xetobyte

Αυτό ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ με αηδιάζει είναι πρώτον η ανόητη λατρεία της νεότητας και της νεανικότητας, όπως αυτή ανθεί, για παράδειγμα, στην Αμερική, κι έπειτα ακόμα περισσότερο το να επιβάλλεται η νεότητα αυτή ως κοινωνικό στρώμα, ως κοινωνική τάξη, ως «κίνημα».

Είμαι ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ και συμπαθώ τα νιάτα, θα ήταν όμως ψέματα αν έλεγα ότι με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Για τους ηλικιωμένος, τουλάχιστον σε εποχές τέτοιας μεγάλης δοκιμασίας όπως τώρα, υπάρχει μόνο ένα ενδιαφέρον ζήτημα: το ζήτημα του πνεύματος, της πίστης, του είδους της σκέψης και της ευλάβειας που δοκιμάζεται, που μπορεί να αντιμετωπίζει τον πόνο και το θάνατο. Η αντιμετώπιση του πόνου και του θανάτου είναι καθήκον των γηρατειών. Το να είναι κανείς ενθουσιασμένος, να συμπαρασύρεται, να είναι ζωηρός, είναι ψυχική διάθεση της νεότητας. Μπορούν να είναι φίλοι, μιλούν όμως δύο γλώσσες.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ γράφεται κυρίως από τους πρωτόγονους και από τους νέους, αυτοί φροντίζουν για την πρόοδο και την επιτάχυνση με την έννοια της κάπως θεατρικής φράσης του Νίτσε «Αυτό που θέλει να πέσει πρέπει και να το σπρώξουμε». (Εκείνος, ο υπερευαίσθητος, δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει αυτή τη σπρωξιά σ’ ένα γέρο ή άρρωστο άνθρωπο ή ζώο.) Χρειάζονται όμως πάντα, για να διατηρεί η ιστορία και νησίδες ειρήνης και να παραμένει ανεκτή, και οι αναστολές και ο συντηρητισμός ως αντίρροπες δυνάμεις – αυτό το καθήκον πέφτει στους καλλιεργημένους και στους ηλικιωμένους. Αν λοιπόν ο άνθρωπος που σκεφτόμαστε κι επιθυμούμε ακολουθήσει άλλους δρόμους από τους δικούς μας και εξελιχθεί σε κτήνος ή μυρμήγκι, τότε παραμένει υποχρέωσή μας να βοηθήσουμε να επιβραδυνθεί όσο το δυνατό περισσότερο αυτή η διαδικασία. Ασυνείδητα αφήνουν μάλιστα οι μαχητικές δυνάμεις να υπάρχει στον κόσμο αυτή η αντίρροπη τάση, φροντίζοντας εκτός από τους εξοπλισμούς και τα προπαγανδιστικά μεγάφωνα -αν και αρκετά αδέξια- και τις πολιτιστικές επιχειρήσεις τους.

———-

Απόσπασμα από το βιβλίο Έρμαν Έσσε “Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι”

πηγή: https://antikleidi.com/2015/01/15/hesse_orimazontas/

Αν τα παιδιά σου τα καταφέρνουν και χωρίς εσένα, έχεις πετύχει ως γονιός –

Ο ρόλος του γονέα στις μέρες μας είναι απ’ τους πιο σημαντικούς, τους πιο δύσκολους και τους πιο απαιτητικούς που καλείται ένας άνθρωπος να παίξει κάποια στιγμή στη ζωή του. Όσοι γίνονται γονείς έχουν κάποια όνειρα για τα παιδιά τους.

Αποτέλεσμα εικόνας για αετος

Μα πάνω απ’ όλα θέλουν να είναι καλά στη ζωή τους, να είναι ευτυχισμένα, να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και να φτάσουν κάποια στιγμή σε σημείο να είναι ανεξάρτητα, να απογαλακτιστούν από τους ίδιους, να ζήσουν τη δική τους ζωή, με τις δικές τους αποφάσεις, επιλογές και λάθη.

Και μια μέρα, λοιπόν, γίνεσαι πατέρας ή μητέρα. Μην το ψάχνεις -θα στο επιβεβαιώσω εγώ- τα λάθη που θα κάνεις θα είναι αμέτρητα. Και υπερπροστατευτικός θα γίνεις, και θα τα μαλώσεις, και θα νιώθεις τύψεις, και στο πρώτο παιδί θα αγχώνεσαι διαρκώς ενώ στο δεύτερο θα είσαι πιο χαλαρός, και όταν θα σου πούνε πως το παιδί σου δεν έχει κάτι σοβαρό, αλλά χρειάζεται δυο-τρεις φορές λογοθεραπεία θα βάλεις τα κλάματα, γιατί θα νιώθεις πως στο παιδί σου έχει μπει ξαφνικά μια ταμπέλα και πως έχει στιγματιστεί ακόμα κι αν δεν είναι έτσι. Θα βάλεις τα κλάματα στην πρώτη του ένεση. Και θα τσακωθείτε πολύ άσχημα όταν θα είναι έφηβος, όταν θα ανταλλάξετε κουβέντες βαριές, όταν θα σου πάει κόντρα και θα αναρωτιέσαι μήπως μια διαφορετική αντιμετώπιση θα ήταν πιο αποτελεσματική.

Και εδώ έρχομαι να σου πω πως δεν υπάρχει manual ούτε guidelines για το πώς να γίνει κανείς γονιός. Καθένας έχει διαφορετικές αντιλήψεις, γιατί έχει μεγαλώσει με τις δικές του αρχές και βιώματα. Έτσι και το παιδί που προσπαθεί να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής του και έχει φυσικά το δικό του χαρακτήρα και προσωπικότητα.

Τι μπορείς, λοιπόν, να κάνεις εσύ για να είσαι δίπλα στο παιδί σου, να το βοηθήσεις να ανοίξει τα φτερά του και να το αφήσεις μόνο του ελεύθερο να πετάξει ψηλά; Εννοείται πως θα πέσει πολλές φορές, αλλά τι αξία έχει να σηκωθείς αν δεν πέσεις πρώτα; Πίστεψέ με, επιτυχημένος γονιός δεν είναι αυτός ο οποίος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά του σε κάθε δυσκολία. Είναι εκείνος που έχει μεγαλώσει παιδιά που μπορούν να χειριστούν τις δυσκολίες χωρίς να ζητήσουν τη βοήθειά του. Αν τα παιδιά σου φύγουν μετά την ενηλικίωση απ’ το πατρικό, αν θέλουν να ακολουθήσουν ανεξάρτητα και μόνα τους τη δική τους ζωή, ως γονέας έχεις κάνει πραγματικά καλή δουλειά.

Είναι τρεις οι βασικοί πυλώνες που πρέπει να ξέρουμε όλοι όσοι μεγαλώνουμε παιδιά και όσοι θα μεγαλώσουμε παιδιά στο μέλλον. Πρώτο και κυριότερο είναι ότι έχεις πολλαπλούς ρόλους ως γονέας, δεύτερον ότι τα παιδιά αντιγράφουν -και όταν λέω αντιγράφουν εννοώ πως κάνουν copy-paste σε αληθινούς χρόνους- και τρίτον έχουν ανάγκη την αγκαλιά σου και προπάντων την αγάπη σου.

Ο γονέας έχει πολλαπλούς ρόλους, τους οποίους πρέπει να υιοθετήσει πάση θυσία για να γίνει στο μέλλον το παιδί του ένας ανεξάρτητος ενήλικας. Πρέπει για το παιδί να είσαι εκεί να ακούσεις τα όνειρά του, να είσαι ο καθοδηγητής του, ο φίλος του, το μονοπάτι που θα θέλει να διαβεί, πρέπει να είσαι το ουράνιο τόξο του, το φως μέσα στο σκοτάδι του, και να συνεχίσω ή θα φτιάξεις εσύ τη δική σου λίστα;

Τα παιδιά αντιγράφουν. Έχουν την τάση να μιμούνται τους γονείς τους. Αν βλέπουν έναν καταθλιπτικό γονέα, δύσκολα θα είναι τα ίδια ιδιαίτερα ευδιάθετα, αν έχουν απέναντί τους έναν απότομο γονέα, απότομα θα μάθουν να μιλάνε και τα ίδια. Αν βλέπουν ένα γονέα χωρίς ενδιαφέροντα, χωρίς όρεξη, να ασχολείται διαρκώς με το κινητό, φαντάσου τι επιλογές θα κάνουν στη ζωή τους και πώς θα τα αντιμετωπίζουν όλα. Σκέψου τι πρότυπο θέλεις να είσαι για τα παιδιά σου, γιατί είσαι ο καθρέφτης τους.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη αγκαλιές και αγάπη. Ακόμα κι αν σε έχουν κουράσει, ακόμα και αν είσαι ταλαιπωρημένος απ’ τις υποχρεώσεις ολόκληρης της ημέρας ή σε έχουν τσιτώσει, μόλις τα πάρεις αγκαλιά και τους πεις πως τα αγαπάς όλα θα περάσουν δια μαγείας. Γιατί τι θέλουν άλλωστε; Να νιώθουν πως νοιάζεσαι και τους δίνεις την προσοχή που έχουν ανάγκη. Φρόντισε να είσαι εκεί για τα παιδιά σου, η αγκαλιά σου για εκείνα πρέπει να είναι διαθέσιμη 24 ώρες την ημέρα. Και πρέπει να τους δείχνεις και έμπρακτα την αγάπη σου.

Το να είσαι γονιός είναι ο πιο υπεύθυνος ρόλος στη ζωή σου. Τα παιδιά είναι ευτυχία μεγάλη, αυτά είναι το χρυσάφι μας και η κληρονομιά μας. Σε αυτά θα εναποθέσουμε τις ελπίδες μας ότι θα καταφέρουν πολλά περισσότερα απ’ όσα καταφέραμε εμείς και θα παρακαλάμε να είμαστε εκεί και να καμαρώνουμε. Αλλά τελικά η επιτυχία μας ως γονείς θα είναι όταν θα τα βλέπουμε να πραγματοποιούν τα δικά τους όνειρα, στη δική τους ζωή, όντας ευτυχισμένα.

 

 

.

 

Συντάκτης: Βασιλική Ασλόγλου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

.

 

Source: Αν τα παιδιά σου τα καταφέρνουν και χωρίς εσένα, έχεις πετύχει ως γονιός – NewSide.gr

Οι 25 κανόνες του σούπερ μάρκετ

‘Πάω να πάρω λίγα πράγματα από το σούπερ μάρκετ’. Ποτέ και κανένας.  Και άλλες σοφίες βγαλμένες από την ενήλικη ζωή.

 

.

 

Όταν είσαι μικρό παιδί και πηγαίνεις με τους γονείς σου στο σούπερ μάρκετ, έχει πλάκα. Μπαίνεις μέσα στο καρότσι, σε πάνε βόλτες, τρως και καμιά σοκολάτα και η ζωή είναι ωραία.

Όταν πάλι μπαίνεις στην ενήλικη ζωή σου και μετακομίζεις μόνος, τότε το σούπερ μάρκετ γίνεται ένα αναγκαίο κακό. Φτιάχνεις λίστες, ψάχνεις για προσφορές, αποφεύγεις τις ημέρες με πολύ κόσμο και καταλήγεις να γράφεις κανόνες γι’ αυτό, όπως καλή ώρα οι παρακάτω:

Στο σούπερ μάρκετ δεν πας ποτέ πεινασμένος. Θα κάνεις σίγουρα μεγαλύτερο λογαριασμό.

Πηγαίνεις πάντα τις ώρες που ο κόσμος (οικογένειες και ηλικιωμένοι) τρώνε ή κοιμούνται ή διασκεδάζουν. Για να αποφεύγεις τις ουρές.

Μην παίζεις με το καρότσι όπως όταν ήσουν ανήλικος. Μπορείς η τούμπα σου να γίνει viral.

Φύγε αμέσως απ’ το διάδρομο με σοκολάτες και μπισκότα, δεν είσαι μικρό παιδί.

Λες πάντα “ευχαριστώ” στους ανθρώπους που σ’ εξυπηρετούν νύχτα μέρα. Δεν είναι υπηρέτες σου.

Προτού πάρεις χαρτάκι για τυριά/αλλαντικά/κρέατα/ψάρια δες μήπως έχει αφήσει κάποιος ένα νούμερο χαμηλότερο και κερδίσεις χρόνο.

Αν μεσολαβούν πολλά νούμερα μέχρι το δικό σου, οργάνωσε σχέδιο για να μην πάει χαμένο κανένα δευτερόλεπτο.

Ρώτα αν ζυγίζεται ακόμα κι ένα φύλλο μαρουλιού. Μην φτάσεις στο ταμείο και σε στείλουν πίσω στο ζύγισμα.

Ο αγώνας δρόμου ξεκινά όταν έρχεται η σειρά σου στο ταμείο

Παραδέξου ότι αγχώνεσαι να βάλεις στις σακούλες γρήγορα τα πράγματα που σου δίνει με τρομερή ταχύτητα η ταμίας.

Δώσε ελπίδα στο ανθρώπινο γένος και μην γίνεις αυτός που θα μπει πέντε λεπτά πριν το κλείσιμο

Το σούπερμαρκετ τις ώρες και μέρες αιχμής (Δευτέρα βράδυ/Σάββατο πρωί) είναι ένα πάκμαν γεμάτο ανθρώπους οπλισμένους με καρότσια. Μπες με δική σου ευθύνη.

Μην πας για ψώνια με τα παιδιά σου. Είναι ασύλληπτα τρομακτικό για ένα μικρό παιδί να χαθεί μέσα σε ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ.

Μην γίνεις εκείνος που ζητά να δοκιμάσει όλα τα αλλαντικά και τα τυριά. Ουδείς πιο γραφικός από τον τρακαδόρο του σούπερ μάρκετ

Το σούπερ μάρκετ χωρίζεται σε προ εργένικης και μετά εργένικης εποχής. Στη δεύτερη κοιτάζεις τις προσφορές ακόμα και στις μπατονέτες.

‘Πάω να πάρω λίγα πράγματα από το σούπερ μάρκετ’. Ποτέ και κανένας

Αν αφήσεις τους άνδρες μόνους να ψωνίσουν πάντα θα πάρουν περισσότερα από αυτά που γράφει η λίστα.

Για τους νέους μπαμπάδες: στο διαδίκτυο υπάρχουν σούπερ και εγγυημένες προσφορές για πάνες, καλύτερες από τα σούπερ μάρκετ.

Είσαι παντρεμένος όταν την κάρτα του σούπερ μάρκετ την βάζεις στο μπρελόκ με τα κλειδιά.

Όταν ρωτάς τον/την υπάλληλο για το που βρίσκεται ένα προϊόν, αυτό πάντα είναι μπροστά σου.

Υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις που δεν έχεις καταλάβει τις οδηγίες και θες gps.

Δεν είσαι κακός άνθρωπος αν ξεχνάς συστηματικά στο πορτ μπαγκάζ την οικολογική οικογενειακή σακούλα για τα ψώνια. Αλλά δεν σε λες και καλό.

Το ποια ταμίας είναι πιο γρήγορη, ώστε να πας να της κατσικωθείς μπροστά, είναι μια ολόκληρη επιστήμη. Για αυτό μην βιαστείς να αποφασίσεις σε ποια ουρά θα καταλήξεις.

Το χαρτί στην ταμειακή που τελειώνει. Αυτό είναι η καθυστέρηση που σε αποτελειώνει

Και φυσικά το self service δεν είναι λύση. Αν ήταν έτσι, παράγγελνες και online.

 

.

 

πηγή: https://www.oneman.gr/originals/oi-25-kanones-toy-souper-market/

Οι 23 κανόνες της γρίπης

Με αρκετούς συμπολίτες μας  κρυωμένους, και της επικείμενης άφιξης  του κοροναϊού, καταγράφουμε μερικούς βασικούς κανόνες.

Κάθε χειμώνα, η ίδια ιστορία. Βήχει ένας στο γραφείο την Τετάρτη, αρρωσταίνει όλη η εταιρεία μέχρι την Παρασκευή. Είναι η εποχή των ιώσεων, της πνευμονίας, του πυρετού και του κοροναϊού. Αν ακόμα δεν έχεις κολλήσει την εποχική γρίπη, είσαι απλά τυχερός. Αν πάλι, είσαι ένας από τους κρεβατωμένους, βολέψου στο κρεβάτι του πόνου και διάβασε τους κανόνες που βγάλαμε για σένα με πόνο και βήχα.

Κάτω από 37.5 δεν είναι πυρετός.

Βέβαια, το 37.2 είναι υψηλός πυρετός για την ανδρική μονάδα μέτρησης και ακολουθείται από βογγητό.

Αν μυρίσει “βιξ” το δωμάτιο, μένεις με τη μάνα σου.

Βεντούζες με ρακή. Και μετά ανοίγει η όρεξη από τη μυρωδιά.

Σιχτιρίζεις τους συναδέλφους που έρχονται άρρωστοι στο γραφείο. Ευχαριστούμε για την καταδίκη.

Κρυωμένος συνάδελφος σε γραφείο με κλειστά παράθυρα και ανοιχτό τον κλιματισμό. Πείτε μας ότι θέλετε να πεθάνουμε!

Σεβασμός στον συνάδελφο που βήχει και φτερνίζεται στο γραφείο. Αύριο – ή και το ίδιο βράδυ- μπορεί να είσαι στη θέση του.

Όσο συνεπής εργαζόμενος και να ‘σαι, τη μέρα που θα πεις στο αφεντικό σου ‘δεν έρχομαι, είμαι άρρωστος” αποκλείεται -έστω και για λίγο- να μη σε περάσει για λαμόγιο.

Δεν γκρινιάζουμε, δεν πρήζουμε, δεν βαριαστενάζουμε για λίγο βηξιματάκι. Υποφέρουμε (;) στωικά και με αξιοπρέπεια.

Βάζουμε πάντα το χέρι μπροστά, είτε βήχουμε, είτε φτερνιζόμαστε. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ!

Για την ακρίβεια, δεν βάζουμε καν το χέρι μπροστά αν για κάποιο λόγο βρεθούμε σε δημόσιο χώρο, βήχουμε και φτερνιζόμαστε στον αγκώνα μας. (Δημόσιος χώρος = νοσοκομείο. Αν κατάφερες να βρεθείς οπουδήποτε αλλού, τότε δεν έχεις γρίπη)

Κοιμόμαστε, κοιμόμαστε και ξανακοιμόμαστε.

Κανείς δεν περνά συμπτώματα γρίπης όπως ένα παιδί που μόλις του ζήτησαν να καθαρίσει το δωμάτιό του.

“Μάνα, νομίζω κόλλησα γρίπη”. “Αν είχες πάρει τις βιταμίνες που σου είχα φέρει τότε στην Πέμπτη Δημοτικού δεν θα ήμασταν εδώ τώρα”.

Έχεις γρίπη ή απλό κρύωμα; Αυτό το αλεξίσφαιρο διαγνωστικό εργαλείο θα σε βοηθήσει να καταλάβεις.

Πόνος στα κόκκαλα, ό,τι χειρότερο.

‘Αυξήθηκαν τα θύματα της γρίπης’ διαβάζεις και παίρνεις τηλέφωνα αποχαιρετισμού.

Προτιμότερη η γρίπη από πονόδοντο.

Λίλλιπουπολη, το, – ανατριχιαστικά επίκαιρο- σάουντρακ ιών/επιδημιών/πανδημιών.

Παραισθήσεις-παράξενα όνειρα: Το μοναδικό ενδιαφέρον που συμβαίνει τα βράδια που έχεις πυρετό.

Αν δεν νιώθεις ειλικρινή αηδία στην όψη των αγαπημένων σου φαγητών, τότε το στομάχι σου είναι – ακόμα- σε καλή κατάσταση.

Οποιαδήποτε κοινωνική επαφή που θα απέφευγες ως υγιής, απέφυγε την με κάθε τιμήμα. Μην στείλεις στην πρώην, μην βρίσεις το αφεντικό σου, γενικά μη μιλάς, ο πυρετός δεν είναι καλός σύμβουλος.

 

 

.

ΠΗΓΉ: https://www.oneman.gr/originals/oi-23-kanones-tis-gripis/

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: