What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity

Photo from "Kumu Hina"In traditional Hawaiian culture, creative expression of gender and sexuality was celebrated as an authentic part of the human experience. Throughout Hawaiian history, “mahu” appear as individuals who identify their gender between male and female. Hawaiian songs often contain deeper meanings—called kaona—that refer to love and relationships that don’t conform to contemporary Western definitions of male and female gender roles.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications.

Expressions of sexuality and gender by mahu individuals were often reflected in Hawaiian arts, particularly in traditional hula and music, which continue today. The 2014 documentary Kumu Hina follows the journey of Hinaleimoana Wong-Kalu (“Hina”), a teacher—or kumu—at a Hawaiian charter school in Honolulu, who is mahu. Kumu Hinaexplores the role of mahu in Hawaiian society through the lens of a Native Hawaiian who is deeply rooted in the traditions of her ancestors and committed to living an authentic life.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications. Born Collin Kwai Kong Wong, she struggled to find acceptance throughout her youth. Today, Hina presents herself as a female in her dress and appearance, though she embraces both masculine and feminine aspects of her identity equally. And while the film focuses on her journey to become Hina, it characterizes her by more than her gender identity. The film presents a portrait of Hina as a devout cultural practitioner and educator whose most fundamental identity lies in being Hawaiian.

As a kumu at the charter school Halau Lokahi, Hina instills time-honored traditions and cultural values in her students. One student in particular, middle schooler Ho‘onani, traverses the ever-treacherous waters of youth with the additional strain of identifying as being “in the middle.” Hina relates to Ho‘onani’s journey and challenges the students to create a safe and accepting environment. This proves transformative for Ho‘onani, as her determination to define herself and prove her capability garners her the lead role in the school’s all-male ensemble, which the boys do not dispute. Due to the example Hina sets, her classrooms embrace a new “normal” that openly acknowledges all identities. The result is a confident, empathetic community of young people who validate the complexities of Ho‘onani’s reality and provide her with a compassionate place to grow up.

“It’s all a natural thing,” Ho’onani explains. “Kumu’s in the middle too. Everybody knows that, and it’s not a secret to anybody. What ‘middle’ means is a rare person.” Under Hina’s mentorship, Ho‘onani flourishes, excelling in all areas of study, including music and hula, and earning the respect of her peers. As she prepares for a school event, Hina instructs that shell leis be worn by students based on color: white for the girls and yellow for the boys. Without hesitation, Ho‘onani suggests she wear both, and Hina agrees. “See, you get both—because she’s both,” she explains. This is Hawaiian mahu, unique in its perspective that an individual who has embraced both sides of their gender identity does not require exclusive definition. Those who identify with being mahu may exude more masculine or feminine qualities, but their inner experience is one that ebbs between the two with the grace and subtlety of the ocean tide.

When I interviewed Hina for MANA magazine’s 2014 feature “Beyond the Binary,” she explained: “A mahu is an individual that straddles somewhere in the middle of the male and female binary. It does not define their sexual preference or gender expression because gender roles, gender expressions, and sexual relationships have all been severely influenced by the changing times. It is dynamic. It is like life.” The “changing times” Hina refers to began with the arrival of Christian missionaries in the 1800s and the imposition of Western values on the Hawaiian community. They banned cultural expressions that celebrated diverse sexual views and traditions they believed to be profane, such as hula, and drove them underground. The suppression of traditional Hawaiian values and practices marked a turning point in Hawai‘i’s history, one in which mahu began a struggle to find acceptance.

Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization.

One of the greatest journeys of the human experience is the struggle to accept oneself and live authentically. Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization. For many Native Hawaiians, authenticity is at the heart of the human experience. Living authentically is one of the highest honors individuals can bestow upon themselves, their families, and their communities. By embracing her identity, Hina not only fulfills her own personal journey to find love and happiness, but she is able to positively influence the lives of students like Ho‘onani who are grappling with their own identities.

To continue promoting Kumu Hina’s message of acceptance, a 24-minute version of the film and teaching guide were created as an educational resource. This short film, called A Place in the Middle, premiered in February 2015 in Germany and played at Toronto’s TIFF Kids International Film Festival in April. According to co-producer Joe Wilson, the film “has struck a chord with educators and other professionals in need of resources on gender diversity and cultural empowerment.” The film demonstrates healthy ways to address gender identity in the classroom and promotes a safe academic environment for youth to thrive.

Thanks to the determination of Hina and others, the Hawai‘i Marriage Equality Act of 2013 was passed in November 2013. And though further efforts are needed to reach equality, Hina finds validation in her home. “I’m fortunate to live in a place that allows me to love who I love,” she says. “I can be whoever I want to be. That’s what I hope most to leave with my students—a genuine understanding of unconditional acceptance and respect. To me, that’s the true meaning of aloha.”

 posted Jul 27, 2015

Jade Snow wrote this article for Make It Right, the Summer 2015 issue of Yes! Magazine. Jade has danced hula for 23 years. She left the Islands to attend college in Oregon and returned home to dance in the Merrie Monarch Festival. She is managing editor of the Hawaiian culture publication MANAmagazine and co-creator of the island lifestyle blog Pikake Pursuit.

source: What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity by Jade Snow — YES! Magazine.




Γιατί η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξι

Γιατί  η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξι

Η νέα, αμφιλεγόμενη τάση που θα κάνει ακόμα πιο ευτυχισμένους τους καλοπερασάκηδες αυτού του κόσμου.

Βασική Αρχή: Κάθε άνδρας πρέπει να σέβεται το σώμα του, σα να ήταν ιερός ναός. Και να το συντηρεί με ευλάβεια, με βάση τις προσωπικές πεποιθήσεις του για το τι εστί κάλλος.

Κατά γενική εκτίμηση, σωματικό κάλλος σημαίνει ένα αθλητικό, συμμετρικό κορμί, στην ιδανική του εκδοχή, γραμμωμένο και ενισχυμένο με ένα περιποιημένο six-pack. Αυτά ίσχυαν μέχρι πρόσφατα. Γιατί τώρα τελευταία τα δεδομένα δείχνουν να ανατρέπονται, χάρη στο «Dadbod». Το κάπως παράδοξο αυτό trend που γιγαντώθηκε στα social media κι επαναφέρει τους «κανονικούς» άντρες στην κορυφή της σεξουαλικής προτίμησης των γυναικών. Όπου «κανονικός» άντρας, αυτός που δεν παραμελεί τον εαυτό του, που επισκέπτεται που και που το γυμναστήριο, αλλά δεν σταματάει ούτε τις μπιρίτσες του να πίνει, ούτε τα μεζεδάκια του να τσιμπολογάει. Και, φυσικά, έχει και μια κανονική κοιλιά που αποδεικνύει τις κανονικές του συνήθειες.

Αυτή η κατηγορία ανδρών μοιάζει να είναι η ευτυχέστερη, αφού από τη μια απολαμβάνουν τις μπίρες τους χωρίς ενδοιασμούς με τη συνοδεία κάμποσων κομματιών πίτσας, αλλά απ’ την άλλη δεν παραλείπουν τον τομέα της υγείας τους μιας και γυμνάζονται σε μια τακτική βάση, μία με δύο φορές τη βδομάδα. Στην ουσί,α είναι καλυμμένοι από την άποψη της Βασικής Αρχής, αφού σέβονται το εσωτερικό του «ναού» τους και, απλά διαμορφώνουν πιο χαλαρά το στυλ της εξωτερικής τους εμφάνισης.

Τραβηγμένο, ίσως, αλλά υπαρκτό παράδειγμα, ο κωμικός ηθοποιός Kevin James (φωτό κάτω, στη μέση) ο οποίος έχει αναδειχθεί σε είδωλο για μια τεράστια κατηγορίας ανδρών και ταυτοχρόνως προβάλλεται ως σύμβολο του σεξ από περιοδικά μόδας σαν το GQ, και από δημοφιλέστατες ιστοσελίδες όπως το Buzzfeed.

Το παρανοϊκό της υπόθεσης είναι ότι αυτό το «κίνημα» βρίσκει μεγάλη απήχηση σε νεαρά αγόρια στο τέλος της εφηβείας και σε νέους των εικοσικάτι ετών. Ακυρώνοντας τους σπορνοσέξουαλ και τουςbodyduilders, οι οπαδοί της μπιροκοιλιάς λένε ότι αντιπροσωπεύουν ένα πιο προσιτό και λιγότερο εκφοβιστικό αρσενικό πρότυπο.

Την ίδια στιγμή, και οι γυναίκες δεν μένουν ασυγκίνητες από τη νέα «τάση» – η κοιλίτσα στους άνδρες τις ερεθίζει περισσότερο απ’ όσο στο πρόσφατο παρελθόνΚαι γιατί όχι; Σε αντιστοιχία με τις περισσότερες γυναίκες που έχουν κυτταρίτιδα και λίγα παχάκια παραπάνω, οι άνδρες με μπιροκοιλιά αποτελούν το ιδανικό ταίρι. Και σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάνουν καλύτερο σεξ.

Ερευνητές στο αθλητικό πανεπιστήμιο Erciyes της Τουρκίας αναφέρουν ότι οι άνδρες με περισσότερο λίπος στην κοιλιά (αλλά όχι υπέρβαροι) φτάνουν σε οργασμό στα 7,3 λεπτά κατά μέσο όρο σε αντίθεση με τους γυμνασμένους τύπους που στα 108 δευτερόλεπτα έχουν τελειώσει. Όπως αναφέρουν οι γυναίκες που ρωτήθηκαν στην έρευνα, οι παχουλούτσικοι άνδρες είναι σέξι γιατί με τη στάση τους δείχνουν ότι ξέρουν να περνούν καλά και, το κυριότερο, δεν είναι από τους φανατικούς άνδρες των γυμναστηρίων, οι οποίοι μετρούν όλη την ώρα πόσες θερμίδες κατανάλωσαν στα γεύματά τους – αυτό ξενερώνει το 89% των γυναικών.

πηγή:Γιατί ξαφνικά η μπιροκοιλιά θεωρείται σέξιΝίκος Αγάθος

Why is Germany so tough on Greece? Look back 25 years.

Every drama needs a great baddie, and in the latest act of the Greek crisis Wolfgang Schäuble, the 72-year-old German finance minister, has emerged as the standout villain: critics see him as a ruthless technocrat who strong-armed an entire country and now plans to strip it of its assets.

Wolfgang Schäuble: ‘an ordinary politician repeating old mistakes’.One part of the bailout deal in particular has scandalised many Europeans: the proposed creation of a fund designated to cherrypick €50bn (£35bn) worth of Greek public assets and privatise them to pay the country’s debts. But the key to understanding Germany’s strategy is that for Schäuble there is nothing new about any of this.

It was 25 years ago, during the summer of 1990, that Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany. A doctor of law, he was West Germany’s interior minister and one of Chancellor Helmut Kohl’s closest advisers, the go-to guy whenever things got tricky.

The situation in the former GDR was not too dissimilar from that in Greece when Syriza swept to power: East Germans had just held their first free elections in history, only months after the Berlin Wall fell, and some of the delegates from East Berlin dreamed of a new political system, a “third way” between the west’s market economy and the east’s socialist system – while also having no idea how to pay the bills anymore.

The West Germans, on the other side of the table, had the momentum, the money and a plan: everything the state of East Germany owned was to be absorbed by the West German system and then quickly sold to private investors to recoup some of the money East Germany would need in the coming years. In other words: Schäuble and his team wanted collateral

At that time almost every former communist company, shop or petrol station was owned by the Treuhand, or trust agency – an institution originally thought up by a handful of East German dissidents to stop state-run firms from being sold to West German banks and companies by corrupt communist cadres. The Treuhand’s mission: to turn all the big conglomerates, companies and tiny shops into private firms, so they could be part of a market economy.

Schäuble and his team didn’t care that the dissidents had planned to hand out shares of companies to the East Germans, issued by the Treuhand – a concept that incidentally led to the rise of the oligarchs in Russia. But they liked the idea of a trust fund because it operated outside the government: while technically overseen by the finance ministry, it was publicly perceived as an independent agency. Even before Germany merged into a single state in October 1990, the Treuhand was firmly in West German hands.

Their aim was to privatise as many companies as possible, as soon as possible – and if you were to ask most Germans about the Treuhand today they would say it achieved that objective. It didn’t do so in a way that was popular with the people of East Germany, where the Treuhand quickly became known as the ugly face of capitalism. It did a horrible job in explaining the transformation to shellshocked East Germans who felt overpowered by this strange new agency. To make matters worse, the Treuhand became a hotbed of corruption.

The agency took all the blame for the bleak situation in East Germany. Kohl and Schäuble’s party, the conservative CDU, was re-elected for years to come, while others paid the price: one of the Treuhand’s presidents, Detlev Karsten Rohwedder, was shot and killed by leftwing terrorists. (Schäuble too became the victim of an attack that left him permanently in a wheelchair, only days after German reunification – but his paranoid attacker’s motives were unrelated to the political events)

But the reality of what the Treuhand did is different from the popular perception – and that should be a warning for both Schäuble and the rest of Europe. Selling East Germany’s assets for maximum profit turned out to be more difficult than imagined. Almost all assets of real value – the banks, the energy sector – had already been snapped up by West German companies. Within days of the introduction of the West German mark, the economy in the east completely broke down. Like Greece, it required a massive bailout programme organised by Schäuble’s government, but in secret: they set aside 100bn marks (£35bn) to keep the old East German economy afloat, a figure that became public only years later.

With prices for labour and supplies going through the roof, the already stressed East Germany economy went into freefall and the Treuhand had no chance to sell many of its businesses. After a couple of months it started to close down entire companies, firing thousands of workers. In the end the Treuhand didn’t make any money for the German government at all: it took in a mere €34bn for all the companies in the east combined, losing €105bn.

Wolfgang Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany.

 Wolfgang Schäuble led the West German delegation negotiating the terms of the unification with formerly communist East Germany. Photograph: Lionel Cironneau/AP  What the Treuhand did should be a warning for Schäuble and Europe: the economy in East Germany completely broke down

In reality, the Treuhand became not just a tool for privatisation but a quasi-socialist holding company. It lost billions of marks because it went on paying the wages of many workers in the east and kept some unviable factories alive – a positive aspect usually drowned out in the vilifications of the agency. Because Kohl and, during the summer of 1990, Schäuble weren’t Chicago economists keen on radical experiments but politicians who wanted to be re-elected, they pumped millions into a failing economy. This is where parallels with Greece end: there were political limits to the austerity a government could impose on its own people.

The lesson Schäuble learned – and which is likely to influence his decision-making now – is that if you act the pure-hearted neoliberal you can still get away with decisions that don’t make perfect economic sense. If Schäuble is acting tough with Greece right now, it is because his electorate wants him to act that way; it’s not just that he doesn’t care about the Greek people, he wants people to believe he doesn’t care, because he sees the political advantage in it.

But Schäuble should have learned from history that the Treuhand gamble had catastrophic psychological consequences. Even though the agency was run by Germans, who spoke German, still it was seen by many in the east as an occupying force.

Schäuble’s idea of foreign countries controlling Greek assets and moving them abroad is an even more humiliating concept for any country. Schäuble comes across as a tough and sober accountant. In fact he is just an ordinary politician repeating old mistakes.


sourse:Why is Germany so tough on Greece? Look back 25 years | Dirk Laabs | Comment is free | The Guardian.

Χαρακτηριστικά μιας ισχυρής προσωπικότητας

sxeseis ergasia proswpikothta σχεσεις εργασια προσωπικοτητα

Πολλά έχουν γραφτεί για το πώς είναι δυνατό να αποκτήσουμε μια  ισχυρή προσωπικότητα. Ποια είναι όμως τα γνωρίσματα που την χαρακτηρίζουν;


1. Στην κορυφή βρίσκεται η λέξη ΟΡΑΜΑ, αν και οι περισσότερες έρευνες δείχνουν πως οι ξεκάθαροι στόχοι και πολύ περισσότερο οι ιδεολογίες, οι κοσμοθεωρίες και οι μεγάλες ιδέες χαρακτηρίζονται έτσι εκ των υστέρων, αφού έχουν επιβεβαιωθεί. Αλλιώς αποκαλούνται πλάνες και λάθος στρατηγικές. Συνεπώς, ο οραματιστής, μάλλον έχει τις συνθήκες, τη συγκυρία, ίσως και τη μοίρα σύμμαχό του.

2. Ο ιδεατός μας τύπος εμφορείται από ιδανικά, αλλά παράλληλα είναι ρεαλιστικά αισιόδοξος. Δεν παρασύρεται εύκολα από την επιτυχία, αλλά συνεχίζει να ατενίζει το μέλλον ως μια χρονική περίοδο ευφορίας και όχι ως μια λαίλαπα, που καταφθάνει.


3. Φυσικά, είναι άριστος σε αυτό, με το οποίο καταπιάνεται, δεξιότητα, όμως, που αποκτά με την τριβή και τη σκληρή δουλειά και δεν την έχει αποκτήσει με κληρονομικό χάρισμα. Εργάζεται περισσότερο από τους υπόλοιπους -δεν υπάρχουν γι΄αυτόν διακοπές, ώρες γραφείου, άδειες-, μεριμνά, προλαμβάνει, οργανώνει, σχεδιάζει. Παρόλα αυτά, ενθουσιάζεται, ορμά, αφήνεται στις παροτρύνσεις, που του υπαγορεύουν να προχωρήσει.


4. Το μυστικό του κρύβεται στη συγκέντρωση και στην εστίαση της προσοχής. Ο εγκέφαλός μας, εξάλλου δεν τα πάει καλά με το multi-tasking, την πολυδιάσπαση, την παράλληλη εκτέλεση διεργασιών. Αφοσιώνεται, επομένως σε ένα στόχο, όπου κι αν βρίσκεται, και ξέρει να αγνοεί τα ερεθίσματα, που θα τον αποσπάσουν από το πνευματικό αυτό έργο.
5. Είναι καινοτόμος, που σημαίνει ότι ανασυνθέτει τα στοιχεία, που παρατηρεί με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τους υπόλοιπους, ευρηματικός, επειδή διαθέτει πλούτο εμπειριών και επομένως ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ. Να ο βασικός όρος της επιτυχίας. Τολμά να ρισκάρει τα πάντα, να δοκιμάσει, να πειραματιστεί και εν τέλει να υποστεί τις συνέπειες ή να γευτεί το νέκταρ της τόλμης, κυρίως αν δεν έχει τίποτα να χάσει.
6. Απόρροια των παραπάνω είναι η ευελιξία, η εμμονή του να εξετάζει σφαιρικά τα δεδομένα, να μην καθηλώνεται σε δοκιμασμένες πρακτικές, να μην επαναπαύεται με τα τεκμηριωμένα, αλλά να επιχειρεί μη φοβούμενος το άγνωστο και το ομιχλώδες. Τα πάντα γι’ αυτόν είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ίδια η ζωή είναι ένα πεδίο για μεγάλα όνειρα με μικρούς πόρους.
7. Η αυτοεκτίμησή του δεν είναι περιστασιακή, δεν καταποντίζεται από την αστοχία ούτε εξακοντίζεται με τη νίκη. Αντίθετα, παραμένει σταθερή, επειδή αναπληρώνει τις πιθανές μειονεξίες σε κάποιους τομείς με την ακλόνητη δύναμή του σε άλλους.8. Τα λόγια του είναι μετρημένα. Είναι άνθρωπος προσανατολισμένος στο έργο, στις πράξεις. Τη στιγμή, που οι άλλοι αναλύουν, υπολογίζουν, αναμετρούν, αυτός προχωρά με συνοδοιπόρους ή όχι. Η παιδεία του είναι εστιασμένη στην επίλυση προβλημάτων κι όχι στην αμετροέπεια.

9. Τα λάθη του είναι ευκαιρία για μάθηση κι όχι ήττα. Η εκπαίδευση, τροποποίηση της συμπεριφοράς. Δεν μεμψιμοιρεί και δεν μεταθέτει τις ευθύνες. Δεν αποδίδει την αποτυχία στην κρίση ή σε εξωγενείς παράγοντες. Σκληρός με τον εαυτό του χρεώνεται την κακή εξέλιξη, αλλά ποτέ δεν επαναλαμβάνει τα σφάλματα.

10. Οι μεγάλοι άνδρες ή γυναίκες εμπιστεύονται την ενόραση, την πνευματική εκείνη ιδιότητα, που ερμηνεύει την πραγματικότητα όχι με τη λογική, αλλά με μια ανακατασκευή των ερεθισμάτων με τρόπο, που μοιάζει εξωπραγματικός. Βασίζονται στα συναισθήματα, στις εσωτερικές φωνές, χωρίς όμως να οδηγούνται στο μυστικιστικό.

11. Ως ηγέτες υιοθετούν διαφορετικά κάθε φορά στυλ, γεγονός που κατοπτρίζει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα τους. Άλλοτε δημοκρατικοί, ψάχνουν για συνοδοιπόρους και συνεργάτες κι άλλοτε αυταρχικοί, ξεριζώνουν όλους εκείνους που διαιωνίζουν το πρόβλημα, χωρίς να αποτελούν λύση του.

12. Ξέρει ότι θα προδοθεί, ότι οι σύντροφοι θα λιποψυχήσουν την πιο δύσκολη ώρα, αλλά αυτός προχωρά ακόμα και μόνος του. Πιστεύει στο στόχο του με ΠΑΘΟΣ. Και αυτό είναι το πιο κοινό χαρακτηριστικό, όλων όσων έγιναν διαμορφωτές γνώμης και εμπνευστές κινημάτων.

13. Βίαιος προς τους κόλακες, αλλά μεγαλόθυμος προς τους αδύναμους, του αρέσει να περιστοιχίζεται από ανθρώπους αυθεντικούς, απλούς και ντόμπρους.

14. Ονειρεύεται συχνά, χωρίς αυτό να γίνεται παραλήρημα, φαντασιώνεται την επίτευξη του σκοπού και ζει με άτομα, που ζουν τη ζωή, που και ο ίδιος θέλει να ζήσει.

15. Μα η πραγματική δύναμή του χαρισματικού αυτού τύπου κρύβεται στην ικανότητά του ΝΑ ΕΝΩΝΕΙ, να αποτελεί το διασυνδετικό κρίκο, το σημείο αναφοράς, να εμπνέει και να δίνει κίνητρα και παραδείγματα για ΑΛΛΑΓΗ. Δεν τον τρομάζει η διαφορετικότητα και η ποικιλομορφία των απόψεων και των εμπειριών, επειδή προσπαθεί κάθε στιγμή να ΒΡΕΙ ΤΙΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, Γιατί πάντοτε η πεμπτουσία της ηγεσίας ήταν η θέληση των ανθρώπων να ενωθούν για έναν κοινό σκοπό.

Είναι δημοφιλέστατες οι λίστες με τα χαρακτηριστικά εκείνα της προσωπικότητας, που οδηγούν στην επιτυχία, όπως κι αν αυτή ορίζεται, ανάλογα με το πολιτιστικό περιβάλλον. Η σύνθεσή τους απεικονίζει τις περισσότερες φορές έναν Υπερ-άνθρωπο, που ακόμα και τα ελαττώματά του τα μετατρέπει σε αρετές. Η μελέτη τέτοιων υποδειγμάτων βασίζεται στη ρομαντική άποψη ότι η ιστορία προχωρά με την εμπνευσμένη δράση κάποιων χαρισματικών ανθρώπων κι όχι εξαιτίας της συλλογικότητας και της δύναμης των λαών.
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου



ΠΗΓΗ: 15 χαρακτηριστικά μιας ισχυρής προσωπικότητας.

HUMAN BEHAVIOUR ανθρώπινη συμπεριφορά

Δείτε στην παρουσίαση που ακολουθεί μια καταπληκτική ιστορία για την ανθρώπινη συμπεριφορά :  BEHAVIOUR

Τί “τύπο” ποδηλάτου να επιλέξω;

 Ένα κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας, πριν την αγορά ενός ποδηλάτου, είναι τι είδους ποδήλατο θα αγοράσουμε.  Υπάρχουν διάφοροι τύποι ποδηλάτου και ανάλογα με την χρήση που θα κάνουμε στο ποδήλατο μας είναι σημαντικό να επιλέξουμε και το κατάλληλο ποδήλατο, προκειμένου οι μετακινήσεις μας να γίνουν πιο εύκολες και ευχάριστες.

Ποδήλατα τύπου “mountain”

Στην Ελλάδα, ο πιο διαδεδομένος τύπος ποδηλάτου, είναι τα ποδήλατα τύπου “mountain”.

 Τα ποδήλατα τύπου “mountain” έχουν κυρίως σχεδιαστεί για να μας κινούν με ευκολία σε ανώμαλες-μη ασφάλτινες διαδρομές, αλλά στην άσφαλτο θα μας κουράσουν λόγο των φαρδιών ελαστικών που ‘’φοράνε’’ που κάνουν την κίνηση τους πιο δύσκολη και απαιτούν μεγαλύτερη ενέργεια από τον αναβάτη. Ένα “mountain” δεν θα μπορεσει να κινηθει ποτε γρηγορα στην ασφαλτο γιατι λογω της μικροτερης διαμετρου τροχους (26 ιντσες) αλλα και των “τρακτεροτων” ελαστικων υστερει σηματικα σε κυλιση σε συγκριση με ένα ποδηλατο trekking ή ένα ποδηλατο fitness που εχουν τροχους (28 ιντσων) Τα “mountain” χωρίζονται σε διάφορες επιμέρους υποκατηγορίες (cross country, all mountain, downhill,καταβάσεων) τα πιο δημοφιλή και αυτά που θα συναντήσουμε στους δρόμους είναι τα γνωστά σε όλους μας ποδήλατα με εμπρόσθια κυρίως ανάρτηση(hardtail) ή διπλής ανάρτησης(full suspension). Τελος μια νεα ταση στην αγορα “mountain” είναι τα 29αρια δηλαδη ποδηλατα βουνου που χρησιμοποιουν τροχους 29 ιντσων.

Ποδήλατα τύπου “trekking” ή ‘’υβριδικά’’

Ποδήλατα τύπου “trekking” ή ‘’υβριδικά’’ ή ‘’ποδήλατα περιήγησης’’ . Τα ποδήλατα αυτά σχεδιάστηκαν για να καλύψουν κυρίως τις αδυναμίες των ‘’mountain’’ στην άσφαλτο. Διαθέτουν κυρίως εμπρόσθια ανάρτηση και ‘’φορούν’’ λεπτότερα λάστιχα με αποτέλεσμα να κάνουν πολύ πιο άνετη την κίνηση μας σε ασφάλτινες διαδρομές αλλά και στις χαλαρές χωμάτινες διαδρομές μπορούν να μας κινήσουν αρκετά άνετα. Έτσι αν ενδιαφέρεστε να κινήστε άνετα στην πόλη, αν ενδιαφέρεστε να αποδράστε ’’χαλαρά’’ από αυτή και να συνδυάσετε την βόλτα σας με διαδρομές σε πατημένα’’ χωμάτινα μονοπάτια, τα ποδήλατα τύπου trekking είναι τα κατάλληλα για εσάς.

Ποδήλατα ‘’πόλης’’ ή ‘’city”

Ποδήλατα ‘’πόλης’’ ή ‘’city”, είναι ποδήλατα που έχουν σχεδιαστεί κυρίως για την μετακίνηση μας στην πόλη. Συνήθως δεν διαθέτουν αναρτήσεις , ενώ φορούν λεπτά ασφάλτινα ελαστικά προκειμένου να κάνουν εύκολη την μετακίνηση μας στους ασφάλτινους δρόμους της πόλης. Διαθέτουν συνήθως όλα τα εξτρά ενός ποδηλάτου(φώτα, σχάρα, κουδούνια, λασπωτήρες, καλάθια) και έχουν συνήθως πιο χαμηλή τιμή αγοράς από τις υπόλοιπες δημοφιλής κατηγορίες ποδηλάτων.

Ποδηλατα “Fitness 

Ποδηλατα “Fitness  βαρβαριστί ή αλλιώς ποδήλατα άθλησης. Είναι ένα σκαλοπάτι πριν την κουρσα δηλαδη ένα ποδηλατο δρομου με πιο φιλικη γεωμετρία σκελετου και ισιο τιμονι ώστε να  εχει πιο φιλικη θεση οδήγησης. Τα ποδήλατα αυτά απευθυνονται στους χομπιστες που θελουν να καλυπτουν μεσαιες και μεγάλες αποστάσεις  γρηγορα βελτιώνοντας την φυσικη τους κατάσταση

Ποδήλατα ‘’δρόμου’’ ή “κουρσες”

Ποδήλατα ‘’δρόμου’’ ή “κουρσες” μία πιο εκλεπτυσμένη κατηγορία ποδηλάτου που κυρίως απευθύνεται σε ποδηλάτες που ασχολούνται αγωνιστικά με το ποδήλατο. Χαρακτηρίζονται από το μικρό τους βάρος τα λεπτά ελαστικά τους , το ‘’γυριστό’’ τύπου τιμόνι και κυρίως από την υψηλή τους τιμή!!!Οπότε να διαθέτεται ‘’φουσκωτό’ πορτοφόλι σας, ενδιαφέρει να κινήστε γρήγορα με το ποδήλατο σας, αδιαφορώντας για την άνεση σας, ο τύπος αυτός ποδηλάτου θα σας ενθουσιάσει.

‘’Folding’’ ή σπαστά’’ ποδήλατα.

Dahon Vybe C7A Folding Bike‘’Folding’’ ή σπαστά’’ ποδήλατα, μια κατηγορία ποδηλάτου που τα τελευταία χρόνια, δειλά, κερδίζει όλους και πιο πολλούς θαυμαστές. Είναι συνήθως μικρού μεγέθους, φορούν ελαστικά δρόμου τοποθετημένα σε ζάντες μικρής διαμέτρου αλλά το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι ‘’σπάνε’’ στην μέση κάνοντας την μεταφορά και αποθήκευση τους ‘’παιχνιδάκι’’. Τα σπαστα ποδηλατα ενδείκνυνται για τις μεγαλουπολεις λογω της μεγαλης ευκολίας που προσφερουν με την αναδιπλωση. Πχ πολύ εύκολα ο αναβατης μπορει από το σπιτι του να μεταβει σε ένα σταθμο μετρο να το αναδιπλωσει να το παρει μαζι του στο βαγονι. κατόπιν να το “δεσει” και να φτάσει στο τελικο προορισμό στον ελάχιστο δυνατο χρονο.


πηγή: Μεταφεροντας την εμπειρια μου αφιλοκερδως σε σας….

Μπάνιο στην Αττική: Μερικές από τις καλύτερες παραλίες


 Καβούρι. Μόλις 10 χιλιόμετρα από το κέντρο, συνδυάζει

  • αξιοπρεπέστατη ποιότητα νερού (στο ύψος δηλαδή του Divani Palace, είναι μια χαρά) και κόσμο όλων των ηλικιών, κυρίως νεολαία. Καφετέριες και (πιο κυριλέ όμως) ταβέρνες, συνθέτουν το όμορφο σκηνικό που προσφέρει ο κολπίσκος.
  • Λιμανάκια Βουλιαγμένης. Κοντά στη λίμνη της Βουλιαγμένης, απόμακρη για τον πολύ κόσμο, ότι πρέπει για ζευγαράκια. Όμορφα, ήσυχα, καθαρά. Χωρίς ιδιαίτερες παροχές βέβαια από άποψη παραλίας, με βραχάκια εντός και εκτός θάλασσας, αλλά πάντα το ίδιο γραφικά.
  • Αστέρας Βουλιαγμένης. Για πιο κυριλέ καταστάσεις, εκεί που η είσοδος είναι απαγορευτική για τους περισσότερους, οι παροχές όμως εντός, (εν μέρει) την δικαιολογούν. H μοναδική παραλία με επίσημους χορηγούς, αλλά (όντως) οι παροχές είναι είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών. Με λίγα λόγια, δεν προτείνεται για τους λάτρεις του «Λευτεριά στις Παραλίες!», αλλά μάλλον για τους φαν του «Ξαπλώστρα, Κυρίλα και Κίτρινη Τεκίλα..». Ποιος νοιάζεται για την ποιότητα του νερού;
  • Μαύρο Λιθάρι (Σαρωνίδα. Μία επίσης καλή πρόταση, για αυτούς που θέλουν να συνδυάσουν μπάνιο και διασκέδαση. Λογικές (σε σχέση με αυτά που έχουν δει τα μάτια μας) τιμές, οργανωμένη πλαζ, beach bars – καφετέριες και μαζεύει νεολαία αβέρτα. Το νερό δεν αποτελεί το κίνητρο για την επίσκεψή σας, στην συγκεκριμένη πλαζ.

Θυμάρι (Ανάβυσσος). Περνάμε την Παλαιά Φώκαια και φτάνουμε στο Θυμάρι. Μιλάμε μάλλον για τα καθαρότερα νερά της Αττικής (55χλμ μόνο σου λέει) και μία από τις πιο παρθένες (μάλλον μέχρι φέτος) παραλίες. Ωραία άμμος, άπειρος χώρος για ρακέτες και τα σχετικά, αλλά χωρίς καφετέριες και ταβέρνες (έχει ένα τέρας περίπτερο που ότι μπορεί προσφέρει και αυτό).

  • Λεγραινά (Σούνιο). Πλέον μιλάμε για μονοήμερη εκδρομή καθαρά. Πεντακάθαρη αμμουδιά και γαλάζια νερά, ταβερνούλες, σίγουρα όχι για νεολαία που επιζητά διασκέδαση και άγριους ρυθμούς. Μπόλικος κόσμος (πού δεν έχει εξάλλου; ) και ολίγον από γυμνιστές (σε επόμενο άρθρο θα αναφερθώ και για αυτό το θέμα…)
  • Παραλία Σχοινιά.    (και ουχί Σχοινά). Με λογική τιμή σε ξαπλώστρες και ομπρέλες, πληθώρα καφέ-bar, δυνατότητα για watersports, ωραίο κόσμο, προσφέρεται για νέους (κάθε ηλικίας). Βάλτε βενζίνη ρεφενέ, και καλή διασκέδαση!
  • Πόρτο Ράφτη. Το Πόρτο Ράφτη προσφέρει δύο επιλογές. Σε πιο οργανωμένες καταστάσεις (και με είσοδο) το Αυλάκι, αξιολογότατο και με όλα τα κομφόρ μίας οργανωμένης πλαζ και την Ερωτοσπηλιά, για τους πιο φιλήσυχους λουόμενους. Βέβαια αυτό παλιά, αφού έχω την εντύπωση, πως περισσότερο κόσμο μαζεύει πλέον η δεύτερη από την πρώτη…
  • Κακιά Θάλασσα (Κερατέα). Μόλις 50 χλμ από το κέντρο, η Κακιά Θάλασσα τα έχει όλα και συμφέρει! Φουλ οργανωμένη παραλία (από ομπρέλες μέχρι γήπεδα μπάσκετ), χωρίς είσοδο, καθαρά νερά (αν και όταν έχει βοριά φέρνει σκουπίδια) και… μυρίζει και αντίσταση. Όχι, ναι!



Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict


Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.


Η προσωπική μου βιβλιοθήκη


Έμψυχον και αεικίνητον


Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: