Πως να καταλάβεις έναν ψεύτη;

Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι. Έρμαν Έσσε

Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΙ μπορεί κανείς να τους φανταστεί απίστευτα γέρους, αυτοί ακριβώς κάνουν και τους καλύτερους γέρους.

Το ΟΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αρέσει να επιδεικνύονται λιγάκι και ταυτόχρονα μπορεί να τολμούν κάποια πράγματα, κάτι που οι γέροι δεν μπορούν πια να κάνουν, τελικά δεν είναι ανυπόφορο. Τα πράγματα όμως γίνονται άσχημα εκείνη την ολέθρια στιγμή που ο γέρος, ο αδύναμος, ο συντηρητικός, ο φαλακρός, ο οπαδός της παλιάς μόδας το παίρνει προσωπικά και μονολογεί: το κάνουν σίγουρα για να με πειράξουν! Από τη στιγμή αυτή τα πράγματα γίνονται ανυπόφορα κι αυτός που σκέφτεται έτσι είναι χαμένος.

Το ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ή να οργανώνουμε τα νιάτα δεν το συμπαθούσα ποτέ. Νέοι και γέροι υπάρχουν τελικά μόνο μεταξύ των μέτριων ανθρώπων. Όλοι οι προικισμένοι και πιο ξεχωριστοί άνθρωποι είναι πότε γέροι και πότε νέοι, έτσι όπως είναι πότε χαρούμενοι και πότε λυπημένοι. Δουλειά των μεγαλυτέρων είναι να χειρίζονται την ικανότητά τους ν’ αγαπούν πιο ελεύθερα, πιο παιχνιδιάρικα, πιο έμπειρα, πιο καλοσυνάτα απ’ ό,τι τα νιάτα μπορούν. Τα γηρατειά κρίνουν πάντα με ευκολία τους νέους ως μικρομέγαλους. Όμως τα γηρατειά είναι αυτά που πάντα μιμούνται τη συμπεριφορά και τους τρόπους της νιότης, είναι τα ίδια φανατικά, είναι τα ίδια άδικα, μακαρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους και είναι ελαφρώς προσβεβλημένα. Τα γηρατειά δεν είναι χειρότερα από τα νιάτα, ο Λάο Τσε δεν είναι χειρότερος από τον Βούδα, το μπλε δεν είναι χειρότερο από το κόκκινο. Τα γηρατειά υποτιμούνται μόνο όταν θέλουν να παραστήσουν τα νιάτα.

**

The_Time_Traveler_by_xetobyte

Αυτό ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ με αηδιάζει είναι πρώτον η ανόητη λατρεία της νεότητας και της νεανικότητας, όπως αυτή ανθεί, για παράδειγμα, στην Αμερική, κι έπειτα ακόμα περισσότερο το να επιβάλλεται η νεότητα αυτή ως κοινωνικό στρώμα, ως κοινωνική τάξη, ως «κίνημα».

Είμαι ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ και συμπαθώ τα νιάτα, θα ήταν όμως ψέματα αν έλεγα ότι με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Για τους ηλικιωμένος, τουλάχιστον σε εποχές τέτοιας μεγάλης δοκιμασίας όπως τώρα, υπάρχει μόνο ένα ενδιαφέρον ζήτημα: το ζήτημα του πνεύματος, της πίστης, του είδους της σκέψης και της ευλάβειας που δοκιμάζεται, που μπορεί να αντιμετωπίζει τον πόνο και το θάνατο. Η αντιμετώπιση του πόνου και του θανάτου είναι καθήκον των γηρατειών. Το να είναι κανείς ενθουσιασμένος, να συμπαρασύρεται, να είναι ζωηρός, είναι ψυχική διάθεση της νεότητας. Μπορούν να είναι φίλοι, μιλούν όμως δύο γλώσσες.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ γράφεται κυρίως από τους πρωτόγονους και από τους νέους, αυτοί φροντίζουν για την πρόοδο και την επιτάχυνση με την έννοια της κάπως θεατρικής φράσης του Νίτσε «Αυτό που θέλει να πέσει πρέπει και να το σπρώξουμε». (Εκείνος, ο υπερευαίσθητος, δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει αυτή τη σπρωξιά σ’ ένα γέρο ή άρρωστο άνθρωπο ή ζώο.) Χρειάζονται όμως πάντα, για να διατηρεί η ιστορία και νησίδες ειρήνης και να παραμένει ανεκτή, και οι αναστολές και ο συντηρητισμός ως αντίρροπες δυνάμεις – αυτό το καθήκον πέφτει στους καλλιεργημένους και στους ηλικιωμένους. Αν λοιπόν ο άνθρωπος που σκεφτόμαστε κι επιθυμούμε ακολουθήσει άλλους δρόμους από τους δικούς μας και εξελιχθεί σε κτήνος ή μυρμήγκι, τότε παραμένει υποχρέωσή μας να βοηθήσουμε να επιβραδυνθεί όσο το δυνατό περισσότερο αυτή η διαδικασία. Ασυνείδητα αφήνουν μάλιστα οι μαχητικές δυνάμεις να υπάρχει στον κόσμο αυτή η αντίρροπη τάση, φροντίζοντας εκτός από τους εξοπλισμούς και τα προπαγανδιστικά μεγάφωνα -αν και αρκετά αδέξια- και τις πολιτιστικές επιχειρήσεις τους.

———-

Απόσπασμα από το βιβλίο Έρμαν Έσσε “Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι”

πηγή: https://antikleidi.com/2015/01/15/hesse_orimazontas/

«Ολοι έχουμε μια ιστορία να διηγηθούμε»

 

“Ολοι έχουμε μια ιστορία να διηγηθούμε“

Για να μη χάνονται πολύτιμες εμπειρίες της οικογενειακής ιστορίας.

 

«Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Ο παππούς μου είχε πολεμήσει στους Βαλκανικούς. Οταν ζούσε ο παππούς μου δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να μάθω για τους Βαλκανικούς Πολέμους. Σήμερα ο θείος μου έχει πεθάνει και η μητέρα μου έχει άνοια», λέει η κ. Σοφίκα Ελευθερουδάκη στην «Κ». Δεν υπάρχει κάποιος να διηγηθεί και ενδεχομένως να καταγράψει αυτές τις πολύτιμες εμπειρίες, σκόρπισαν στον αέρα της οικογενειακής τους ιστορίας.

Συνέβαλε και αυτή η πολύ προσωπική σκέψη στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας «Γράψε, Μπορείς!» από τον «Ελευθερουδάκη», με την οποία οι δύο ιδιοκτήτριες της οικογενειακής επιχείρησης Μαρίνα και Σοφίκα απευθύνουν έκκληση σε όποιον επιθυμεί να καταγράψει και να εκδώσει τις αναμνήσεις του να μη διστάσει: είναι ευκολότερο, λένε, απ’ ό,τι νομίζει κανείς. «Οταν τα παιδιά μας ήταν μικρά, τους άρεσε πολύ να ακούν τις ιστορίες που τους έλεγε ο μπαμπάς τους για την παιδική του ηλικία. Ιστορίες από το σχολείο, τον αυστηρό λυκειάρχη, τα παιχνίδια, τις διακοπές με τις θείες, τις σκανδαλιές του… Με την τεχνολογία, ο χρόνος περνά γρήγορα και οι μνήμες ξεχνιούνται. Παρά τα κινητά τηλέφωνα με τις κάμερες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι μνήμες φεύγουν μαζί με τις γενιές των γονιών μας, αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό, καθώς και νέους ανθρώπους, που μπορεί να παίζουν στα δάχτυλα την τεχνολογία, αλλά δεν έχουν ιδέα για το πώς έζησαν οι παππούδες και προπάπποι τους».

Πού απευθύνονται; Μεταξύ άλλων, στον ταξιδιώτη που θέλει να θυμάται τα ταξίδια του, στον επιχειρηματία που επιθυμεί να διηγηθεί την ιστορία της επιχείρησής του, στους κατοίκους μιας περιοχής που θέλουν να καταγράψουν την ιστορία του τόπου τους. Στην καταπληκτική μαγείρισσα που θέλει να κάνει τις συνταγές της βιβλίο, αλλά και στην εγγονή της που θέλει να καταγράψει τις συνταγές της γιαγιάς της. Πού αλλού; Στη μαμά που θέλει να χαρίσει στους παππούδες το «βιβλίο» με τις ζωγραφιές των εγγονιών τους, αλλά και στην ίδια που θέλει να γράψει για τη δική της ζωή, όταν ήταν μικρή, για τα παιδιά και τους φίλους της. Στον διπλωμάτη, που θέλει να μοιραστεί τις εμπειρίες του, στον ταξιτζή που έχει μαζέψει ολόκληρο θησαυρό από αυτά που του λένε οι πελάτες του, στον καπετάνιο που δεν θέλει να ξεχάσει τα ταξίδια της ζωής του, στον συνταξιούχο που έχει ζήσει την περιπέτεια της ζωής και επιτέλους έχει χρόνο να την περιγράψει.

«Ο βιβλιοπώλης είναι μια γεννημένη προξενήτρα. Φέρνει κοντά τους ανθρώπους με τα βιβλία. Στόχος μας με το “Γράψε, Μπορείς!”, είναι να φέρουμε τους ανθρώπους που θέλουν να γράψουν, πιο κοντά στο να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους και να προτρέψουμε όλους να καταγράψουν τις αναμνήσεις τους» λένε οι δύο γυναίκες. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, η έκδοση ενός βιβλίου είναι πια πολύ πιο απλή υπόθεση. «Παλιότερα, ένας συνταξιούχος που ήθελε να εκδοθεί έπρεπε να πληρώσει μία περιουσία», μας λέει η Σοφίκα Ελευθερουδάκη. «Πολλοί έδιναν το εφάπαξ τους. Είχαν καημό να βγάλουν βιβλίο για ένα θέμα και έμπλεκαν με διάφορους απατεώνες που τους υποχρέωναν να το βγάλουν σε 3.000 κομμάτια, σε χάλια χαρτί. Τα βιβλία έμεναν στις αποθήκες. Εμείς λέμε ότι δεν χρειάζεται αυτό. Υπάρχουν οι ψηφιακές εκδόσεις, με τις οποίες μπορείς να βγάλεις 50 αντίτυπα απλά για να τα δώσεις στους φίλους σου». Σε λίγο καιρό, θα μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες στο books.gr.

 

 

 

Source: ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ «Ολοι έχουμε μια ιστορία να διηγηθούμε» | Ελλάδα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο μαραθωνοδρόμος Χαρούκι Μουρακάμι – ΕΛΛΑΔΑ – ΙΑΠΩΝΙΑ

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής μας και ένας από τους υποψήφιους για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Χαρούκι Μουρακάμι (γεννήθηκε στο Κιότο το 1949) εκτός από συγγραφέας είναι ένας έμπειρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Έχει τρέξει σε πάνω από 25 Μαραθώνιους, ακόμα και στον υπερμαραθώνιο του Χοκάιντο (100 χλμ).

Ο πρώτος του Μαραθώνιος ήταν στην Αθήνα το 1983, όπου έτρεξε μόνος την αντίθετη διαδρομή, από την Αθήνα στο Μαραθώνα. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αφού ασχοληθεί για μερικές ώρες το πρωί με το γράψιμο, τρέχει κατά μέσο όρο 10 χιλιόμετρα, 6 μέρες την εβδομάδα.

Ο συγγραφέας Χαρούκι Μουρακάμι. φωτογραφία: Frederick Fraser.

Το 1982, αφού πούλησε το τζαζ μπαρ του για ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Χαρούκι Μουρακάμι αποφάσισε ν’ αρχίσει να τρέχει.

Στο βιβλίο του που αφορά στο τρέξιμο  «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο» (εκδόσεις Ωκεανίδα, 2011) γράφει: «Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα».

«Καθώς τρέχω λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ας λένε ό,τι θέλουν».

Για τον ελληνικό Μαραθώνιο το 1983 του αφηγείται: «Ήταν Ιούλιος. Έκανε ζέστη, ακόμη και νωρίς το πρωί. Δεν είχα ξαναπάει στην Ελλάδα. Έμεινα έκπληκτος. Μετά από μισή ώρα είχα βγάλει το πουκάμισό μου. Έτρεχα και ονειρευόμουν μια παγωμένη μπύρα μετρώντας κουφάρια από σκυλιά και γάτες που κείτονταν κατά μήκος του δρόμου. Ήμουν εξοργισμένος με τον ήλιο. Το σώμα μου είχε καεί και το δέρμα μου έβγαζε φουσκάλες. Έκανα τη διαδρομή σε 3 ώρες και 51 λεπτά. Όταν έφτασα στο τέρμα πήγα σε ένα πρατήριο βενζίνης και ήπια τη μπύρα που είχα ονειρευτεί. Όταν ο υπάλληλος του βενζινάδικου άκουσε τι είχα κάνει, μου πρόσφερε ένα μπουκέτο λουλούδια».

O Χαρούκι Μουρακάμι τρέχοντας τη διαδρομή του μαραθωνίου στην Αθήνα, 18 Ιουλίου 1983. πηγή φωτο: ιαπωνική έκδοση του βιβλίου του «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο», εκδόσεις Bungei Shunju

O Χαρούκι Μουρακάμι στον Μαραθώνα, 18 Ιουλίου 1983. πηγή φωτογραφίας: Ιαπωνική έκδοση του βιβλίου του «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο», εκδόσεις Bungei Shunju

Το 2005 σε μια συνέντευξη στο αμερικανικό περιοδικό Runners world ο δημοσιογράφος ρώτησε τον Ιάπωνα συγγραφέα για το αγαπημένο του μέρος να τρέχει. Ο Μουρακάμι απάντησε: «Σε ένα μικρό νησί στην Ελλάδα. Επειδή ήμουν ο μόνος δρομέας στο νησί υπήρχε αναπόφευκτα κάποιος που θα μου φωνάξει «γιατί τρέχεις;», «δεν κάνει κακό στην υγεία σου;» ή «δεν θέλεις να σταματήσεις για ένα ούζο;». Ήταν αρκετά διασκεδαστικό !».

Ο Χαρούκι Μουρακάμι στην Ελλάδα τη δεκαετία του '80, φωτογραφημένος από τη γυναίκα του Γιόκο

 

 

Μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο από το public

.

 

Source: Ο μαραθωνοδρόμος Χαρούκι Μουρακάμι – ΕΛΛΑΔΑ – ΙΑΠΩΝΙΑΕΛΛΑΔΑ – ΙΑΠΩΝΙΑ

Πύλη εισόδου, Μάρω Δούκα, εκδ. Πατάκη

Πύλη εισόδου, Μάρω Δούκα, εκδ. Πατάκη
Η συγγραφέας περιγράφει το δέκατο κατά σειρά βιβλίο της: Μια γυναίκα που προσπαθεί να φανταστεί τη ζωή της, να την περιποιηθεί, να την εκθέσει, να τη ζυγίσει, να την εντάξει, να τη δικαιώσει. Ως συγγραφέας, από δημοσίευση σε δημοσίευση στο φέισμπουκ, με όλα τα επινοημένα, επιθυμητά ή και ανεπιθύμητα πρόσωπά της… Σαν κωμωδία ή σαν τραγωδία… Μια γυναίκα –ή και μια κοινωνία– στα όριά της. Μια περιδιάβαση στην Αθήνα του σήμερα μέσα από τη ματιά μιας ηλικιωμένης, θεατρικής Αθηναίας.

.

 

Μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο από το public

Σχετική εικόνα

 

 

 

πηγή: https://www.athensvoice.gr/culture/book/591832_46-vivlia-poy-molis-kykloforisan-ta-diavasame-kai-ta-proteinoyme

Λόγω τιμής, Μιρέλα Παπαοικονόμου, εκδ. Πατάκη 

Λόγω τιμής, Μιρέλα Παπαοικονόμου,
εκδ. Πατάκη.
Η σειρά που έγραψε η Μιρέλλα Παπαοικονόμου  στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εκδίδεται για πρώτη φορά σε μυθιστόρημα και μας θυμίζει πώς ξεκίνησαν όλα για τον Μάνο, τον Μιχάλη, την Ηρώ, τον Βασίλη, τον Άρη, τη Μάνια και την Αθηνά, την παρέα που φέτος, είκοσι χρόνια μετά, επιστρέφει στη μικρή οθόνη.
Η αφηγηματική απόδοση είναι του Βασίλη Τακίρογλου.
.

 

 

 

.

 

 

Μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο από το public

Σχετική εικόνα

 

 

.

 

πηγή : https://www.athensvoice.gr/culture/book/591832_46-vivlia-poy-molis-kykloforisan-ta-diavasame-kai-ta-proteinoyme

 

 

17/01 – 09/02/2020. Παζάρι Βιβλίου 2020 – Πλατεία Κοτζιά

 

24ο ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2020   ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΤΖΙΑ

17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ – 09 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2020

Ανοιχτά   καθημερινά, Σάββατα  και  Κυριακές  από  τις  9   το    πρωί   έως  τις    9 το  βράδυ.   ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

200 εκδότες – 500.000 βιβλία – τιμές από 1 ευρώ.

 

 

 

 

 

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ (Σ.ΕΚ.Β.) & ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΚΔΟΤΩΝ  ΒΙΒΛΙΟΧΑΡΤΟΠΩΛΩΝ (Π.Ο.Ε.Β)

Το 24ο Παζάρι Βιβλίου 2020 θα πραγματοποιηθεί και φέτος στην Πλατεία Κοτζιά (έναντι Δημαρχείου Αθήνας) από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοχαρτοπωλών (Π.Ο.Ε.Β) υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

Από την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2020 και για είκοσι τέσσερις ημέρες, έως και την Κυριακή 09 Φεβρουαρίου 2019, πραγματοποιείται στην Πλατεία Κοτζιά το μεγαλύτερο και πλέον οργανωμένο Παζάρι Βιβλίου στην πόλη των Αθηνών, με κεντρικό σύνθημα:

«ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ»

Το Παζάρι Βιβλίου είναι η θεσμοθετημένη εκδήλωση που διοργανώνεται εδώ και είκοσι τέσσερα έτη, προσφέροντας στο αναγνωστικό κοινό χιλιάδες τίτλους βιβλίων σε πολύ χαμηλές τιμές, που αρχίζουν από μόλις 1 ευρώ! Στο 24ο Παζάρι Βιβλίου 2020, όπως κάθε χρόνο, συμμετέχουν εκδότες από όλη την Ελλάδα (μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων), προσφέροντας πάνω από 10.000 τίτλους βιβλίων, σε τιμές, που δεν ξεπερνούν το 30% της αρχικής τους λιανικής τιμής. Σε μία σύγχρονη, υπαίθρια, στεγασμένη και θερμαινόμενη εγκατάσταση, το αθηναϊκό, και όχι μόνο, αναγνωστικό κοινό έχει την ευκαιρία να προμηθευτεί αξιόλογα βιβλία από μία μεγάλη ποικιλία τίτλων, όλων των κατηγοριών και για όλες τις ηλικίες.

 

 

 

Οι ρετσίνες του Βασιλιά – Ισίδωρος Ζουργός | Εκδόσεις Πατάκη

 

Οι ρετσίνες του βασιλιά, Ισίδωρος Ζουργός, εκδ. Πατάκη

Κάποιο απόγευμα του φθινοπώρου, ένας ηλικιωμένος άντρας κάνει την εμφάνισή του στο χωριό. Μερικοί τον αναγνωρίζουν και ισχυρίζονται πως τον είχαν δει τον προηγούμενο χειμώνα να επιθεωρεί τις εργασίες στον πύργο, αυτόν που στέκεται στο τέρμα της μεγάλης ανηφόρας.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα στην εποχή της κρίσης, της ανεργίας και της νεανικής μετανάστευσης. Ο άντρας εγκαθίσταται στον πύργο, ένα εμβληματικό αρχοντικό, πατρικό της γυναίκας του που έχει πεθάνει. Ο Λεόντιος Έξαρχος είναι ένας καλοβαλμένος αστός που έχει υπερβεί την έβδομη δεκαετία της ζωής του, εύρωστος επιχειρηματίας με πλούτο εμπειριών, έχει ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της γης και έχει συναναστραφεί ανθρώπους με ισχύ.

Ο Έξαρχος έχει τρεις κόρες από τις οποίες οι δύο διαπρέπουν στο εξωτερικό ενώ η μικρότερη ζει στην Αθήνα. Η παρουσία του στο μικρό χωριό γεννάει φήμες, όπως ήταν αναμενόμενο, οι οποίες εντείνονται απ’ τη στιγμή που γίνεται γνωστό πως αυτός ο άρχοντας με την αυταρχική συμπεριφορά και το γεμάτο πορτοφόλι έχει έρθει για να εγκατασταθεί κι όχι για να φύγει με τις πρώτες βροχές, τότε που το χωριό αρχίζει να ερημώνει.

Στη διάρκεια ενός χρόνου, όσο κρατάει το μυθιστόρημα, πίσω απ’ τις κουρτίνες της κάθε μέρας ελλοχεύει μια σκοτεινή οικογενειακή ιστορία αλλά και ο ίδιος ο σαιξπηρικός κόσμος ως αδιάγνωστη ασθένεια: πύργοι, βασιλιάδες, κόρες, γελωτοποιοί, εξουσία, προδοσία, αίμα…

Το μυθιστόρημα συνομιλεί πότε φανερά και πότε υπόγεια με τον Βασιλιά Ληρ, όπως και με τον χθόνιο πολιτισμό των αμόρφωτων αγροτών του Ραμπελαί στον Γαργαντούα. Στο κείμενο εξυφαίνεται αφενός η σταδιακή αποδόμηση ενός εξουσιαστή πατριάρχη κι αφετέρου η αμηχανία και ο τρόμος αυτού του μικρού βασιλιά μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει με τρομακτικές ταχύτητες που ο ίδιος δεν μπορεί πια να τον διαχειριστεί.

Μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο από το public

Σχετική εικόνα

 

 

Ακολουθεί μια λεπτομερέστερη κριτική :

«Οι ρετσίνες του βασιλιά» και πρόκειται για ένα αρκετά διαφορετικό έργο όσον αφορά το μυθιστορηματικό είδος στο οποίο ανήκει, καθώς δεν είναι ιστορικό, αλλά ένα ηθογραφικό μυθιστόρημα, που ακολουθεί τη ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής σήμερα στην επαρχία. Αφήνοντας πίσω του το ιστορικό είδος, που τον έχει καθιερώσει, και όντας απελευθερωμένος πια από κάποιες συγγραφικές του εμμονές, οι οποίες είναι παρούσες σχεδόν σε όλα τα προηγούμενα έργα του, ο Ισίδωρος Ζουργός, δημιουργεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μυθιστόρημα, που παρότι δεν έχει ιδιαίτερη κλιμάκωση όσον αφορά την εξέλιξη της πλοκής, η οποία δεν χαρακτηρίζεται από ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, διαβάζεται απνευστί, μιας κι ο συγγραφέας, όπως έχει άλλωστε αποδείξει μέσα απ’ το έργο του γενικότερα, διέπεται από μία αξιοζήλευτη συγγραφική δεινότητα, η οποία «αιχμαλωτίζει» τον αναγνώστη, που ακολουθεί ακούραστος τον αφηγητή του μυθιστορήματος, μέχρι το τέλος.

Συγκεκριμένα, «οι Ρετσίνες του βασιλιά» είναι ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη σαιξπηρική τραγωδία «Βασιλιάς Ληρ», με την οποία συνομιλεί ο Ισίδωρος Ζουργός μέσα από το έργο του, καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξης του. Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Λεόντιος Έξαρχος, την καθημερινότητα του οποίου παρακολουθούμε.

Ο Λεόντιος είναι ένας ηλικιωμένος πια άντρας, πρώην πετυχημένος μηχανικός και επιχειρηματίας, που κατάφερε από το μηδέν να χτίσει μία μεγάλη περιούσια, την οποία έχει μοιράσει στις δύο από τις τρεις κόρες του, με τις οποίες έχει ψυχρανθεί και δεν κρατά επαφή. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ότι έχει χάσει προσφάτως τη γυναίκα του, την Ουρανία, αλλά και ότι έχει βγει στη σύνταξη, τον οδηγούν στο να αφήσει το ρετιρέ του Φαλήρου, και να μετακομίσει στον πύργο του Ζαμάνη, όπως έχουν βαφτίσει στο χωριό το πατρικό σπίτι της γυναίκας του.

Η παρουσία του Λεόντιου στη μικρή και κλειστή κοινωνία του χωριού, που βρίσκεται στο νησί της Αίγινας, θα αναστατώσει τους κατοίκους της περιοχής, και θα εξάψει το ενδιαφέρον τους για εκείνον. Οι κάτοικοι του χωριού μέσα απ’ την καθημερινή συναναστροφή τους στο καφενείο με τον Λεόντιο, θα προσπαθήσουν να αλιεύσουν  τους λόγους, που τον ώθησαν σε αυτή την επιλογή, ενώ δεν θα αργήσουν να δημιουργηθούν οι πρώτες φήμες, που σχετίζονται με την επιλογή αυτή του πρωταγωνιστή.

Ο Λεόντιος θα προσπαθήσει αρκετά να αποτινάξει από πάνω του τις συνήθειες που ακολουθούσε στην πρωτεύουσα, να εγκλιματιστεί στη νωχελική καθημερινότητα του χωριού, καθώς και να υιοθετήσει κάποιες από τις συνήθειες των κατοίκων του. Ειδικότερα, ο Λεόντιος, θα αρχίσει να επισκέπτεται το καφενείο του χωριού, το καφενείο του Φώτη του Καφετζή. Θα συγχρωτιστεί με τους άντρες χωρικούς, θα συνάψει διαπροσωπικές σχέσεις, ενώ μέσα απ’ την καθημερινή τους επαφή, θα γνωρίσει και θα αγαπήσει τη ρετσίνα, το κρασί του λαού, ή αλλιώς το κρασί των φτωχών, η πόση της οποίας θα ενταχθεί στις συνήθειες του.

Στο ζεστό και φολκλορικό περιβάλλον του καφενείου, περιβάλλον το οποίο αποτελεί ένα απ’ τα βασικά χωρικά πλαίσια, στα οποία εκτυλίσσεται η πλοκή του έργου, ο Λεόντιος θα γνωρίσει τον Ζαχαρία, τον τρελό του χωριού, που όλοι τον αποκαλούν Μασούρη. Μεταξύ του Λεόντιου και του Μασούρη θα αναπτυχθεί μία ισχυρή διαπροσωπική σχέση, με τον δεύτερο να μετατρέπεται σε επιστήθιο υπηρέτη του πρώτου. Ο Λεόντιος σέβεται και προσπαθεί να κατανοήσει τη συμπεριφορά και τα λεγόμενα του Μασούρη, ενώ δε διστάζει να τον υπερασπιστεί, λες και είναι ο «μικρός» του αδερφός, μπροστά στους κατοίκους του χωριού, που κατά καιρούς φαίνεται πως τον εκμεταλλεύονται, λόγω της αφέλειας και της παιδικότητας, που τον χαρακτηρίζουν. Η τρυφερότητα, η στήριξη και γενικότερα η ανθρωπιά που επιδεικνύει ο πρωταγωνιστής του βιβλίου στον Μασούρη, μπορώ να πω ότι με συγκίνησαν ιδιαίτερα, ενώ παράλληλα λειτούργησαν με τέτοιον τρόπο, ώστε ο συγγραφέας να φωτίσει ακόμη μία πλευρά του βασικού του χαρακτήρα, ώστε το ψυχογράφημα που επιχειρεί να οικοδομήσει, να είναι ολιστικής προσέγγισης.

Εκτός από τις ώρες τις οποίες ξοδεύει στο καφενείο, ο Λεόντιος περνάει μεγάλο μέρος της μέρας του, κλεισμένος στο πατρικό της γυναίκας του, όπου προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τόσο με τον θάνατο της Ουρανίας, όσο και με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται με τις κόρες του, οι οποίες έχουν απομακρυνθεί από κοντά του, επιλέγοντας να απουσιάζουν ηχηρά απ’ τη ζωή του.

Ταυτόχρονα, η πλήξη που αισθάνεται ώρες-ώρες, τον ωθεί στο να ψάξει το αρχείο του νεκρού πεθερού του, του Γαβριήλ Ζαμάνη, που βρίσκεται σκονισμένο στο υπόγειο του πύργου. Αρχείο που θα φέρει στο φως ανομολόγητες αλήθειες για το ποιόν του πεθερού του, ενώ κομμάτι, κομμάτι θα συνθέσουν το παζλ του ομιχλώδους παρελθόντος του. Παζλ ιδιαίτερα αποκαλυπτικό και αναπάντεχο, που θα ανατρέψει τα όσα πίστευε ο Λεόντιος μέχρι εκείνη τη στιγμή…

Ο Ισίδωρος Ζουργός μέσα απ’ τις Ρετσίνες του βασιλιά, επιχειρεί να προβληματίσει τον αναγνώστη σχετικά με σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι η παρακμάζουσα οικονομική κατάσταση, που διέπει στη σημερινή εποχή τα επαρχιακά μέρη της Ελλάδας. Τα χωριά εγκαταλείπονται από τους νέους ανθρώπους λόγω έλλειψης ευκαιριών. Αφήνονται στο έλεος του χρόνου και της φθοράς, με τους κατοίκους που απομένουν πεισματικά σε αυτά, να αντιμετωπίζουν πλήθος δυσκολιών σε ποικίλους τομείς της καθημερινότητας τους, όπως ο επαγγελματικός τομέας, ενώ η πλειοψηφία αυτών έχει διαβεί το κατώφλι της τρίτης ηλικίας.

Ο Ισίδωρος Ζουργός παράλληλα καταπιάνεται και με θεματικές διαχρονικού χαρακτήρα, όπως είναι η μοναξιά την οποία βιώνει ο άνθρωπος σε διάφορες ηλικιακές φάσεις της ζωής του. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο του Ζουργού, συναντάμε τη μοναξιά που βιώνει ένας άνθρωπος τρίτης ηλικίας. Μοναξιά πολυπαραγοντική. Μοναξιά που οφείλεται σε φυσικούς παράγοντες όπως είναι ο θάνατος, αλλά και μοναξιά που προκύπτει λόγω αδυναμία κατανόησης στάσεων και συμπεριφορών, γεγονός που πηγάζει κυρίως από το χάσμα γενεών, φαινόμενο που εντοπίζεται πολλές φορές μεταξύ των μελών μιας οικογένειας.

Η μοναξιά που διέπει τις σελίδες του παρόντος βιβλίου είναι πραγματικά ανάγλυφη, αφού ο αναγνώστης του, δύναται να την ψηλαφήσει σχεδόν σε κάθε του σελίδα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο Ισίδωρος Ζουργός κάνοντας χρήση πρωτοπρόσωπης αφήγησης κατά διαστήματα, αφήγηση την οποία έντεχνα τοποθετεί εντός του έργου του άλλοτε σε γράμματα του πρωταγωνιστή με παραλήπτη τη νεκρή γυναίκα του, κι άλλοτε μέσα σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του ίδιου προς τις κόρες του, με τις οποίες έχει χάσει κάθε επαφή, δημιουργεί ένα αφόρητο κλίμα, ένα κλίμα έντονης μοναξιάς, μοναξιάς απόλυτα σάρκινης, που κοινωνείτε στον αναγνώστη ως βίωμα.

Μεγάλο ενδιαφέρον στις Ρετσίνες του βασιλιά, εντοπίζει κανείς στην προσπάθεια του συγγραφέα να προσεγγίσει ολιστικά τον χαρακτήρα του βασικού του πρωταγωνιστή. Δεν υπάρχει μόνο μαύρο ή άσπρο. Μόνο καλό ή κακό. Σωστό ή λάθος. Δίκαιο ή άδικο. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κράμα όλων αυτών των στοιχείων, τα οποία δεν μοιράζονται ποτέ ισόποσα. Μέσα απ’ την εξιστόρηση της καθημερινότητας του Λεόντιου, λοιπόν, ο συγγραφέας παρουσιάζει διαφορετικές μεταξύ τους πτυχές του εσωτερικού κόσμου, που κουβαλά ο πρωταγωνιστής. Γεγονός που τελικά λειτουργεί υπέρ του Λεόντιου, τον οποίο ο αναγνώστης κατανοεί πλήρως, ίσως και να ταυτίζεται μαζί του σε σημεία, σίγουρα συμπονεί, και φυσικά αγαπά, αφού διανύουν μαζί τη διαδρομή που χαράσσει η πένα του Ισίδωρου Ζουργού, διαδρομή με προορισμό ένα τέλος που αδιαμφισβήτητα θα αφήσει άφωνο κάθε αναγνώστη, ανεξάρτητα με το ότι το έργο του συγγραφέα ακολουθεί τα χνάρια του Βασιλιά Ληρ.

 

πηγή:

Ισίδωρος Ζουργός «Οι ρετσίνες του βασιλιά»

https://www.envivlio.com/krk63

Απόσπασμα του βιβλίου “Ανδρισμοί και Πόλεμος“ από το κεφάλαιο της εκπαίδευσης:

Απόσπασμα του βιβλίου “Ανδρισμοί και Πόλεμος“ από το κεφάλαιο της εκπαίδευσης:

Κατά τη διάρκεια της βασικής εκπαίδευσης δινόταν έμφαση σε ασκήσεις πυκνής τάξης και στρατιωτικά γυμνάσια οπλομαχίας και πυρών (Watson, 2004 : 22) τα οποία πήγαζαν από την περίοδο του Ναπολέοντα. Είχαν ως σκοπό να οικοδομήσουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη στην ικανότητα της ομάδας να δρα συλλογικά. Οι ασκήσεις ακριβείας όχι μόνο έκαναν τους άντρες να φαίνονται στρατιώτες αλλά τους έκαναν να αισθάνονται και τέτοιοι. Επίσης με τη συνεχή και μονότονη επανάληψη τους, ενστάλαζαν στους στρατιώτες την άμεση και χωρίς δισταγμό ανταπόκριση σε προφορικές διαταγές και παραγγέλματα. Τα στρατιωτικά γυμνάσια εντυπώνονταν τόσο καλά στο μυαλό, ώστε οι αντιδράσεις γίνονταν αντανακλαστικές και παρήγαγαν προβλέψιμες κινήσεις που δεν είχαν σχέση με τη συνειδητή σκέψη. (Bourke 1999 : 72)

“Στο πλαίσιο της στρατιωτικής εκπαίδευσης επιτελούνταν και έντονη συλλογική σωματική εξάσκηση με σκοπό την αύξηση της σωματικής ρώμης και της αντοχής των στρατευμένων με αντίστοιχη ανάπτυξη στην ατομική αυτοπεποίθηση αλλά και στην αύξηση της εμπιστοσύνης προς τις φυσικές ικανότητες των συναδέλφων τους.  Θεωρούνταν όχι μόνο ως προετοιμασία για τον πόλεμο αλλά και ως ένα μέσο διαμόρφωσης του χαρακτήρα του στρατευμένου άνδρα, όπου διδασκόταν τις στρατιωτικές αξίες όπως η καρτέρια και η πίστη στην ομάδα. (Mosse, 1998: 163, Roper, 2004: 299.) Αυτή η προσπάθεια προαγωγής της γενικότερης υγείας και της σωματικής ρώμης των στρατευμάτων με  την άσκηση είχε την αφετηρία της στο σχολείο, όπου παράλληλα γινόταν και προσπάθεια εμποτισμού των μαθητών με τις στρατιωτικές αξίες.“

“Ένας άλλος τομέας της στρατιωτικής εκπαίδευσης αλλά και γενικότερα της στρατιωτικής καθημερινότητας ήταν οι σχολαστικές και συχνές επιθεωρήσεις οι οποίες καλλιεργούσαν θετικά αισθήματα προς τη στολή. Αυτά τα αισθήματα όταν συνδυάζονταν με τη διδασκαλία των ηρωικών παραδόσεων της στρατιωτικής μονάδας που ανήκαν οι στρατιώτες, οδηγούσαν και παρήγαγαν αισθήματα υπερηφάνειας για τις υπηρεσίες τους. Επίσης αναφορικά με τις επιθεωρήσεις δινόταν ιδιαίτερη σημασία στη λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τη στρατιωτική αντίληψη αν ο στρατιώτης ξεχνούσε ή δεν μπορούσε να γυαλίσει τις μπότες του ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα  ξεχνούσε τα πυρομαχικά του ή δεν θα συντηρούσε το όπλο του. Η Bourke αναφέρει πως η φροντίδα και η συντήρηση του εξοπλισμού του στρατιώτη θεωρούνταν κεφαλαιώδους σημασίας και παρομοιαζόταν με τη μητρική στοργή.“

Τα οφέλη του διαβάσματος: Γιατί πρέπει να διαβάζουμε κάθε μέρα

Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε ένα βιβλίο ή ένα ουσιώδες άρθρο σε ένα περιοδικό;

Μήπως οι καθημερινές σας αναγνωστικές συνήθειες επικεντρώνονται μόνο σε tweets και ενημερώσεις του Facebook ή στις οδηγίες χρήσης που αναγράφονται στο κουτί των δημητριακών σας; Αν ανήκετε κι εσείς στους αμέτρητους ανθρώπους που δεν συνηθίζουν να διαβάζουν τακτικά, μπορεί να χάνετε μια σειρά από πολύ σημαντικά οφέλη, μερικά εκ των οποίων παρουσιάζονται στη συνέχεια.

1. Πνευματική διέγερση

Έρευνες έχουν δείξει πως με το να το διατηρεί κανείς το πνεύμα του σε εγρήγορση μπορεί να επιβραδύνει την εξέλιξη (ή πιθανότατα να αποτρέψει) του Alzheimer και της άνοιας, καθώς κρατώντας ενεργό τον εγκέφαλο αποτρέπει κανείς την απώλεια δύναμής από αυτόν. Όπως συμβαίνει με οποιονδήποτε άλλο μυ του σώματος έτσι και ο εγκέφαλος χρειάζεται άσκηση για να παραμείνει δυνατός και υγιής. Οπότε «use it or lose it»!

2. Μείωση του άγχους

Ανεξάρτητα από το πόσο stress μπορεί να έχετε στη δουλειά ή στις διαπροσωπικές σας σχέσεις ή σε αναρίθμητα άλλα καθημερινά θέματα που προκύπτουν, όλα μπορούν να ξεχαστούν αν χαθείτε στις σελίδες μιας εξαιρετικής ιστορίας. Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα μπορεί να σας μεταφέρει σε άλλες χώρες, σε μαγικά βασίλεια, ενώ ένα ευχάριστο άρθρο που θα κερδίσει την προσοχή σας μπορεί να διώξει τις εντάσεις και σας βοηθήσει να χαλαρώσετε.

3. Γνώση

Όλα όσα διαβάζετε γεμίζουν το μυαλό σας με νέες πληροφορίες και δεν ξέρετε πότε μπορεί να σας χρειαστούν στην πράξη. Όσο πιο πολλές γνώσεις έχετε, τόσο πιο εξοπλισμένοι είστε για να αντιμετωπίσετε όποια πρόκληση ανακύψει. Επιπροσθέτως, σκεφτείτε πως ό,τι κι αν σας συμβεί – να χάσετε τη δουλειά σας, τα χρήματά σας, τα υπάρχοντά σας – τις γνώσεις σας δεν θα μπορέσει να σας τις πάρει κανείς.

4. Διεύρυνση του λεξιλογίου

Όσο περισσότερο διαβάζετε, τόσο περισσότερες λέξεις μαθαίνετε, λέξεις που αναπόφευκτα θα βρουν το δρόμο τους και θα ενσωματωθούν στο καθημερινό σας λεξιλόγιο. Η ευφράδεια λόγου και το πλούσιο λεξιλόγιο είναι χρήσιμα σχεδόν σε κάθε επάγγελμα και το να γνωρίζει κανείς ότι μπορεί να μιλήσει με άνεση και αυτοπεποίθηση, αποτελεί μια τεράστια ώθηση στην αυτοεκτίμησή του. Θα μπορούσε να σας βοηθήσει ακόμη και στην καριέρα σας, αφού οι διαβασμένοι και με γνώσεις σε ποικίλα θέματα άνθρωποι, καθώς και εκείνοι που κάνουν εξαίρετη χρήση του λόγου τείνουν να κερδίζουν προαγωγές πολύ πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Το διάβασμα βιβλίων είναι έπειτα ζωτικής σημασίας για την εκμάθηση ξένων γλωσσών αφού με την έκθεση σε λέξεις, μπορείτε να αποκτήσετε μεγαλύτερη ευχέρεια στον προφορικό και το γραπτό λόγο στη γλώσσα που σας ενδιαφέρει.

5. Βελτίωση της μνήμης

Όταν διαβάζετε ένα βιβλίο πρέπει να θυμάστε ένα σωρό χαρακτήρες, το υπόβαθρό τους, τις φιλοδοξίες τους, την ιστορία, τις αποχρώσεις της, καθώς επίσης τους διάφορους άξονες και τις δευτερεύουσες πλοκές, που υφαίνουν το δρόμο τους μέσα σε κάθε ιστορία. Οι εγκέφαλοι είναι καταπληκτικοί και μπορούν να θυμούνται τόσα πράγματα σχετικά εύκολα. Εξίσου αξιοθαύμαστο είναι το γεγονός πως κάθε νέα μνήμη σφυρηλατεί νέες συνάψεις (διαδρομές στον εγκέφαλο) και ενδυναμώνει τις ήδη υπάρχουσες, πράγμα που βοηθά στην ανάκληση της βραχυπρόθεσμης μνήμης και επίσης σταθεροποιεί τις ψυχικές διαθέσεις.

6. Ενδυνάμωση κριτικής σκέψης και δεξιοτήτων ανάλυσης

Σας έχει τύχει να διαβάσετε ποτέ μια φοβερή ιστορία μυστηρίου και να λύσετε το μυστήριο πριν ολοκληρώσετε την ιστορία; Αν ναι, τότε χρησιμοποιήσατε την κριτική σας σκέψη και τις αναλυτικές σας δεξιότητες, συνδέσατε όλα τα στοιχεία και τις λεπτομέρειες και καταλήξατε στη λύση. Αυτές τις δεξιότητες τις χρησιμοποιείτε ακόμη και όταν κάνετε κριτική ή συζητάτε για ένα βιβλίο.

7. Βελτίωση συγκέντρωσης

Όταν διαβάζετε ένα βιβλίο, έχετε όλη σας την προσοχή στραμμένη στην ιστορία – ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει καμιά απολύτως σημασία – και εσείς απορροφάτε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Προσπαθήστε να διαβάζετε 15 – 20 λεπτά πριν από τη δουλειά. Θα εκπλαγείτε με το πόσο συγκεντρωμένοι θα είστε με το που φτάσετε στο γραφείο.

8. Καλύτερες δεξιότητες γραφής

Αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διεύρυνση λεξιλογίου. Το στυλ γραφής άλλων συγγραφέων μπορεί ποικιλοτρόπως να επηρεάσει τη δική σας δουλειά.

Υπάρχει ένα αναγνωστικό είδος για κάθε άνθρωπο και είτε σας αρέσει η κλασική λογοτεχνία, η ποίηση, οι βιογραφίες, τα περιοδικά μόδας, τα κείμενα θρησκευτικού ενδιαφέροντος, η νεανική λογοτεχνία ή οι νουβέλες, υπάρχει σίγουρα κάτι εκεί έξω που μπορεί να προσελκύσει την περιέργεια και τη φαντασία σας. Αφήστε στην άκρη για λίγο τον υπολογιστή σας, ανοίξτε ένα βιβλίο και ανανεώστε την ψυχή σας.

Διαβάστε επίσης:

Βιβλίο: Ανδρισμοί και πόλεμος.

Απόσπασμα του βιβλίου Ανδρισμοί και Πόλεμος 

Απόσπασμα του βιβλίου Ανδρισμοί και Πόλεμος 2

Source: Τα οφέλη του διαβάσματος: Γιατί πρέπει να διαβάζουμε κάθε μέρα | Top Stories από το Διαδίκτυο – επιχειρώ | epixeiro.gr

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: