Γιορτή Πολεμικής Αεροπορίας

αιρ

Χρόνια πολλά στην πολεμική αεροπορία αλλά και…  στους

Άγγελος, Αγγελής, Αγγελική, Άντζελα, Άτζελα, Άντζυ, Αγγέλα, Αγγέλλω, Αγγελίνα *
Γαβριήλ, Γαβρίλος, Γαβρίλης, Γαβριέλα, Γαβρίλα, Γαβριηλίτσα, Γαβριλίτσα, Αραβέλα, Μιχαήλ, Μισέλ, Μιχάλης, Μιχαλός, Μιχελής, Μιχαέλα, Μιχαέλλα, Μιχαήλα, Μιχαηλίτσα, Μιχαλίτσα, Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα, Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα, Σεραφειμίτσα, Ευστρατία, Μεταξία, Μεταξένια, Μεταξούλα, Ταξούλα, Ραφαήλ, Ραφαήλος, Ραφαέλος, Ραφαέλα, Ραφαέλλα, Ραφαήλα, Ραφαηλία Σταμάτης, Σταμάτιος, Στάμος, Σταμούλης, Σταμέλος, Σταμέλης, Σταμελάς, Σταματία, Μάτα, Ματούλα, Ματίνα, Σταματίνα, Σταμάτα, Σταμέλα, Σταμούλα, Σταματή, Μάτω, Σταματέλλα Στρατηγός, Στρατής, Στρατηγούλα, Ταξιάρχης, Ταξιαρχούλα

Κατά την Άγια Γραφή οι άγγελοι στέλνονται από το Θεό με μορφή ορατή (οι άγγελοι είναι αόρατα αγαθά πνεύματα κοντά στο, Θεό) σε σπουδαίες ιστορικές περιστάσεις, που πρόκειται να εκδηλωθεί ή να εκτελεσθεί κάποια μεγάλη θεία θέληση.  Επικεφαλής των αγγελικών δυνάμεων είναι οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Την 11η Ιουνίου 1954, καθιερώθηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ προστάτης της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) και η εορτή του Αρχαγγέλου (8 Νοεμβρίου) η επίσημη αεροπορική εορτή, η οποία θα εορτάζεται με λαμπρότητα σε όλες τις Μονάδες της ΠΑ.

 

https://andrismoi.wordpress.com/category/%ce%b8%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%b1/

Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές. 

 

Του Σταύρου Τσερπέ*
Έχοντας υπόψη τη σκέψη περί ηγεσίας, τόσο του Πλάτωνα όσο και του Αριστοτέλη, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί σπουδαιότερη προσωπικότητα στην ιστορία, η οποία θα συνδύαζε τις αρχές του χαρίσματος (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του άρχειν του εαυτού του (Σολώνια παιδευτική αρχή κατά τον Πλάτωνα) της ενέργειας (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του οράματος και της φιλοδοξίας του (δεσποτάδες κατά τον Αριστοτέλη), από αυτήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο συνδυασμός αυτός ήταν πραγματικά μοναδικός.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος επηρέασε κι ενέπνευσε με τα κατορθώματά του πάρα πολλούς πολιτικούς και στρατιωτικούς αρχηγούς, μεταξύ των οποίων τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Πομπήϊο, τον Οκταβιανό Αύγουστο, τον Μάρκο Αντώνιο, τον Αννίβα, τους Μεδίκους, τους Αψβούργους, τον Μ. Φρειδερίκο, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον Νίλσον, τον Ουέλινγκτον, τον Δούκα του Μάρλμπορο, τον Τζώρτζ Ουάσινγκτον, τον Ρόμπερτ Λι, τον Ερβίν Ρόμελ, τον Μπέρναρντ Μοντγκόμερι, τον Νόρμαν Σβαρτσκοπφ και πάρα πολλούς άλλους.

Δεν είναι εύκολο να δoύμε μέσα από την ομίχλη αιώνων. Αλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορούμε να ανακαλύψουμε τα μυστικά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορούμε να πάρουμε τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας ενός από τους ευφυέστερους ηγέτες της ιστορίας και να τα προασαρμόσουμε στο σύγχρονο κόσμο.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να ανιχνεύσουμε τη φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου του Γ’, γιου του Φιλίππου της Μακεδονίας, του Βασιλιά και Στρατηλάτη, που έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο «Μέγας».

Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της εκστρατείας του, για την ανάλυση της οποίας έχουν καταναλωθεί τόνοι μελάνι, αλλά με τα μοναδικά στοιχεία της προσωπικότητάς του, που εντέλει συνθέτουν το χαρακτήρα του.

Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις αρετές, τις αρχές, τα πάθη, τις νεανικές ανησυχίες του, καθώς και όλους τους παράγοντες, που έχτισαν την μεγαλοφυΐα του.

Ωστόσο, ο Μέγας Αλέξανδρος παραμένει άγνωστος για πολλούς, οι οποίοι έχουν μόνο μια γενική και νεφελώδη γνώση της προσωπικότητος και του έργου, ενός εκ των μεγαλυτέρων ονομάτων της ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας. Γνωρίζουν για το Φίλιππο και την Ολυμπιάδα, για το Βουκεφάλα, για το θρύλο της Γοργόνας, για το γόρδιο δεσμό, γενικά για τις νίκες εναντίον των Περσών, ίσως για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και διατηρούν μια γενική και υποσυνείδητη πίστη στην προσωπική μεγαλοσύνη του Μακεδόνα στρατηλάτη. Αγνοούν όμως τις θαυμαστές λεπτομέρειες της ηγετικής του μορφής, της επικής του πορείας στα βάθη της Ασίας, τις μοναδικές διαστάσεις της στρατηγικής του μεγαλοφυΐας, την ατέλειωτη αλυσίδα των προσωπικών ηρωισμών του, τις ηθικές πλευρές της προσωπικής μεγαλοσύνης του και τη μοναδική πολιτιστική προσφορά του στην Οικουμένη.

Ο Αλέξανδρος υπήρξε Μέγας και συνεχίζει να είναι επίκαιρος για περισσότερα από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια. Με το πολύπλευρο έργο του σφράγισε τη μοίρα του Ελληνισμού, αλλά και επηρέασε με θεμελιώδη τρόπο τις κατευθύνσεις της παγκόσμιας Ιστορίας των εθνών και των πολιτισμών. Κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο και κανένα άλλο ιστορικό έργο δεν επέδρασε τόσο κυριαρχικά στις καρδιές, στη φαντασία, στη σκέψη, στα πνεύματα, στις επιθυμίες και στον τρόπο ζωής των μεταγενεστέρων.

Είναι βέβαιο, ότι χωρίς αυτόν η ιστορία του κόσμου θα ήταν διαφορετική. Και μόνο το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός διαδόθηκε και επικράτησε, έχοντας ως όργανο την ελληνική γλώσσα, είναι ενδεικτικό της κεφαλαιώδους επίδρασης, που είχε το έργο του στη πορεία της Ιστορίας. Γιατί καθιστώντας την ελληνική γλώσσα παγκόσμια γλώσσα η χριστιανική εκκλησία στα πρώτα χρόνια της δράσης της αισθάνθηκε την ανάγκη να μεταφράσει την Παλαιά Διαθήκη από την αραμαϊκή στην ελληνική και να συγγράψει την Καινή Διαθήκη στην ίδια γλώσσα, από την οποία ύστερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες του κόσμου, καθιστώντας έτσι το Χριστιανισμό παγκόσμια θρησκεία.

Στους ελληνιστικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ακόμα μια ζωντανή και συγκεκριμένη πραγματικότητα, που ήταν καθοριστική για την ζωή των λαών της εποχής. Στους επόμενους αιώνες αδιάλειπτα και εντυπωσιακά έγινε μύθος, πήρε διαστάσεις ασύλληπτου μεγέθους και αιχμαλώτισε τη φαντασία των λαών της Δύσης και της Ανατολής, βρίσκοντας έκφραση και αποτύπωση σε κάθε μορφή τέχνης.

Τη διάβαση του Ελλησπόντου από τον Μέγα Αλέξανδρο συνόδευαν οι ελληνικές τέχνες και επιστήμες, η ελληνική θρησκεία και γενικότερα το ελληνικό πνεύμα. Όλες οι εκφάνσεις του ελληνικού πνεύματος μεταφέρθηκαν στις χώρες που κατέλαβε, υιοθετήθηκαν από τους κατακτημένους λαούς, επηρέασαν την πολιτιστική δημιουργία των εντοπίων, αλλά και επηρεάσθηκαν από τις τοπικές, πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις. Για ολόκληρους αιώνες η ελληνική σκέψη κυριάρχησε στη Μικρά Ασία, στη Βόρεια Αφρική, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας και στην Πενταποταμία των Ινδιών. Οι Έλληνες δίδαξαν αυτούς τους λαούς, αλλά έμαθαν και από το δικό τους πολιτισμό, κάνοντας δεκτά και αφομοιώνοντας δημιουργικά μια σειρά από πολιτιστικά στοιχεία, από τη σφαίρα της τέχνης, της επιστήμης και της θρησκείας.

Όταν οι Ρωμαίοι υπέταξαν αργότερα την Ελλάδα και άπλωσαν το κράτος τους στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου και στα κράτη των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήλθαν σε μαζική επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό και τον υιοθέτησαν, μεταφέροντας τη γόνιμη αυτή επίδραση στις χώρες της Δύσης. Η ρωμαϊκή τέχνη πήρε τα πρότυπά της πρώτα από τη Μακεδονία, που ήταν κατά τον τέταρτο αιώνα το κέντρο της αφομοίωσης και του δημιουργικού συγκρητισμού όλων των καλλιτεχνικών τάσεων της Ελλάδας.

Η πνευματική ιστορία της ρωμαϊκής περιόδου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία αφομοίωσης των πολιτιστικών στοιχείων της κληρονομιάς που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος και μια διαδικασία μεταφοράς αυτών των στοιχείων στις χώρες της Δύσης.

Στους μεσαιωνικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος κυριάρχησε στα πνεύματα και στις τύχες των απλών ανθρώπων και των ηγεμόνων και η μαγεία του μύθου, των άθλων και των έργων του, κυριάρχησε στη φαντασία τους, σε μια απίστευτη ποικιλία μορφών τέχνης και δημιουργίας. Τόση ήταν η επίδραση του μύθου του στη λαϊκή φαντασία, που στις χώρες της Ανατολής προσαρμόσθηκε στην τοπική ιστορία και στις τοπικές παραδόσεις. Στην Περσία αναγορεύθηκε ήρωας με το όνομα Σικαντάρ και τον φαντάσθηκαν ως αδυσώπητο τιμωρό, που στάλθηκε στη γη από τον ίδιο το Θεό. Για τους Σέρβους του μεσαίωνα υπήρξε ο ήρωας βασιλέας τους και για τους μουσουλμάνους ο πιστός προσκυνητής στη Μέκκα. Για τους Ινδούς και τους Αφγανούς ήταν ημίθεος, που τον παρουσίαζαν να κάθεται παραπλεύρως του Βούδα, να επισκέπτεται τους προφήτες και τους ιερούς τόπους της Ινδίας και να συζητά με τους Βραχμάνους γυμνοσοφιστές. Για άλλους υπήρξε Αιθίοπας ή Αιγύπτιος γιος του Διός Άμμωνος ή ακαταμάχητος πολεμιστής, που τον παρίσταναν να μάχεται δίπλα σε Κινέζους ήρωες.

Η μεσαιωνική φαντασία τον κατάταξε ανάμεσα στους μεγαλύτερους βασιλιάδες και ήρωες του αρχαίου κόσμου και οι χριστιανοί τον μεταμόρφωσαν σε υπερασπιστή της χριστιανοσύνης, ενώ το μεσαιωνικό ελληνικό κράτος τον αναγόρευσε σε προστάτη του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος παρουσιάζεται έτσι, να έχει περάσει τις Ηράκλειες στήλες και τον απέραντο ωκεανό, να έχει συναντήσει τους αρχαίους Θεούς του Ολύμπου, να έχει αντιμετωπίσει με επιτυχία πρωτόγονες φυλές, μονόφθαλμους κύκλωπες και ανθρωπομορφικά τέρατα εξερευνώντας και καθυποτάσσοντας έτσι ολόκληρη τη γη και, αφού τέλειωσε με αυτήν, εξερεύνησε τον ίδιο τον ουρανό και τα βάθη της θάλασσας!

Με την Αναγέννηση, ο Μέγας Αλέξανδρος, ως ιστορικό πρόσωπο και ως μύθος, άρχισε πάλι να κυριαρχεί στη φαντασία των ανθρώπων αυτής και στα καλλιτεχνικά τους επιτεύγματα. H ζωή και το έργο του απετέλεσε ανεξάντλητη πηγή για ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές και άλλους καλλιτέχνες.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, τα κατορθώματα του Μεγάλου Αλέξανδρου ενδυνάμωναν και σφυρηλατούσαν το εθνικό φρόνημα και βοηθούσαν θεμελιακά στο να κρατηθεί άσβεστη η φλόγα της επιθυμίας και της πάλης για εθνική αποκατάσταση. Ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος τύπωσε τη μορφή του Μεγάλου Αλέξανδρου και την κυκλοφόρησε το 1797, για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της Μυστικής Εταιρείας για την απελευθέρωση του Γένους. Παράλληλα η ρομαντική μυθιστορία της “φυλλάδας” του Μεγαλέξανδρου συνέχισε να τρέφει τη λαϊκή φαντασία των σκλαβωμένων Ελλήνων, να τους υπενθυμίζει το ένδοξο παρελθόν και να τους καλλιεργεί την επιθυμία για εθνική απελευθέρωση.

Η αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου μεταμορφώθηκε από τη λαϊκή φαντασία σε γοργόνα που διασχίζει ακατάπαυστα τις θάλασσες, ρωτά τους ναυτικούς αν ο Αλέξανδρος ζει και ικανοποιείται μόνο με την απάντηση ότι ο Αλέξανδρος “ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει”.

Μετά την απελευθέρωση ο Μέγας Αλέξανδρος συνέχισε φυσικά να είναι πανταχού παρών στη νεοελληνική πνευματική και πολιτιστική πραγματικότητα. Συνεχίζει και σήμερα να ασκεί μοναδική επίδραση στη νεοελληνική σκέψη, τέχνη και ζωή, όπως συμβαίνει και σ’ ολόκληρο το κόσμο, όπου ο θαυμασμός και ο ενθουσιασμός για το Μακεδόνα στρατηλάτη παραμένει πάντοτε επίκαιρος, μοναδικός και αμείωτος.

Η παγκόσμια βιβλιογραφία για τον Μέγα Αλέξανδρο είναι σήμερα ποικίλη και ανεξάντλητη. Άλλοι γράφουν για το μακεδόνα στρατηλάτη εξιδανικεύοντας τη μορφή και το έργο του, άλλοι ασχολούνται με επιμέρους πτυχές του έργου του, άλλοι βλέπουν και αξιολογούν το έργο του μέσα από ιδεαλιστικό ή μαρξιστικό πρίσμα.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν σε αυτή την ελάχιστη αναφορά μας, να δώσουμε παραδείγματα και στιγμιότυπα από τη ζωή του Αλέξανδρου, από τα οποία αναδύονται οι μοναδικές αρετές, που συνθέτουν την προσωπική του μεγαλοσύνη και την απίστευτη σωματική του ρώμη και αντοχή, τη μοναδική σκληραγωγία του, την άκαμπτη θέληση και το ανυπότακτο πνεύμα του, την ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια, τη μεγαλοψυχία και γενναιοφροσύνη του ακόμα και έναντι των εχθρών, την υποδειγματική ηγετική του φυσιογνωμία, τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα και τις πολεμικές του αρετές, καθώς και στοιχεία της ηθικής του προσωπικότητας.

Να αναδείξουμε πώς ένας άνθρωπος άλλαξε τη ζωή τόσων πολλών ανθρώπων, πώς εδραίωσε την οικουμενικότητα του ελληνισμού και πώς προώθησε το ευγενικό του όραμα για ένα νέο κόσμο, χωρίς διαφορές και προκαταλήψεις, πώς ξεπέρασε με πρωτοποριακό τρόπο τα εθνικά μίση και τάχθηκε τόσο αποφασιστικά υπέρ της γεφύρωσης των αντιθέσεων μεταξύ διαφορετικών χωρών, λαών, θρησκειών και πολιτισμών.

Πώς ο μοναδικός αυτός Μακεδόνας ξεπέρασε έμπρακτα την εδραιωμένη μέχρι τότε άποψη, ότι η ελληνική πόλη-κράτος είναι η μόνη καταξιωμένη ηθικά ανώτερη μορφή ζωής και πως μπόρεσε να συνδυάσει την αντίληψη για τη μοναδικότητα της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού με την αντίληψη για την ισοτιμία όλων των μελών του ανθρώπινου γένους.

Πρέπει επομένως να μεταφερθούμε για λίγο νοερά στην ανεπανάληπτη επική του πορεία στα βάθη της Ασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μέγας Αλέξανδρος κάλυψε σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα, πολεμώντας νικηφόρα εναντίον πανίσχυρων εχθρών, αντιμετωπίζοντας αντίξοες καιρικές συνθήκες και εκτελώντας απίστευτες ορειβατικές πορείες σε αιώνια χιονισμένα βουνά, διασχίζοντας αφιλόξενα υψίπεδα και άνυδρες στέπες, διαβαίνοντας ανελέητες έρημους και πλέοντας σε άγνωστους, απέραντους ωκεανούς.

Ας ταξιδέψουμε νοερά στην περίοδο της πανηγυρικής αναγόρευσης του Μεγάλου Αλέξανδρου σε βασιλέα της Μακεδονίας, να αισθανθούμε τη νεανική ορμή του στην εξασφάλιση των συνόρων του κράτους και τη διασφάλιση της αφοσίωσης των ελληνικών πόλεων στην ιδέα του εθνικού πολέμου κατά των Περσών.

Να ζήσουμε τις συγκινήσεις της κεραυνοβόλας προέλασης του Μακεδόνα στρατηλάτη στη Μικρά Ασία και να αισθανθούμε τη χαρά και την ευφροσύνη της απελευθέρωσης των ιωνικών πόλεων και των ελληνικών νησιών από τον περσικό ζυγό. Να ακούσουμε τις νικηφόρες ιαχές και τους στεντόρειους αλαλαγμούς των Μακεδόνων και των άλλων Ελλήνων μαχητών στο Γρανικό, στην Ισσό, στην Τύρο και στη Γάζα, να βαδίσουμε μαζί με τα τροπαιούχα ελληνικά στρατεύματα στη Φοινίκη, στην Παλαιστίνη, στη χώρα του Νείλου και των Φαραώ, στη Λιβυκή έρημο και στο ιερό του Άμμωνος. Να διασχίσουμε μαζί με το εκστρατευτικό σώμα τη Συριακή έρημο, να διαβούμε τον Ευφράτη και τον Τίγρη ποταμό και να ζήσουμε τον ανυπέρβλητο θρίαμβο των ολίγων Ελλήνων εναντίον των αμέτρητων στρατιωτών του Δαρείου στον ορυμαγδό της μάχης στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων. Να μπούμε ύστερα με τον ακατάβλητο Αλέξανδρο και τους αδάμαστους ‘Έλληνες στρατιώτες στην κοσμόπολη Βαβυλώνα, να νιώσουμε την απέραντη χαρά της εισόδου στην πρωτεύουσα Σούσα και της κατάληψης της μητρόπολης των Αχαιμενιδών Περσέπολης.

Ας περπατήσουμε με τον Μέγα Αλέξανδρο στα άγνωστα και εχθρικά υψίπεδα του Ιράν, να καλύψουμε πεζοπορώντας και πολεμώντας τις αφιλόξενες εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας με τους σκληρούς πολεμιστές, το πολικό ψύχος και τον αφόρητο της καύσωνα.

Και να συνοδεύσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το εκστρατευτικό του σώμα στη μυθώδη χώρα των Ινδών, να αντικρίσουμε τις απέραντες οροσειρές των Ιμαλαΐων, να ζήσουμε το πάθος και το όραμα του Αλέξανδρου να φτάσει στην “ανατολική θάλασσα”, όπου θεωρούσε, ότι βρισκόταν το ακραίο σύνορο του κόσμου, να καταγράψουμε τη στρατηγική μεγαλοφυΐα του Αλέξανδρου στην επική μάχη του Υδάσπη και να ζήσουμε την άρνηση των Μακεδόνων να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφαση ποταμό.

Σας προσκαλώ να επιβιβασθούμε στο στόλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να αρχίσουμε το υπέροχο αυτό ταξίδι…

*Ο κ.  Σταύρος Τσερπές είναι Αντιστράτηγος ε.α και το άρθρο (1ο Μέρος) αυτό όπως και τα λοιπά που θα φιλοξενηθούν στο Liberal είναι μέρος Μελέτης που παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας (Universitatea Nation Națională de Apărare (UNAp) Carol) της Ρουμανίας στο Βουκουρέστι.

 

Source: Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές

6-10 Απριλίου 1941. Η Μάχη των Οχυρών της «Γραμμής Μεταξά»  «Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται»

Ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της ιστορίας , οι μνήμες γυρίζουν πίσω, , όταν οι Έλληνες στρατιώτες ,υπερασπιστές των οχυρών, γραφούν με κιμωλία στο τοίχο “Στις Θερμοπύλες σκοτώθηκαν οι 300, εδώ θα πεθάνουν οι 80”. Τόσοι ήταν περίπου, μέσα στο οχυρό, με τους περισσότερους εξ αυτών, να είναι τραυματισμένοι και αποκαμωμένοι από το τελευταίο πεντάμηνο που έζησαν στο αλβανικό μέτωπο εναντίον των Ιταλών. Ο πολυάριθμος γερμανικός αντίπαλος με τον υπερσύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό, δεν τους φόβισε, τους ώθησε ως αγρίμια να υπερασπίσουν την πατρίδα τους με άπλετη αυτοθυσία και αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή. «Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται» ήταν το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του διοικητή του οχυρού Ρούπελ, Τχη Γεώργιου Δουράτσου στην απαίτηση των Γερμανών για παράδοση του οχυρού Ρούπελ.

Το Χρονικό της μάχης του οχυρού Ρούπελ (6 – 9 Απριλίου 1941)

Στις 6 Απριλίου 1941 τις 5:12 π.μ. γερμανικές, ιταλικές και ουγγρικές στρατιωτικές δυνάμεις επιτίθενται κατά της Γιουγκοσλαβίας, ενώ τρία λεπτά αργότερα αρχίζει η γερμανική επίθεση εναντίον της χώρας μας στο μέτωπο Ανατολικής Μακεδονίας (Γραμμή Μεταξά) και Θράκης, μετά την επίδοση τελεσιγράφου από τους Γερμανούς στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή. Η οχυρωματική Γραμμή Μεταξά, με μήκος 170 χλμ., εκτεινόταν από τον ποταμό Νέστο ως το όρος Κερκίνη (Μπέλες) κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία και την υπερασπιζόταν το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ), το οποίο αποτελούσαν οι 7η, 14η και 17η Μεραρχίες Πεζικού υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Κωνσταντίνου Μπακόπουλου. Οι οχυρώσεις ήταν σχεδιασμένες να διαθέτουν φρουρά άνω των 200.000 στρατιωτών, όμως λόγω της έλλειψης προσωπικού το συνολικό μέγεθος της φρουράς που υπερασπιζόταν τα οχυρά ήταν περίπου 70.000 άντρες, έχοντας ως αποτέλεσμα την αραιή διάταξη των αμυντικών γραμμών. Το Ρούπελ, το Ρονπέλιον των Βυζαντινών, είναι το μεγαλύτερο οχυρό της “Γραμμής Μεταξά” και ελέγχει την ομώνυμη στενωπό, που σχηματίζεται από τον ρου του Στρυμόνα, ανάμεσα στα βουνά Κερκίνη (Μπέλες) και Άγγιστρο. Το υπεράσπιζαν 27 αξιωματικοί και 950 στρατιώτες με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Δουράτσο, παρότι προβλεπόταν δύναμη 44 αξιωματικών και 1353 οπλιτών.

6 Απριλίου Ρούπελ

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου. Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.

Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα γερμανικά τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης. Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος. Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών. Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος λόχος κατάφερε να περάσει τα ξημερώματα της 7ης Απρίλη και να ενωθεί με τα υπόλοιπα τμήματα, το μεσημέρι , με πολύ μεγάλες απώλειες.

7 Απριλίου

Την αυγή του 7ης Απριλίου συγκροτήθηκαν τρεις περίπολοι του Ρούπελ με αποστολή την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς και την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αποτέλεσμα αυτής της περιπολίας ήταν η σύλληψη 14 αιχμαλώτων με τρεις συσκευές ασυρμάτου και δύο όλμους. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ήταν σφοδροί, με τα στούκας να χρησιμοποιούν βόμβες 500 κιλών. Η υποχώρηση των Γερμανών και οι μικρές απόλυες των Ελλήνων υπερασπιστών ανύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων , που υποδεχόντουσαν την « κόλαση» με ζητωκραυγές.

Η παρουσία των Γερμανών στα νότια του οχυρού Ρούπελ σήμανε συναγερμό σ τις ελληνικές δυνάμεις. Η διμοιρία αρμάτων που θα ενεργούσε με το απόσπασμα του Παπαχατζή δεν χρησιμοποιήθηκε λόγω εδαφικών δυσχερειών. Εναντίων των Γερμανών που είχαν καταλάβει το παρατηρητήριο της 7ης πυροβολαρχίας στο ύψωμα Τεπελάρ κινήθηκαν δύο διμοιρίες του 3ου λόχου υπό των Νιάνου και Παπαχατζή υπό τον ανθυπολοχαγού Καρατζά. Μετά από ολοήμερη μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς στο ύψωμα Γκολιαμά, ανάμεσα στο χωριό Κλειδί και το λόφο Λουτρών.

8 Απριλίου

Στις 6:00 το πρωί της 8ης Απριλίου το οχυρό Ρούπελ δέχτηκε νέο σφοδρό βομβαρδισμό από την αεροπορία και το πυροβολικό, που συνεχίστηκε όλη την ημέρα. Οι Γερμανοί του ΙΙΙ/125 τάγματος ετοιμάστηκαν για νέα επίθεση με τρεις ομάδες εδάφους και μία διμοιρία σκαπανέων. Για το σκοπό αυτό ενισχύθηκε με δύο διμοιρίες του 13ου και 14ου λόχου. Οι απώλειες του οχυρού την ημέρα αυτή ήταν ένας νεκρός και τέσσερις τραυματίες οπλίτες ενώ οι υλικές ήταν ελάχιστες. Σημαντικές, αντίθετα, ήταν οι απώλειες του εχθρού. Πιο σοβαρή ήταν η κατάσταση στα νότια του οχυρού αφού το ΙΙ/125 γερμανικό τάγμα ενισχύθηκε από την κάθοδο των γερμανών δυνάμεων της 5ης Ορεινής Μεραρχίας στα δυτικά του Στρυμόνα.

9 Απριλίου

Το οχυρό Ρούπελ υπέστη βομβαρδισμούς πυροβολικού και αεροπορίας και την ημέρα αυτή. Μέχρι το μεσημέρι οι βομβαρδισμοί ήταν μικρής έντασης αλλά από τις 14:00 μετατράπηκαν σε σφοδρούς. Στις 12:30, όμως, όταν επρόκειτο να εφορμήσουν τα τμήματα κρούσης, το ελληνικό πυροβολικό εξαπέλυσε στους χώρους εξόρμησης το φονικό πυρ και προκλήθηκαν πολλές και βαριές απόλυες στους Γερμανούς. Μετά από αυτό τα γερμανικά τμήματα άρχισαν να οπισθοχωρούν. Οι απώλειες του οχυρού ήταν πέντε νεκροί και έντεκα τραυματίες. Στις 17:00 προσήλθαν Γερμανοί κήρυκες για να γνωστοποιήσουν την συνθηκολόγηση του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας ( ΤΣΑΜ) ζητώντας την παράδοση του οχυρού.

Douratsos_Georgios

Ο διοικητής του, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απάντησε ότι «τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά καταλαμβάνονται και ότι θα συνεχίσει τον αγώνα στερούμενος άλλων διαταγών». Ο κήρυκας διαβεβαίωσε στην στρατιωτική του τιμή ότι δεν επρόκειτο για απάτη και όρισε συνάντηση για την 6:00 της επόμενης 10/4. Το οχυρό επικοινώνησε με τη Μεραρχία όπου κοινοποίησε την συνθηκολόγηση. Η αντίδραση των ανδρών του οχυρού ήταν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί.

Την επομένη μέρα, 10 Απριλίου 1941, έλαβε χώρα η παράδοση του οχυρού. Έξω από το οχυρό ήταν παραταγμένο γερμανικό τμήμα και απέδωσαν τιμές. Ο εντεταλμένος για την παραλαβή του οχυρού Γερμανός αξιωματικός συγχάρηκε τον διοικητή του, Ταγματάρχη Γεώργιο Δουράτσο, διαβεβαιώνοντας τα συγχαρητήρια και το θαυμασμό των ανωτέρων του. Τόνισε μάλιστα ότι για τους Γερμανούς αποτελούσε τιμή και υπερηφάνεια ότι είχαν ως αντίπαλο έναν τόσον ηρωικό στρατό. Οι απώλειες της φρουράς του οχυρού Ρούπελ ανήλθαν σε 44 νεκρούς και 152 τραυματίες.

«… “Ρόδα φυτέψτε αμάραντα ολόγυρα στο χώμα, Υμνώντας τους Αθάνατους ,που κείτονται από κάτω, Εκείνοι το αίμα έδωκαν ,Λεύτεροι Εμείς να ΖΟΥΜΕ” » αναγράφει η τιμητική μαρμάρινη πλάκα φτάνοντας στην κορυφή του Ρούπελ, με τα απομεινάρια των γερμανικών κανονιών να βρίσκονται στους πρόποδες του δοξασμένου λόφου.

Σύμφωνα με την Ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, το Οχυρό ”Ιστίμπεη” αποτελούσε τμήμα του συγκροτήματος των Οχυρών της Μακεδονίας. Η δύναμη του Οχυρού ήταν 10 Αξιωματικοί και 300 Οπλίτες. Ο διαθέσιμος οπλισμός ήταν 2 πυροβόλα , 1 αντιαρματικό , 1 αντιαεροπορικό , 2 όλμοι , 26 πολυβόλα, 9 οπλοπολυβόλα και 17 βομβιδοβόλα. Επιπλέον ο ατομικός οπλισμός των ανδρών. Το Οχυρό ”ΙΣΤΙΜΠΕΗ” είχε 30 επιφανειακά έργα και 2.297 μ. υπογείων στοών, που αποτελούσαν ένα στεγανό σύνολο.

Στις 05.15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, τα γερμανικά στρατεύματα που βρίσκονταν στη Βουλγαρία, χωρίς να τηρηθούν τα συνήθη διπλωματικά έθιμα του τελεσιγράφου και της παροχής προθεσμίας προς απάντηση, εισέβαλαν στο ελληνικό έδαφος. Άρχισε ο βομβαρδισμός του Οχυρού ”ΙΣΤΙΜΠΕΗ” με πυροβολικό διαφόρων διαμετρημάτων, ενώ συγχρόνως πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς, ταγμένα επί της μεθορίου, σε αποστάσεις 250 έως 600 μέτρων από αυτή, έβαλαν εναντίον των φατνωμάτων των πολυβολείων.

Την 06:00 το πρωί, πολυάριθμα σμήνη αεροπλάνων καθέτου εφορμήσεως άρχισαν να σφυροκοπούν την επιφάνεια του Οχυρού, καταστρέφοντας το μοναδικό αντιαεροπορικό πολυβολείο, που μέχρι τη στιγμή εκείνη είχε καταρρίψει τέσσερα εχθρικά αεροπλάνα.

Μία ώρα μετά , αφού σταμάτησε ο βομβαρδισμός, ο εχθρός επιτέθηκε με πυκνά κύματα πεζικού. Διεξάγεται σκληρός αγώνας και ολόκληρα εχθρικά τμήματα αποδεκατίζονται. Περίπου στις 8.οο το πρωί, ο εχθρός κατορθώνει να θέσει πόδα επί της επιφανείας του Οχυρού. Προς ανακούφιση των αμυνομένων, διετάχθη το μεσημέρι αντεπίθεση, η οποία τελικά απέτυχε λόγω της τεράστιας υπεροχής του εχθρού σε πυροβολικό και αεροπορία. Κατά τις πρώτες νυκτερινές ώρες, οι Γερμανοί, εισέρχονται στο εσωτερικό του Οχυρού, αλλά μετά από αιματηρό αγώνα εκμηδενίζονται.

Το πρωί της 7ης Απριλίου, βρήκε το Οχυρό ”ΙΣΤΙΜΠΕΗ” να συνεχίζει το σκληρό και επικό αγώνα του. Όλα τα επιφανειακά έργα του Οχυρού έχουν καταστραφεί. Επανειλημμένες απόπειρες των Γερμανών, για κάθοδο εντός των στοών, αποκρούονται με βαριές απώλειες.

Κατόπιν αυτού, οι Γερμανοί φράσσουν τα φατνώματα των πολυβολείων και των υπολοίπων έργων, διοχετεύουν αποπνικτικά αέρια και κατορθώνουν να δημιουργήσουν ανυπόφορη κατάσταση . Οι άνδρες δυσχεραίνονται να αναπνεύσουν και προ της απειλής του θανάτου από ασφυξία, ο Διοικητής του Οχυρού Ταγματάρχης Πικουλάκης Ξάνθος , στις 04.00 το μεσημέρι, διατάσσει την παράδοσή του.

Οι απώλειες κατά το διήμερο αγώνα των υπερασπιστών του Οχυρού, ανήλθαν σε 30 νεκρούς και 70 τραυματίες, ενώ των Γερμανών ήταν πολλαπλάσιες.

Η πτώση του οχυρού Ιστίμπεη σήμανε την προέλαση των Γερμανών στην κοιλάδα του Στρυμώνα. Οι Γερμανοί εισέρχονται στο Σιδηρόκαστρο και δίνεται διαταγή εγκατάλειψης της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης των Σερρών. Για τον ηρωισμό και τη γενναιότητα των υπερασπιστών του Οχυρού ”Ιστίμπεη”, εκφράσθηκαν με θαυμασμό οι Γερμανοί και δήλωσαν απερίφραστα, ότι εάν δεν διέθεταν συντριπτική υπεροχή σε αεροπλάνα, άρματα και αντιαρματικά πυροβόλα, η πτώση του Οχυρού θα ήταν αδύνατη.

Στις 10 Απριλίου 1941, στην πόλη των Σερρών, οι Γερμανοί τοιχοκολλούν προκήρυξη στα γερμανικά, βουλγαρικά και ελληνικά, με την οποία δηλώνουν ότι αγαπούν τους Έλληνες και τον πολιτισμό τους και δεν έρχονται ως εχθροί, αλλά ως ελευθερωτές της Ελλάδος από τους Άγγλους.

___1_~1

Πολεμική σημαία του Ρούπελ μετά τη μάχη. Βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. 

Ακόμα και μετά την παράδοση της Γραμμής Μεταξά από τον Αντιστράτηγο Μπακόπουλο, μεμονωμένα φρούρια συνέχισαν να μάχονται για μέρες και δεν κατελήφθησαν παρά μόνο όταν χρησιμοποιήθηκε βαρύ πυροβολικό εναντίον τους. Ουσιαστικά, όμως, η Γραμμή Μεταξά περισσότερο παραδόθηκε, λόγω της υπερφαλάγγισης και της κύκλωσής της από τους Γερμανούς, παρά κατέρρευσε.

Source: 77 χρόνια μετά την θρυλική Μάχη των Οχυρών της «Γραμμής Μεταξά» (6-10 Απριλίου 1941) – Kalavrytapress

Επεξήγηση του νέου ειδικού μισθολογίου ΥΠΕΘΑ & ΣΑ

Πρόσφατα δημοσιεύτηκαν τα αναλυτικά σημειώματα μισθοδοσίας των ενόπλων δυνάμεων  και σωμάτων ασφαλείας με βάση το νέο μισθολόγιο.

Επειδή υπάρχουν πολλές απορίες και έλλειψη ενημέρωσης, υπάρχουν 3 βασικές περιπτώσεις, ανάλογα με το εάν οι αποδοχές του νέου μισθολογίου είναι μικρότερες, λίγο μεγαλύτερες ή πολυ μεγαλύτερες από το παλιό.

Α. ΜΕΙΩΣΗ αποδοχών με το νέο μισθολόγιο

Εάν οι ακαθάριστες αποδοχές του νέου μισθολογίου είναι μικρότερες από το παλιό, δίνεται προσωπική διαφορά προκειμένου να μην υπάρχει οικονομική απώλεια. Στις περιπτώσεις αυτές η προσωπική διαφορά αναγράφεται με την ένδειξη [Διαφορά Ν.4472] και είναι θετικό ποσό που προστίθεται στο βασικό μισθό κλιμακίου.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ (Α)
Παλιές ακαθάριστες αποδοχές: 1.875 €
Ακαθάριστες αποδοχές Ν.4472: 1.820 € (με βάση τα κλιμάκια)
Προσωπική [Διαφορά Ν.4472]: 55 € (= 1.875 – 1.820)
Νέος ακαθάριστος μισθός: 1.820 + 55 € = 1.875 €
► Στη σελίδα “Μισθολόγιο 2017” πρέπει να εισάγετε το ποσό των 55 € στο πεδίο [Διόρθωση ΒΜ].

Β. ΜΙΚΡΗ ΑΥΞΗΣΗ αποδοχών μέχρι 20 €
Όταν οι ακαθάριστες αποδοχές του νέου μισθολογίου είναι λίγο μεγαλύτερες από το παλιό (μέχρι 20 €), τότε η αύξηση δίνεται ολόκληρη και ο νέος μισθός υπολογίζεται κανονικά με το πλήρες ποσό του κλιμακίου που έχει απονεμηθεί στο προσωπικό.
► Σε αυτή την περίπτωση τα αποτελέσματα στη σελίδα “Μισθολόγιο 2017” συμπίπτουν με το αναλυτικό σημείωμα μισθοδοσίας της υπηρεσίας και το πεδίο [Διόρθωση ΒΜ] πρέπει να είναι 0 (μηδέν).

Γ. ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΞΗΣΗ αποδοχών πάνω από 20 €
Εάν οι ακαθάριστες αποδοχές του νέου μισθολογίου είναι αρκετά μεγαλύτερες από το παλιό (πάνω από 20€), τότε η αύξηση δεν δίνεται ολόκληρη αλλά σε δόσεις (25% ανά έτος). Επειδή το 2018 θεωρητικά είναι η δεύτερη χρονιά που ισχύει το νέο μισθολόγιο, ως πρώτη δόση δίνεται το 50% της αύξησης (25% για το 2017 και 25% για το 2018).
Το παράξενο είναι ότι όταν υπάρχει αύξηση τότε αφαιρείται ένα ποσό από το πλήρες κλιμάκιο!

Ένα παράδειγμα με νούμερα γιατί σίγουρα οι περισσότεροι θα μπερδευτούν σε αυτό το σημείο:

Δείτε επίσης: Δουλεύεις για μισθό πείνας; 😞 Δεν είσαι ο μόνος… ΜΑΘΕ για τη ΝΕΑ Επιχειρηματική Πρόταση της OGI! Γι αυτούς που έχουν “όρεξη”

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ (Γ)
Παλιές ακαθάριστες αποδοχές: 1.875 €
Ακαθάριστες αποδοχές Ν.4472: 1.950 € (από τα οποία 1.605 € είναι το κλιμάκιο και 345 € τα επιδόματα)
Αύξηση αποδοχών: 1.950 – 1.875 = 75 € (για το 2018 αντιστοιχεί μέγιστη αύξηση το 50% = 37,5 €)
Ανώτατες αποδοχές 2018: 1.875 (παλιό) + 37,5 (αύξηση) = 1.912,50 €

Καθώς οι κανονικές ακαθάριστες αποδοχές 1.950 € (με πλήρες κλιμάκιο) είναι μεγαλύτερες από το ανώτατο των 1.912,50 € (που είναι η “οροφή” για το 2018), θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αφαιρεθούν 37,5 € από τις ακαθάριστες αποδοχές.
Το ποσό αφαιρείται από το πλήρες κλιμάκιο, οπότε προκύπτει νέο προσωρινό κλιμάκιο (συνήθως με δεκαδικά):
1.605 (πλήρες κλιμάκιο) – 37,5 = 1.567,50 € (προσωρινό κλιμάκιο) + 345 € (επιδόματα) = 1.912,50 € (ανώτατο ποσό 2018 ως ανωτέρω).

Άρα όσοι έχουν προσωρινό ποσό κλιμακίου μικρότερο από το κανονικό, σημαίνει ότι παίρνουν αύξηση, διότι τα 1.912,50 € (με “κουτσουρεμένο” κλιμάκιο) είναι μεγαλύτερα από τα 1.875 € των παλαιότερων αποδοχών.
Η υπόλοιπη αύξηση των επιπλέον 37,5 € θα δοθεί σταδιακά σε 2 έτη, οπότε το 2020 θα δοθεί το πλήρες κλιμάκιο των 1.605 € και οι ακαθάριστες αποδοχές θα φτάσουν τότε τα 1.950 € (1.605 κλιμάκιο + 345 επιδόματα).

► Εάν ανήκετε στην περίπτωση Γ, στη σελίδα “Μισθολόγιο 2017” πρέπει να εισάγετε τη διαφορά κλιμακίου και λαμβανόμενου ποσού (στο ανωτέρω παράδειγμα τα -37,50 € με μείον) στο πεδίο [Διόρθωση ΒΜ], ώστε το ποσό αυτό να αφαιρεθεί κατευθείαν από το πλήρες κλιμάκιο.
Στη συνέχεια όλες οι κρατήσεις υπολογίζονται σωστά επί του μειωμένου προσωρινού κλιμακίου (που θα ισχύει για όλο το 2018) .

δείτε επίσης: Θες να βελτιώσεις τη ζωή σου; Ενημερώσου από την άνεση του σπιτιού σου για τη ΝΕΑ Επιχειρηματική Πρόταση της OGI. Εντελώς ΔΩΡΕΑΝ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Τα επιτελεία των υπηρεσιών έπρεπε να ενημερώσουν αναλυτικά (και με παραδείγματα) όλο το προσωπικό για τον τρόπο υλοποίησης του νέου μισθολογίου, διότι τέτοιου μεγέθους αλλαγή είναι σπάνια και αντίστοιχου μεγέθους με την καθιέρωση των μισθολογικών βαθμών παλαιότερα.
Επίσης ο παράξενος τρόπος υλοποίησης των προβλέψεων του νόμου (ειδικά η περίπτωση Γ ανωτέρω), σε συνδυασμό με τις ελάχιστες πληροφορίες που αναγράφονται στους κωδικούς των ενημερωτικών σημειωμάτων, δημιούργησαν πολλές απορίες στη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων.
Οι καλοπροαίρετοι αποδίδουν τα μειωμένα ποσά κλιμακίων σε απλό λάθος της υπηρεσίας, ενώ οι καχύποπτοι υποψιάζονται ότι η υπηρεσία τους αμείβει με μικρότερα ποσά από ότι προβλέπει ο νόμος για να κάνει οικονομία!

ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΗ

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

 

 

 

Source: Επεξήγηση του νέου ειδικού μισθολογίου – Παραδείγματα & επισημάνσεις

Ημερομηνίες καταβολής ΜΤΣ και ΕΚΟΕΜΣ  

Το ΜΤΣ ενημερώνει τους μερισματούχους του ότι το μέρισμα του έτους 2016

θα καταβάλλεται στις ημερομηνίες που φαίνονται παρακάτω:

                    Στις 5-1-2016 ημέρα Τρίτη, του μηνός Ιανουαρίου.
                    Στις 28-1-2016 ημέρα Πέμπτη, του μηνός Φεβρουαρίου.
                    Στις 26-2-2016 ημέρα Παρασκευή, του μηνός Μαρτίου.
                    Στις 30-3-2016 ημέρα Τετάρτη, του μηνός Απριλίου.
                    Στις 27-4-2016 ημέρα Τετάρτη, του μηνός Μαΐου.
                    Στις 30-5-2016 ημέρα Δευτέρα, του μηνός Ιουνίου.

​                            ​

 Στις 29-6-2016 ημέρα Τετάρτη, του μηνός Ιουλίου.

                    Στις 28-7-2016 ημέρα Πέμπτη, του μηνός Αυγούστου.
                    Στις 30-8-2016 ημέρα Τρίτη, του μηνός Σεπτεμβρίου.
                    Στις 29-9-2016 ημέρα Πέμπτη, του μηνός Οκτωβρίου.
                    Στις 27-10-2016 ημέρα Πέμπτη, του μηνός Νοεμβρίου.

                    Στις 29-11-2016 ημέρα Τρίτη, του μηνός Δεκεμβρίου.
Ο ΕΚΟΕΜΣ ενημερώνει τους δικαιούχους της οικονομικής ενίσχυσης, ότι η Διοικούσα Επιτροπή του, με το υπ’αρίθμ. 22/4/13 Νοε 15 Πρακτικό της, αποφάσισε ομόφωνα την έγκριση καταβολής της οικονομικής ενίσχυσης έτους 2016 στις παρακάτω ημερομηνίες:

α.       Ο μήνας Ιανουάριος 2016 στις 5 Ιαν 2016 ημέρα Τρίτη.
β.       Ο μήνας Φεβρουάριος 2016 στις 28 Ιαν 2016 ημέρα Πέμπτη.
γ.       Ο μήνας Μάρτιος 2016 στις 26 Φεβ. 2016 ημέρα Παρασκευή.
δ.       Ο μήνας Απρίλιος 2016 στις 30 Μαρ 2016 ημέρα Τετάρτη.
ε.       Ο μήνας Μάιος 2016 στις 27 Απρ 2016 ημέρα Τετάρτη.
στ.     Ο μήνας Ιούνιος 2016 στις 30 Μαϊ 2016 ημέρα Δευτέρα.
ζ.       Ο μήνας Ιούλιος 2016 στις 29 Ιουν 2016 ημέρα Τετάρτη.
η.       Ο μήνας Αύγουστος 2016 στις 28 Ιουλ 2016 ημέρα Πέμπτη.
θ.       Ο μήνας Σεπτέμβριος 2016 στις 30 Αυγ 2016 ημέρα Τρίτη.
ι.        Ο μήνας Οκτώβριος 2016 στις 29 Σεπ 2016 ημέρα Πέμπτη.
ια.      Ο μήνας Νοέμβριος 2016 στις 27 Οκτ 2016 ημέρα Πέμπτη.

ιβ.      Ο μήνας Δεκέμβριος 2016 στις 29 Νοε 2016 ημέρα Τρίτη.

 

 

 

Ο Κλαούζεβιτς και η φύση του Πολέμου

Ο Κλαούζεβιτς και η φύση του Πολέμου

«Ο πόλεμος όμως δεν είναι ούτε απώλεια χρόνου ούτε καθαρό κι απλό πάθος του θριάμβου και του κινδύνου, ούτε κι έργο ενός αποχαλινωμένου ενθουσιασμού: είναι ένα σοβαρό μέσο που αποβλέπει σ’ έναν σοβαρό σκοπό.»

Η διάσημη  πραγματεία του Καρλ φον Κλαούζεβιτς (1780-1831) Vom Kriege (Περί Πολέμου) προκαλεί μέχρι τις μέρες μας πολλές συζητήσεις.  Ο Κλαούζεβιτς ήταν ένας Πρώσσος στρατιωτικός, γεννημένος την 1η Ιουνίου 1780, στην πόλη Μπεργκ της Δυτικής Πρωσίας – η περιοχή σήμερα ανήκει στην Γερμανία. Καταγόταν από μεσοαστική οικογένεια με πατέρα συνταξιούχο στρατιωτικό, ενώ κι ο ίδιος κατατάχτηκε στον στρατό σε ηλικία 13 ετών περίπου. Δηλωμένος σκοπός του Πρώσσου θεωρητικού είναι να φτιάξει μια επιστημονική θεωρία για το φαινόμενο του πολέμου. Να εξετάσει δηλαδή τον πόλεμο όπως εμφανίστηκε στην ιστορία, μέχρι και τις μέρες του. Έχει σημασία να πούμε, ότι ο ίδιος υπήρξε διακεκριμένος αξιωματικός του πρωσσικού κι αργότερα του ρωσικού στρατού, κι έλαβε μέρος ως επιτελάρχης στη μάχη του Βατερλό, εναντίον του Ναπολέοντα. Το Vom Kriege γράφτηκε μετά την αποστρατεία του, ύστερα από δεκαετίες μάχιμης στρατιωτικής καριέρας, και δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του.

 Καρλ φον Κλαούζεβιτς (1780-1831)

Βασική προϋπόθεση οποιασδήποτε επιστημονικής συζήτησης είναι η στοιχειώδης συμφωνία των συνομιλητών για το ακριβές περιεχόμενων των εννοιών. Αυτό ακριβώς επιχειρεί ο Κλαούζεβιτς, από την αρχή του βιβλίου· τι είναι ο πόλεμος; Ας έχουμε στο μυαλό μας δυό πολεμιστές αντιμέτωπους: «Ας μην αρχίσουμε μ’ ένα βαρύ και σχολαστικό καθορισμό του πολέμου· ας περιοριστούμε στην ουσία του, στη μονομαχία. Ο πόλεμος δεν είναι τίποτε άλλο από μια μονομαχία σε μιαν ευρύτερη κλίμακα. Αν θέλαμε να συγκεντρώσουμε σε μια μόνην έννοια τις αναρίθμητες επιμέρους μονομαχίες από τις οποίες συντίθεται, καλά θα κάναμε να φέρουμε στο νου μας δυο πολεμιστές· καθένας προσπαθεί, στο μέτρο της φυσικής του δύναμης, να υποτάξει τον άλλο στη θέλησή του· το άμεσο σχέδιό του είναι να καταβάλει τον αντίπαλο, ώστε να τον κάνει ανίκανο για κάθε αντίσταση.» Ένας πρώτος ορισμός, ο οποίος συμπληρώνεται στα επόμενα κεφάλαια του βιβλίου, δίνεται ως εξής:

«Ο πόλεμος επομένως είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας.»

Η ποικιλόμορφη φυσική βία, ως βασικό μέσο του πολέμου, οπλίζεται μ” αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε γενικώςπνεύμα και ασκείται πάντοτε στο όνομα νόμων του ανθρώπινου δικαίου. Ο αφοπλισμός του εχθρού με κάθε μέσο είναι εξ ορισμού ο αντικειμενικός στόχος των πολεμικών επιχειρήσεων· ο στρατιωτικός στόχος ορίζεται από τονπολιτικό σκοπό, αυτόν δηλαδή που θέτει η πολιτική ηγεσία: «Για την αντιμετώπιση της βίας, η βία οπλίζεται μ’ επινοήσεις των τεχνών και των επιστημών. Συνοδεύεται από φαύλες περιστολές, μόλις άξιες ν’ αναφερθούν, κι επιβάλλεται υπό το όνομα νόμων του ανθρωπίνου δικαίου, οι οποίοι όμως, στα πράγματα, δε μειώνουν τη δύναμή της. Η βία, η φυσική δηλαδή βία (γιατί δεν υπάρχει ηθική βία, έξω από τις έννοιες του Κράτους και του Νόμου), είναι λοιπόν το μέσο: ο σκοπός είναι η επιβολή της θέλησής μας στον εχθρό. Για να επιτύχουμε αυτό το σκοπό με κάθε βεβαιότητα, πρέπει ν’ αφοπλίσουμε τον εχθρό, κι αυτός ο αφοπλισμός είναι εξ ορισμού ο ρητός αντικειμενικός στόχος των πολεμικών επιχειρήσεων. Παίρνει τη θέση του σκοπού, και τον απομακρύνει ας πούμε, σαν κάτι που δεν ανήκει στον ίδιο τον πόλεμο.»

Αν λοιπόν ο πόλεμος ήταν ένα μέγεθος μετρήσιμο με αλγεβρικό τρόπο, θα ήταν ενδεχομένως δυνατό να προβλέψουμε την τελική έκβασή του, με βάση λ.χ. τον αριθμό των στρατιωτικών δυνάμεων, και τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο απλά για τη θεωρία. Δεν είναι όμως ένα τέτοιο ποσοτικό μέγεθος, όπως αποδεικνύεται από χιλιάδες ιστορικά παραδείγματα. Η θεωρητική υπόθεση, ας πούμε, ότι ένα μικρό κράτος ή ένας σχετικά ολιγάριθμος στρατός που δέχεται επίθεση, θα ηττηθεί από υπέρτερες δυνάμεις, δεν επιβεβαιώνεται πάντοτε από τα πράγματα, για πολλούς λόγους: ο ισχυρότερος, ας πούμε, δεν θα επιδιώξει την συμπλοκή, αν οι απώλειες κάθε είδους αναμένεται να είναι δυσανάλογες με τα πλεονεκτήματα που μπορεί να κερδίσει σε περίπτωση νίκης κλπ. Ο ίδιος ο Κλαούζεβιτς θεωρούσε ότι έπρεπε να αναψηλαφήσει αρκετά κεφάλαια του βιβλίου, κι αξίζει να παραθέσουμε μια σημείωση που βρέθηκε στα χειρόγραφά του· το πρώτο είδος του πολέμου έχει σκοπό να καταβάλει τον αντίπαλο, ενώ στο, άλλο άκρο, ο πόλεμος ως μέσο έχει στόχο ορισμένες κατακτήσεις, με σκοπό να χρησιμεύσουν τη στιγμή της ειρήνευσης:

«Όλες οι ιδέες θ’ αποκτήσουν τότε καθαρότερο νόημα, ακριβή προσανατολισμό, πιο συγκεκριμένη εφαρμογή. Αυτά τα δυο είδη πολέμου είναι τα εξής: το ένα έχει σαν στόχο να καταβάλει τον αντίπαλο, είτε για να τον εξουδετερώσει πολιτικά, είτε μόνο για να τον αφοπλίσει, υποχρεώνοντάς τον να δεχτεί την ειρήνη πάση θυσία· στο άλλο αρκούν μερικές κατακτήσεις στα σύνορα της χώρας, είτε υπάρχει πρόθεση να διατηρηθούν, είτε να χρησιμοποιηθούν σαν ανταλλάξιμο είδος τη στιγμή της ειρήνευσης. Θα πρέπει φυσικά να σεβαστούμε τα ενδιάμεσα είδη, η εντελώς διαφορετική φύση όμως πρέπει να φαίνεται παντού και να σημειώνει το διαχωρισμό μεταξύ των ασυμβίβαστων στοιχείων.»

Κατά τον Κλαούζεβιτς, ο πόλεμος δεν είναι κάτι ανεξάρτητο από την πολιτική, ούτε γεννιέται ξαφνικά, ως παρεκτροπή από μια ομαλή και ειρηνική πορεία. Αν η πολιτική είναι ένα είδος εμπορίου, δηλαδή ένα πεδίο ατέρμονων οικονομικών συγκρούσεων, με πολιτικά μέσα, ο πόλεμος είναι η συνέχεια αυτού του διαρκούς αγώνα, με ιδιαίτερους τρόπους και ιδιαίτερα μέσα: «Βλέπουμε λοιπόν πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο πολιτική πράξη, αλλά γνήσιο πολιτικό όργανο, μια συνέχιση των πολιτικών σχέσεων, μια πραγματοποίησή τους μ’ άλλα μέσα. Εκείνο που μένει πάντα ιδιάζον στον πόλεμο προκύπτει καθαρά από τον ιδιάζοντα χαρακτήρα των μέσων που κινητοποιεί.»

Η απόφαση για την κήρυξη του πολέμου είναι έργο της πολιτικής ηγεσίας, και όχι των στρατιωτικών, αφού πάντοτε ο πόλεμος υπηρετεί έναν πολιτικό στόχο: «Η τέχνη του πολέμου εν γένει, και του διοικητή σε κάθε ειδική περίπτωση, μπορεί ν’ απαιτεί το συμβιβασμό των τάσεων και των προθέσεων της πολιτικής μ’ αυτά τα μέσα, απαίτηση μη αμελητέα, βέβαια. Όσο όμως ισχυρά κι αν αντιδρά, σ’ ορισμένες περιπτώσεις, στις πολιτικές προθέσεις, αυτό πρέπει πάντα να θεωρείται μόνο σαν μια μεταβολή εκείνων, γιατί η πολιτική πρόθεση είναι ο σκοπός, ενώ ο πόλεμος είναι το μέσο, και το μέσο δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητα από τον σκοπό

Στον πόλεμο πρέπει να χρησιμοποιούνται όλα τα διαθέσιμα μέσα, χωρίς ηθικού τύπου αναστολές, εφόσον επιβάλλονται από τα πράγματα. Το ίδιο το πνεύμα, οι διανοητικές δυνάμεις του ανθρώπου, χρειάζεται να υπηρετήσουν τον αντικειμενικό στρατιωτικό στόχο του πολέμου. Προφανώς, συνήθεις εκδηλώσεις του πάθους, όπως οι σφαγές και οι λεηλασίες, προκαλούν αποτροπιασμό, κάποτε ακόμα και στους θύτες, ωστόσο δεν είναι αυτός βασικός λόγος για τον οποίο πρέπει να αποφεύγονται. Το ρεαλιστικό και ψυχρό ερώτημα είναι, σε ποιό βαθμό μια ενέργεια, ως πολεμική πράξη, εξυπηρετεί τον βασικό στρατιωτικό στόχο των επιχειρήσεων. Αν λ.χ. ο εξανδραποδισμός του πληθυσμού μια πόλης που καταλαμβάνεται προκαλέσει πολλαπλάσιες φθορές σε άλλες περιοχές, λ.χ.  ως αντίποινα κι εκδίκηση, η ανοησία και η σπατάλη δυνάμεων είναι προφανής.

«Όλα αυτά μας δείχνουν σε ποιο σημείο η αντικειμενική φύση του πολέμου τον προσεγγίζει σ’ έναν υπολογισμό των πιθανοτήτων. Δεν του λείπει πια παρά ένα στοιχείο, που θα τον κάνει παιχνίδι, κι αυτό το στοιχείο ασφαλώς δεν απουσιάζει: είναι το τυχαίο. Καμιά ανθρώπινη δραστηριότητα δεν εξαρτάται τόσο απόλυτα και τόσο καθολικά από το τυχαίο όσο ο πόλεμος. Το συμπτωματικό και το ευκαιριακό παίζουν λοιπόν, μαζί με το τυχαίο, ένα μεγάλο ρόλο στον πόλεμο.»

Επομένως, ο μετριασμός της ωμής βίας δεν είναι προϊόν ενός υποτιθέμενου ανώτερου πολιτισμού, αλλά προέρχεται από την προσπάθεια να εξορθολογιστεί ο πόλεμος και τη στάθμιση του πλήθους των παραγόντων με τη δύναμη της διάνοιας. Ο άγριος μπορεί να διακατέχεται από τα ίδια πάθη στον πόλεμο, και τα εκδηλώνει συχνά πιο ωμά, επειδή δεν είναι πάντοτε σε θέση να υπολογίσει λογικά ή κι επιστημονικά τις συνέπειες των πράξεων του· ο πολιτισμένος, προσωρινά πάντοτε, χαλιναγωγεί τα πάθη του για χάρη του ύψιστου πολεμικού σκοπού, να συντρίψει τις στρατιωτικές δυνάμεις του εχθρού, να τον καταστήσει ανίκανο να συνεχίσει τον πόλεμο· αυτή είναι η μόνη «φιλανθρωπία» που συγχωρείται στον ικανό στρατιωτικού διοικητή. Βεβαίως, ο εξαναγκασμός του εχθρού δεν μπορεί να γίνει παρά μόνον με βίαια μέσα και δεν υπάρχει αναίμακτος τρόπος για να αφοπλίσεις τον εχθρό και να τον καταστήσεις ακίνδυνο:

«Οι φιλάνθρωπες λοιπόν ψυχές θα μπορούσαν να φανταστούν πως υπάρχει ένας τεχνητός τρόπος αφοπλισμού και καταβολής του αντιπάλου χωρίς μεγάλες αιματοχυσίες, και πως σ’ αυτό ακριβώς τείνει η αυθεντική τέχνη του πολέμου. Όσο επιθυμητό κι αν φαίνεται αυτό, είναι ένα σφάλμα που πρέπει να εξαλειφθεί. Σε μιαν υπόθεση τόσο επικίνδυνη όσο ο πόλεμος, τα σφάλματα που οφείλονται στην ψυχική καλοσύνη είναι ακριβώς το χειρότερο των πραγμάτων. Καθώς η χρήση της φυσικής δύναμης στο σύνολό της δεν αποκλείει καθόλου τη συνεργασία της διάνοιας, εκείνος που χρησιμοποιεί χωρίς οίκτο αυτή τη δύναμη και δεν οπισθοχωρεί μπροστά σε καμιάν αιματοχυσία θ” αποκτήσει ένα πλεονέκτημα επί του αντιπάλου του, αν εκείνος δε δράσει με τον ίδιο τρόπο. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, υπαγορεύει το νόμο του στον αντίπαλο τόσο, όσο ο καθένας ωθεί τον άλλο σε ακρότητες, στις οποίες μόνο το αντιστάθμισμα που υπάρχει από την άλλη πλευρά χαράζει όρια.» Και λίγο παρακάτω: «Να πώς πρέπει να θεωρήσουμε τα πράγματα. Το ν΄ αγνοήσουμε το στοιχείο της θηριωδίας, εξαιτίας της αποστροφής που εμπνέει, είναι διασπάθιση της δύναμης, για να μην πούμε σφάλμα.»

Ο πόλεμος δεν ξεσπάει σχεδόν ποτέ στα τυφλά και ξαφνικά, επειδή λ.χ. υπάρχουν θερμοκέφαλοι στρατιωτικοί καιπαράφρονες ηγέτες, ούτε βεβαίως για να πουλήσουν απλώς οι έμποροι τα πανάκριβα όπλα τους. Όπως αναφέραμε ήδη, ο πόλεμος είναι ένα σοβαρότατο μέσο της πολιτικής και η απόφαση για την κήρυξη του δεν ανήκει στον ίδιο. Ο πόλεμος είναι καθαυτός στοιχείο της πολιτικής σύγκρουσης, η οποία συμβαίνει ασφαλώς την περίοδο της ειρήνης·αυτό που τον διαφοροποιεί ριζικά είναι η χρήση ένοπλων ανδρών, η απόφαση δηλαδή που λαμβάνει ένα υποκείμενο να επιβάλει με τη βία τη θέλησή του σ” ένα άλλο. Ως υποκείμενα ατομικά ή συλλογικά, εννοούμε εδώ τα άτομα, τις, ομάδες, τα έθνη, τα κράτη κλπ. Ο μετριασμός της βίας στη διάρκεια του πολέμου δεν ανήκει στον ίδιο τον πόλεμο, αλλά στις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες τον γεννούν και υπάρχουν πριν ξεσπάσει η σύγκρουση. Εξάλλου, όπως αποδείχθηκε περίτρανα και στον εικοστό αιώνα, η όποια πρόοδος του πολιτισμού, διόλου δεν εμπόδισε να στηθεί ολόκληρη βιομηχανία θανάτου κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, με 65.000.000 νεκρούς, ούτε φαίνεται να σταμάτησε τις φρικαλεότητες σε όλα σχεδόν τα θέατρα του πολέμου. Γράφει σχετικά ο Κλαούζεβιτς:

«Αν οι πόλεμοι των πολιτισμένων εθνών είναι πολύ λιγότερο σκληροί και καταστρεπτικοί από κείνους των μη-πολιτισμένων εθνών, αυτό οφείλεται στην κοινωνική κατάσταση αυτών των κρατών, τόσο στη δική τους όσο και σε κείνη που υπαγορεύουν οι αμοιβαίες τους σχέσεις. Απ’ αυτή την κατάσταση κι απ’ ό,τι την καθορίζει προκαλείται ο πόλεμος· οι συνθήκες αυτές τον διαπλάθουν, τον περιορίζουν και τον μετριάζουν. Αλλ’ αυτά τα στοιχεία καθαυτά δεν ανήκουν στον πόλεμο, υπάρχουν πριν απ’ αυτόν. Δε θα μπορούσε να εισαγάγει κανείς μια συμβιβαστική αρχή στην ίδια τη φιλοσοφία του πολέμου χωρίς να διαπράξει έναν παραλογισμό

Καρλ φον Κλαούζεβιτς (1780-1831) Vom Kriege (Περί Πολέμου)

Η σύγκρουση μεταξύ των ανθρώπων εξαρτάται από δύο στοιχεία: το συναίσθημα της εχθρότητας και την εχθρική πρόθεση. Το συναίσθημα φαίνεται να κυριαρχεί στους άγριους, τους μη-πολιτισμένους, ενώ μάλλον η διάνοια υπαγορεύει τις αποφάσεις των πολιτισμένων εθνών:  «Στους άγριους υπερισχύουν οι προθέσεις που εμπνέονται από το συναίσθημα στους πολιτισμένους εκείνες που υπαγορεύονται από τη διάνοια. Αυτή ωστόσο η διαφορά δεν οφείλεται στην εσωτερική φύση της αγριότητας και του πολιτισμού, αλλά στις συμπαρομαρτούσες συνθήκες, στους θεσμούς, κ.λ.π. Δεν υπάρχει επομένως κατ’ ανάγκην σε κάθε ιδιαίτερη περίπτωση, αλλά υπερισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις. Εν ολίγοις, ακόμη και τα πιο πολιτισμένα έθνη μπορούν να παραφέρονται εξαιτίας ενός θηριώδους μίσους.»

Ο πόλεμος δεν είναι ποτέ απαλλαγμένος από τα φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα και τα πάθη: «Βλέπουμε έτσι πόσο μακριά από την αλήθεια θα ήμασταν αν αναγάγαμε τον μεταξύ πολιτισμένων λαών πόλεμο σε μια καθαρά λογική πράξη των κυβερνήσεων, που θα μας φαινόταν ν’ απελευθερώνεται όλο και περισσότερο από κάθε πάθος, έτσι που η φυσική βαρύτητα των ενόπλων δυνάμεων δε θάταν πια απαραίτητη και θ’ αρκούσαν θεωρητικές σχέσεις μεταξύ τους— ένα είδος άλγεβρας της δράσης.»

Αναμφίβολα οποιαδήποτε επιστημονική πραγματεία περί του Πολέμου μπορεί να φανεί χρήσιμη σ” οποιονδήποτε θέλει να είναι πιο αποτελεσματικός στη διεξαγωγή των στρατιωτικών επιχειρήσεων· αν ο πόλεμος είναι το ισχυρότερο εργαλείο της πολιτικής, ποιός δεν θα ήθελε να το κατέχει;  Ο Κλαούζεβιτς δεν προτείνει οπωσδήποτε τον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των διαφορών μεταξύ των κρατών· του αρκεί η ανθρωπολογική-ιστορική διαπίστωση ότι πόλεμοι γίνονταν από την αυγή της ανθρωπότητας, θα συνεχίσουν να γίνονται και η φύση τους παραμένει βασικά η ίδια. Φυσικά, οι λεγόμενοι ειρηνόφιλοι, όπως και οι πολεμοχαρείς, είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν δαπανηρά αλλά αποτελεσματικά στρατεύματα, ειδικά αν οι διαθέσεις άλλων υποκειμένων δεν είναι φιλικές απέναντί τους. Η περιβόητη διατύπωση, ότι ο πόλεμος είναι συνέχιση της πολιτικής, με άλλα μέσα, αν την πάρουμε στην ονομαστική της αξία, σημαίνει, τουλάχιστον, πως όλα τα καθοριστικά στοιχεία του πολέμου χρειάζεται να διαμορφωθούν κατάλληλα τον καιρό της ειρήνης, εφόσον ο κόσμος πρέπει να θεωρείται, καταρχήν, εχθρικός καιφύσει επιθετικός. Αν λοιπόν ο πόλεμος, ως εργαλείο, φαινόμενο και μέσο, κατάγεται κάθε φορά από μια συγκεκριμένη πολιτική κατάσταση και είναι όργανό της, αυτό το φυσικό αίτιο θα πρέπει να επηρεάζει καθοριστικά και τη διεξαγωγή του. Ο πολιτικός αντικειμενικός στόχος πρέπει βεβαίως να προσαρμόζεται στη φύση των μέσων που διαθέτει, κι αυτό τον οδηγεί συχνά σε πλήρη μεταμόρφωση· από τον «πόλεμο εξόντωσης» μέχρι την απλή «ένοπλη παρατήρηση», η πολιτική «θα διεισδύσει σ” ολόκληρη την πολεμική πράξη ασκώντας μια σταθερή επίδραση πάνω της, στο μέτρο που το επιτρέπει η φύση των εκρηκτικών δυνάμεων που ασκούνται σ’ αυτήν.»

Σε θεωρητικό επίπεδο, επιχειρώντας να ορίσει έναν ιδεότυπο του πολέμου, ο Κλαούζεβιτς ορίζει τρεις βασικές αλληλεπιδράσεις του, οι οποίες θα έπρεπε να οδηγούν σε ακρότητες:

-«Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας, και δεν υπάρχει όριο στην εκδήλωση αυτής της βίας. Καθένας από τους δυο αντιπάλους ακολουθεί το νόμο του άλλου, κι απ’ αυτό προκύπτει μια αλληλεπίδραση που, ως έννοια, οφείλει να φτάσει στα άκρα. Αυτή είναι η πρώτη αλληλεπίδραση κι η πρώτη ακρότητα που συναντούμε. (Πρώτη αλληλεπίδραση).»-

-«Όσο δεν έχω νικήσει τον αντίπαλο, μπορώ να φοβάμαι πως θα με νικήσει. Δεν είμαι ο κύριος του εαυτού μου, γιατί εκείνος μου υπαγορεύει το νόμο του, όπως κι εγώ του υπαγορεύω το δικό μου. Τέτοια είναι η δεύτερη αλληλεπίδραση, που μας οδηγεί στη δεύτερη ακρότητα. (Δεύτερη αλληλεπίδραση).»

-«Αν υποθέσουμε πως εκτιμούμε με μια σχετική πιθανότητα την εχθρική δύναμη αντίστασης, μπορούμε τότε να προσαρμόσουμε ανάλογα προς αυτήν τις προσπάθειές μας, να τις αυξήσουμε έτσι που να μας παράσχουν τη βεβαιότητα της επικράτησης, ή, αν δεν έχουμε τα μέσα γι’ αυτό, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Αλλά κι ο αντίπαλος κάνει το ίδιο πράγμα· εξ ου κι ένας νέος ανταγωνισμός που, καθαρά θεωρητικά, επιβάλλει για μιαν ακόμη φορά μιαν ώθηση σε ακρότητες. Συναντούμε εδώ την τρίτη αλληλεπίδραση και την τρίτη ακρότητα. (Τρίτη αλληλεπίδραση).»

Επομένως, στο αφηρημένο επίπεδο των καθαρών εννοιών, η σκέψη δεν θα έβρισκε ανάπαυση πριν φτάσει στο άκρο της: στη διαρκή και ακατάπαυστη  σύγκρουση δυνάμεων που παραδίδονται στον εαυτό τους και ακολουθούν τους δικούς τους νόμους. Οι προηγούμενες ακρότητες θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σ΄ ένα ατέλειωτο παιχνίδι της φαντασίας και με σοφίσματα να μας απομακρύνουν από τον πόλεμο, όπως παρουσιάζεται στην πραγματικότητα. Από τα προηγούμενα, προκύπτει η απλή διαβεβαίωση ότι πρέπει κάποιος να είναι πάντοτε έτοιμος· ωστόσο, ένας τέτοιος παροξυσμός της προσπάθειας δεν συναντάται στην πραγματική ζωή και μια τέτοια συμβουλή δεν έχει καμιά πρακτική χρησιμότητα. Σύμφωνα με τον Πρώσσο στρατηγό, ο πόλεμος δεν είναι μια πράξη εντελώς μεμονωμένη, που εμφανίζεται ξαφνικά και χωρίς συνάφεια με την προγενέστερη ζωή του κράτους, ούτε συνίσταται σε μια μοναδική απόφαση ή σε πολλές ταυτόχρονες αποφάσεις· χρειάζεται πάντα να έχουμε υπόψιν την πολιτική κατάσταση, που πρέπει να προκύψει απ” αυτόν και να επιδράσει επάνω του.

Ο πόλεμος γίνεται παιχνίδι, εξαιτίας της υποκειμενικής και της αντικειμενικής φύσης του. Τα ηθικά μεγέθη που εμπλέκονται, όπως η ανδρεία, το πνεύμα, η πολεμική ικανότητα, το θάρρος, η όσφρηση του διοικητή, η λεπταισθησία της κρίσης του, το ένστικτο, η ψυχική καρτερία και πλήθος άλλοι παράγοντες κάνουν τον πόλεμο ένα εξαιρετικά δύσκολο αντικείμενο για την επιστημονική μελέτη: «Αν ρίξουμε τώρα μια ματιά στην υποκειμενική φύση του πολέμου, δηλαδή στις αναγκαίες για τη διεξαγωγή του δυνάμεις, μας φαίνεται ακόμη περισσότερο σαν ένα παιχνίδι. Το στοιχείο μέσα στο οποίο κινούνται οι δραστηριότητες του πολέμου είναι ο κίνδυνος· ποια είναι, μέσα στον κίνδυνο, η ανώτερη ψυχική δύναμη; Είναι το θάρρος. Το θάρρος, όμως, μπορεί κάλλιστα να κοινωνήσει με το φρόνιμο υπολογισμό, παρόλο που είναι δυο διαφορετικά πράγματα, που προέρχονται από δυο πλευρές της ψυχής. Από την άλλη πλευρά, η ανδρεία, η πίστη στην επιτυχία, η τόλμη κι η ευθαρσία δεν είναι παρά εκδηλώσεις του θάρρους, κι όλες αυτές οι ψυχικές τάσεις αναζητούν το συμπτωματικό, που είναι το στοιχείο τους.»

Ο πόλεμος γίνεται παιχνίδι, εξαιτίας της υποκειμενικής  και της αντικειμενικής φύσης του

Τα μετρήσιμα ή μαθηματικά στοιχεία του πολέμου δεν βρίσκουν «καμιά σταθερή βάση, πάνω στην οποία είναι δυνατόν να στηριχτούν» ακριβείς υπολογισμοί σχετικοί με την τέχνη του πολέμου. Ο ανθρώπινος νους, ατελής πάντοτε κι επιρρεπής, είναι στο τέλος αναγκασμένος να στηριχθεί ψύχραιμα στον νόμο του υπολογισμού των πιθανοτήτων και να συνυπολογίσει οπωσδήποτε τον παράγοντα της τύχης – κι αυτό, φυσικά, είναι προτιμότερο από την πλήρη άγνοια και την απουσία θεωρητικών υπολογισμών και προβλέψεων. Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, αιφνιδιαστικά, οι μεταβολές της τύχης, οι κακοτυχίες και οι καλοτυχίες, καθώς και η δράση ζωντανών δυνάμεων, μπορούν που κάνουν τον πόλεμο «μιαν ανθρώπινη δραστηριότητα που μοιάζει περισσότερο απ” όλες τις άλλες με χαρτοπαίγνιο.»

Source: Ο Κλαούζεβιτς και η φύση του Πολέμου

Η Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η ελληνική πλευρά πιάστηκε στον ύπνο και η αντίδρασή της εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974).

Τα τουρκικά αποβατικά σκάφη άρχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις ανενόχλητα στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, σμήνη τουρκικών αεροπλάνων άρχισαν τις επιθέσεις, συνεχώς και κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής της Κερύνειας και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε επίκαιρα σημεία. Οι κάτοικοι βρέθηκαν στο έλεος των εισβολέων. Άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.

Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν ανεξήγητα αργοπορημένη. Παρ’ ότι το ελληνικό Πεντάγωνο γνώριζε τις κινήσεις των Τούρκων, θεωρούσε ότι μπλοφάρουν. Μόλις στις 8:40 το πρωί δόθηκε επισήμως από την Αθήνα η εντολή εφαρμογής των πολεμικών σχεδίων, ενώ το ελληνικό ραδιόφωνο (το ΕΙΡΤ εν προκειμένω), μετέδωσε την είδηση γύρω στις 11 το πρωί. Η καθυστερημένη κινητοποίηση έδωσε τη δυνατότητα στους Τούρκους εισβολείς να παγιώσουν τις θέσεις τους και να δημιουργήσουν προγεφύρωμα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας προς τον Άγιο Ιλαρίωνα, έχοντας ως αντικειμενικό στόχο τη σύνδεσή του με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

Τούρκοι αλεξιπτωτιστές

Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, όταν κινητοποιήθηκαν άρχισαν να πολεμούν με ηρωική αυτοθυσία, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν αεροπορική κάλυψη και σύγχρονο οπλισμό. Αριθμούσαν γύρω στους 12.000 άνδρες (ελληνοκύπριους και ελλαδίτες), υπό τη διοίκηση του ταξιάρχου Μιχαήλ Γεωργίτση, που είχε το γενικό πρόσταγμα στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Στο μεταξύ, άρχισε να κινητοποιείται και ο ελληνοκυπριακός ανδρικός πληθυσμός και να μετέχει στον άνισο αγώνα με ό,τι διέθετε ο καθένας, πυροβολώντας από τις στέγες των σπιτιών του κατά των εισβολέων αλεξιπτωτιστών.

 

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση αιφνιδιασμένη από την εξέλιξη των γεγονότων αρχίζει να παρουσιάζει εικόνα διάλυσης. Κηρύσσει γενική επιστράτευση, η οποία εξελίσσεται σε φιάσκο, δείχνοντας την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός. Και να σκεφθεί κανείς ότι την Ελλάδα κυβερνούσαν οι στρατιωτικοί και ο Στρατός αν μη τι άλλο θα έπρεπε να βρισκόταν σε υψηλό επιχειρησιακό επίπεδο.

Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζόζεφ Σίσκο, που βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα ως εντολοδόχος του Κίσινγκερ, συναντάται στο Πεντάγωνο με το αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Μπονάνο. Ο παριστάμενος Δημήτριος Ιωαννίδης σε οργίλος ύφος απευθύνεται προς τον Σίσκο «Μας εξαπατήσατε… Ημείς θα κηρύξωμεν πόλεμον!» και αποχωρεί από τη σύσκεψη. Έκτοτε, τα ίχνη του αόρατου δικτάτορα χάνονται. Ο Σίσκο στη διάρκεια της ημέρας μάταια αναζητεί αρμόδιο για συνομιλίες.

Αργά το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εκδίδει το υπ’ αριθμόν 353 ψήφισμα, με το οποίο καλεί σε κατάπαυση του πυρός και σε αποχώρηση από την Κύπρο του «ξένου στρατιωτικού δυναμικού». Παρά την ομόφωνη έγκρισή του, αγνοείται από την Τουρκία, η οποία έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων επείγεται να εφαρμόσει πλήρως τα σχέδια της. Γενικά, η διεθνής αντίδραση κατά του «Αττίλα» είναι  χλιαρή.

Τουρκική απόβαση

Την επομένη, 21 Ιουλίου, οι μάχες στην Κύπρο συνεχίζονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Στόχος των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο είναι να αποκόψουν τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας από το προγεφύρωμα της Κερύνειας. Οι Έλληνες στρατηγοί απορρίπτουν εισήγηση για επέμβαση στην Κύπρο, προβλέποντας αποτυχία του σχετικού εγχειρήματος. Δύο ελληνικά υποβρύχια που πλέουν προς την Κερύνεια διατάσσονται να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

 

Οι Τούρκοι εισβολείς, παρά την αριθμητική τους υπεροχή και την ποιοτική υπεροχή του οπλισμούς τους, αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα. Μάλιστα, από ασυνεννοησία η τουρκική αεροπορία βυθίζει το αντιτορπιλικό Κοτσατεπέ (D-354), το οποίο εξέλαβε για ελληνικό πλοίο και προκαλεί ζημιές σε άλλα δύο τουρκικά αντιτορπιλικά.

Την ίδια μέρα, σημειώνεται δραστηριοποίηση του αμερικανικού παράγοντα για την επίτευξη ανακωχής. Ο Σίσκο, που πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, δεν βρίσκει κάποιον αρμόδιο στην Αθήνα να διαπραγματευτεί, καθώς  όλοι οι αρμόδιοι έχουν εξαφανιστεί. Την ευθύνη αναλαμβάνει τελικά ο αρχηγός του Ναυτικού, ναύαρχος Πέτρος Αραπάκης, ο οποίος σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κίσινγκερ συμφωνεί η ανακωχή να ισχύσει από τις 4 το απόγευμα της22ης Ιουλίου.

Στις 2 το πρωί της 22ας Ιουλίου, 12 ελληνικά μεταγωγικά τύπου Νοράτλας, που μετέφεραν καταδρομείς στο νησί, βάλλονται, κατά λάθος, από φίλια πυρά πλησίον του αεροδρομίου της Λευκωσίας, με αποτέλεσμα το ένα από αυτά να καταρριφθεί (4 μέλη του πληρώματος και 27 καταδρομείς έχασαν τη ζωή τους), ενώ άλλα δύο να πάθουν σοβαρές ζημιές. Την ίδια ημέρα, οι Τούρκοι εισβολείς εντείνουν τις επιχειρήσεις τους. Αποβιβάζουν άρματα μάχης και το μεσημέρι καταλαμβάνουν την πόλη της Κερύνειας.

Στις 4 το απόγευμα αρχίζει να τηρείται η ανακωχή κατά τα συμφωνηθέντα, η οποία όμως θα παραβιασθεί αρκετές φορές από τους εισβολείς. Σ’ αυτό το χρονικό σημείο, οι Τούρκοι ελέγχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους, έχοντας δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα, που συνδέει την Κερύνεια με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

 

ΠΗΓΗ:  Αφιερώματα – Η Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο.

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: