Niksen: Η Ολλανδική τέχνη του να μην κάνεις απολύτως τίποτα

Είναι σημαντικό, να προγραμματίζετε λίγο χρόνο μέσα στην εβδομάδα για να μην κάνετε τίποτα, χωρίς τύψεις.
Σταματήστε εντελώς να κάνετε οτιδήποτε αυτή τη στιγμή. Συγχαρητήρια, μόλις εφαρμόσατε τη τεχνική niksen. Μετά το Δανέζικο hygge, ένα lifestyle trend που ορίζεται από να δημιουργεί κανείς ένα ζεστό, άνετο περιβάλλον στο σπίτι του, με μαλακά υφάσματα και αρωματικά κεριά, και το Σουηδικό lagom, που έχει να κάνει με το να υπάρχει μέτρο σε κάθε τι που κάνουμε στην καθημερινότητά μας, οι Ολλανδοί μας συστήνουν το niksen.
To niksen είναι μία ιδιαίτερα απλή προσέγγιση: Αφορά το να μην κάνεις τίποτα. Είναι τόσο απλό, όσο το να κάθεται κανείς στον καναπέ και να κοιτά έξω από το παράθυρο – το να κάνει κάτι δηλαδή, χωρίς σκοπό. Σε αντίθεση με τις τεχνικές διαλογισμού οι οποίες ορίζουν το να είμαστε παρόντες στη στιγμή και να δίνουμε σημασία στις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας, κατά τη διάρκεια του niksen αφήνουμε τις σκέψεις να περνούν χωρίς να τους δίνουμε καμία σημασία.
Εν έτει 2019, δεν έχουμε συνηθίσει να μην κάνουμε τίποτα. Συνήθως, ακόμα και όταν χαλαρώνουμε ακούγοντας μουσική, οι σκέψεις μας τρέχουν, σκεφτόμαστε ποιο θα είναι το αμέσως επόμενο πράγμα που θα κάνουμε σε λίγη ώρα, αργότερα μέσα στη μέρα, την επόμενη εβδομάδα.
Ακόμα κι αν αποφασίσουμε να αφιερώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να χαλαρώσει μέσα στη μέρα, θα επιλέξουμε συγκεκριμένες χαλαρωτικές ενέργειες. Το niksen έρχεται για να μας βοηθήσει να μειώσουμε το στρες της καθημερινότητας, να μείνουμε αδρανείς, όσο δύσκολο κι αν είναι. Ποια είναι τα οφέλη του niksen; Το niksen μπορεί να έχει από συναισθηματικά οφέλη, όπως τη μείωση του άγχους, μέχρι σωματικά όπως το να δυναμώσει το σώμα και να αντιμετωπίσει ένα ενδεχόμενο συνάχι, για παράδειγμα. Επιπλέον, μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργικότητα, καθώς μπορεί εμείς να μην κάνουμε τίποτα, αλλά το μυαλό μας συνεχίζει να αναλύει πληροφορίες, ανακαλύπτοντας νέες ιδέες ή λύνοντας προβλήματα. Είναι σημαντικό να μπορούμε να μείνουμε έστω και για λίγο αδρανείς, ειδικά αν οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας μας κουράζουν σωματικά και ψυχικά.
Πώς εφαρμόζει κανείς το niksen;
Για πολλούς δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται, ειδικά για όσους είναι συνηθισμένοι στο να κάνουν κάτι κάθε ώρα της μέρας. Ωστόσο, μπορείτε έστω για μερικά λεπτά μέσα στη μέρα να εφαρμόσετε το niksen και να αφήσετε για λίγο πίσω σας οποιεσδήποτε υποχρεώσεις. Χρειάζεται να εκπαιδεύσετε το μυαλό σας στο να σκέφτεται ελεύθερα και δημιουργικά, έτσι ώστε να μπορεί να ξεκουράζεται. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να εφαρμόζετε το niksen καθημερινά για λίγα λεπτά και αργότερα σε διάφορες στιγμές μέσα στη μέρα. Είναι εξίσου σημαντικό, επίσης, να προγραμματίζετε λίγο χρόνο μέσα στην εβδομάδα για να μην κάνετε τίποτα, χωρίς τύψεις. Ή ακόμα κι αν νιώσετε τύψεις, απλά να θυμάστε πως δεν είναι τεμπελιά αν το ονομάσετε niksen.
Πηγή: www.lifo.gr

Κοράκιασα από τη δίψα.  Γιατί το λέμε; 

Σε κάποια µικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν µια σηµαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα.

Υπήρχε στην περιοχή τους ανάµεσα σε δύσßατα φαράγγια της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιµοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σηµαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδροµή για να φέρει το «ιερό» νερό.

Ξαφνικά, ακούστηκε µια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός µεγαλόσωµου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάßει το συγκεκριµένο εγχείρηµα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, µιας και µε τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.

Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα µια µικρή υδρία, αυτός την άρπαξε µε τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό µε κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε µια συκιά γεµάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιµάζει µερικά σύκα. Τα σύκα όµως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιµένει µέχρι να ωριµάσουν, ξεχνώντας όµως την αποστολή που είχε αναλάßει για λογαριασµό των ανθρώπων.

Περίµενε τελικά δύο ολόκληρες µέρες ώσπου τα σύκα ωρίµασαν. Έφαγε πολλά µέχρι που κάποια στιγµή θυµήθηκε τον πραγµατικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέµισε µε νερό τη µικρή υδρία, άρπαξε µε το ράµφος του ένα µεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάµνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να µάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει µε το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριµένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή µε αποτέλεσµα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιµήθηκε, αυτός γέµισε την υδρία µε το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.

Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το µε πέτρες και ξύλα. Όµως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισµένος αποφάσισε να τιµωρήσει τον κόρακα για το ψέµα του. Έτσι από εκείνη την ηµέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το µαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, µέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό.

Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραµείνει ως τις µέρες µας…

Source: Ο µύθος του Κόρακα

Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές. 

 

Του Σταύρου Τσερπέ*
Έχοντας υπόψη τη σκέψη περί ηγεσίας, τόσο του Πλάτωνα όσο και του Αριστοτέλη, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί σπουδαιότερη προσωπικότητα στην ιστορία, η οποία θα συνδύαζε τις αρχές του χαρίσματος (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του άρχειν του εαυτού του (Σολώνια παιδευτική αρχή κατά τον Πλάτωνα) της ενέργειας (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του οράματος και της φιλοδοξίας του (δεσποτάδες κατά τον Αριστοτέλη), από αυτήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο συνδυασμός αυτός ήταν πραγματικά μοναδικός.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος επηρέασε κι ενέπνευσε με τα κατορθώματά του πάρα πολλούς πολιτικούς και στρατιωτικούς αρχηγούς, μεταξύ των οποίων τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Πομπήϊο, τον Οκταβιανό Αύγουστο, τον Μάρκο Αντώνιο, τον Αννίβα, τους Μεδίκους, τους Αψβούργους, τον Μ. Φρειδερίκο, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον Νίλσον, τον Ουέλινγκτον, τον Δούκα του Μάρλμπορο, τον Τζώρτζ Ουάσινγκτον, τον Ρόμπερτ Λι, τον Ερβίν Ρόμελ, τον Μπέρναρντ Μοντγκόμερι, τον Νόρμαν Σβαρτσκοπφ και πάρα πολλούς άλλους.

Δεν είναι εύκολο να δoύμε μέσα από την ομίχλη αιώνων. Αλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορούμε να ανακαλύψουμε τα μυστικά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορούμε να πάρουμε τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας ενός από τους ευφυέστερους ηγέτες της ιστορίας και να τα προασαρμόσουμε στο σύγχρονο κόσμο.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να ανιχνεύσουμε τη φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου του Γ’, γιου του Φιλίππου της Μακεδονίας, του Βασιλιά και Στρατηλάτη, που έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο «Μέγας».

Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της εκστρατείας του, για την ανάλυση της οποίας έχουν καταναλωθεί τόνοι μελάνι, αλλά με τα μοναδικά στοιχεία της προσωπικότητάς του, που εντέλει συνθέτουν το χαρακτήρα του.

Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις αρετές, τις αρχές, τα πάθη, τις νεανικές ανησυχίες του, καθώς και όλους τους παράγοντες, που έχτισαν την μεγαλοφυΐα του.

Ωστόσο, ο Μέγας Αλέξανδρος παραμένει άγνωστος για πολλούς, οι οποίοι έχουν μόνο μια γενική και νεφελώδη γνώση της προσωπικότητος και του έργου, ενός εκ των μεγαλυτέρων ονομάτων της ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας. Γνωρίζουν για το Φίλιππο και την Ολυμπιάδα, για το Βουκεφάλα, για το θρύλο της Γοργόνας, για το γόρδιο δεσμό, γενικά για τις νίκες εναντίον των Περσών, ίσως για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και διατηρούν μια γενική και υποσυνείδητη πίστη στην προσωπική μεγαλοσύνη του Μακεδόνα στρατηλάτη. Αγνοούν όμως τις θαυμαστές λεπτομέρειες της ηγετικής του μορφής, της επικής του πορείας στα βάθη της Ασίας, τις μοναδικές διαστάσεις της στρατηγικής του μεγαλοφυΐας, την ατέλειωτη αλυσίδα των προσωπικών ηρωισμών του, τις ηθικές πλευρές της προσωπικής μεγαλοσύνης του και τη μοναδική πολιτιστική προσφορά του στην Οικουμένη.

Ο Αλέξανδρος υπήρξε Μέγας και συνεχίζει να είναι επίκαιρος για περισσότερα από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια. Με το πολύπλευρο έργο του σφράγισε τη μοίρα του Ελληνισμού, αλλά και επηρέασε με θεμελιώδη τρόπο τις κατευθύνσεις της παγκόσμιας Ιστορίας των εθνών και των πολιτισμών. Κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο και κανένα άλλο ιστορικό έργο δεν επέδρασε τόσο κυριαρχικά στις καρδιές, στη φαντασία, στη σκέψη, στα πνεύματα, στις επιθυμίες και στον τρόπο ζωής των μεταγενεστέρων.

Είναι βέβαιο, ότι χωρίς αυτόν η ιστορία του κόσμου θα ήταν διαφορετική. Και μόνο το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός διαδόθηκε και επικράτησε, έχοντας ως όργανο την ελληνική γλώσσα, είναι ενδεικτικό της κεφαλαιώδους επίδρασης, που είχε το έργο του στη πορεία της Ιστορίας. Γιατί καθιστώντας την ελληνική γλώσσα παγκόσμια γλώσσα η χριστιανική εκκλησία στα πρώτα χρόνια της δράσης της αισθάνθηκε την ανάγκη να μεταφράσει την Παλαιά Διαθήκη από την αραμαϊκή στην ελληνική και να συγγράψει την Καινή Διαθήκη στην ίδια γλώσσα, από την οποία ύστερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες του κόσμου, καθιστώντας έτσι το Χριστιανισμό παγκόσμια θρησκεία.

Στους ελληνιστικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ακόμα μια ζωντανή και συγκεκριμένη πραγματικότητα, που ήταν καθοριστική για την ζωή των λαών της εποχής. Στους επόμενους αιώνες αδιάλειπτα και εντυπωσιακά έγινε μύθος, πήρε διαστάσεις ασύλληπτου μεγέθους και αιχμαλώτισε τη φαντασία των λαών της Δύσης και της Ανατολής, βρίσκοντας έκφραση και αποτύπωση σε κάθε μορφή τέχνης.

Τη διάβαση του Ελλησπόντου από τον Μέγα Αλέξανδρο συνόδευαν οι ελληνικές τέχνες και επιστήμες, η ελληνική θρησκεία και γενικότερα το ελληνικό πνεύμα. Όλες οι εκφάνσεις του ελληνικού πνεύματος μεταφέρθηκαν στις χώρες που κατέλαβε, υιοθετήθηκαν από τους κατακτημένους λαούς, επηρέασαν την πολιτιστική δημιουργία των εντοπίων, αλλά και επηρεάσθηκαν από τις τοπικές, πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις. Για ολόκληρους αιώνες η ελληνική σκέψη κυριάρχησε στη Μικρά Ασία, στη Βόρεια Αφρική, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας και στην Πενταποταμία των Ινδιών. Οι Έλληνες δίδαξαν αυτούς τους λαούς, αλλά έμαθαν και από το δικό τους πολιτισμό, κάνοντας δεκτά και αφομοιώνοντας δημιουργικά μια σειρά από πολιτιστικά στοιχεία, από τη σφαίρα της τέχνης, της επιστήμης και της θρησκείας.

Όταν οι Ρωμαίοι υπέταξαν αργότερα την Ελλάδα και άπλωσαν το κράτος τους στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου και στα κράτη των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήλθαν σε μαζική επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό και τον υιοθέτησαν, μεταφέροντας τη γόνιμη αυτή επίδραση στις χώρες της Δύσης. Η ρωμαϊκή τέχνη πήρε τα πρότυπά της πρώτα από τη Μακεδονία, που ήταν κατά τον τέταρτο αιώνα το κέντρο της αφομοίωσης και του δημιουργικού συγκρητισμού όλων των καλλιτεχνικών τάσεων της Ελλάδας.

Η πνευματική ιστορία της ρωμαϊκής περιόδου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία αφομοίωσης των πολιτιστικών στοιχείων της κληρονομιάς που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος και μια διαδικασία μεταφοράς αυτών των στοιχείων στις χώρες της Δύσης.

Στους μεσαιωνικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος κυριάρχησε στα πνεύματα και στις τύχες των απλών ανθρώπων και των ηγεμόνων και η μαγεία του μύθου, των άθλων και των έργων του, κυριάρχησε στη φαντασία τους, σε μια απίστευτη ποικιλία μορφών τέχνης και δημιουργίας. Τόση ήταν η επίδραση του μύθου του στη λαϊκή φαντασία, που στις χώρες της Ανατολής προσαρμόσθηκε στην τοπική ιστορία και στις τοπικές παραδόσεις. Στην Περσία αναγορεύθηκε ήρωας με το όνομα Σικαντάρ και τον φαντάσθηκαν ως αδυσώπητο τιμωρό, που στάλθηκε στη γη από τον ίδιο το Θεό. Για τους Σέρβους του μεσαίωνα υπήρξε ο ήρωας βασιλέας τους και για τους μουσουλμάνους ο πιστός προσκυνητής στη Μέκκα. Για τους Ινδούς και τους Αφγανούς ήταν ημίθεος, που τον παρουσίαζαν να κάθεται παραπλεύρως του Βούδα, να επισκέπτεται τους προφήτες και τους ιερούς τόπους της Ινδίας και να συζητά με τους Βραχμάνους γυμνοσοφιστές. Για άλλους υπήρξε Αιθίοπας ή Αιγύπτιος γιος του Διός Άμμωνος ή ακαταμάχητος πολεμιστής, που τον παρίσταναν να μάχεται δίπλα σε Κινέζους ήρωες.

Η μεσαιωνική φαντασία τον κατάταξε ανάμεσα στους μεγαλύτερους βασιλιάδες και ήρωες του αρχαίου κόσμου και οι χριστιανοί τον μεταμόρφωσαν σε υπερασπιστή της χριστιανοσύνης, ενώ το μεσαιωνικό ελληνικό κράτος τον αναγόρευσε σε προστάτη του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος παρουσιάζεται έτσι, να έχει περάσει τις Ηράκλειες στήλες και τον απέραντο ωκεανό, να έχει συναντήσει τους αρχαίους Θεούς του Ολύμπου, να έχει αντιμετωπίσει με επιτυχία πρωτόγονες φυλές, μονόφθαλμους κύκλωπες και ανθρωπομορφικά τέρατα εξερευνώντας και καθυποτάσσοντας έτσι ολόκληρη τη γη και, αφού τέλειωσε με αυτήν, εξερεύνησε τον ίδιο τον ουρανό και τα βάθη της θάλασσας!

Με την Αναγέννηση, ο Μέγας Αλέξανδρος, ως ιστορικό πρόσωπο και ως μύθος, άρχισε πάλι να κυριαρχεί στη φαντασία των ανθρώπων αυτής και στα καλλιτεχνικά τους επιτεύγματα. H ζωή και το έργο του απετέλεσε ανεξάντλητη πηγή για ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές και άλλους καλλιτέχνες.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, τα κατορθώματα του Μεγάλου Αλέξανδρου ενδυνάμωναν και σφυρηλατούσαν το εθνικό φρόνημα και βοηθούσαν θεμελιακά στο να κρατηθεί άσβεστη η φλόγα της επιθυμίας και της πάλης για εθνική αποκατάσταση. Ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος τύπωσε τη μορφή του Μεγάλου Αλέξανδρου και την κυκλοφόρησε το 1797, για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της Μυστικής Εταιρείας για την απελευθέρωση του Γένους. Παράλληλα η ρομαντική μυθιστορία της “φυλλάδας” του Μεγαλέξανδρου συνέχισε να τρέφει τη λαϊκή φαντασία των σκλαβωμένων Ελλήνων, να τους υπενθυμίζει το ένδοξο παρελθόν και να τους καλλιεργεί την επιθυμία για εθνική απελευθέρωση.

Η αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου μεταμορφώθηκε από τη λαϊκή φαντασία σε γοργόνα που διασχίζει ακατάπαυστα τις θάλασσες, ρωτά τους ναυτικούς αν ο Αλέξανδρος ζει και ικανοποιείται μόνο με την απάντηση ότι ο Αλέξανδρος “ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει”.

Μετά την απελευθέρωση ο Μέγας Αλέξανδρος συνέχισε φυσικά να είναι πανταχού παρών στη νεοελληνική πνευματική και πολιτιστική πραγματικότητα. Συνεχίζει και σήμερα να ασκεί μοναδική επίδραση στη νεοελληνική σκέψη, τέχνη και ζωή, όπως συμβαίνει και σ’ ολόκληρο το κόσμο, όπου ο θαυμασμός και ο ενθουσιασμός για το Μακεδόνα στρατηλάτη παραμένει πάντοτε επίκαιρος, μοναδικός και αμείωτος.

Η παγκόσμια βιβλιογραφία για τον Μέγα Αλέξανδρο είναι σήμερα ποικίλη και ανεξάντλητη. Άλλοι γράφουν για το μακεδόνα στρατηλάτη εξιδανικεύοντας τη μορφή και το έργο του, άλλοι ασχολούνται με επιμέρους πτυχές του έργου του, άλλοι βλέπουν και αξιολογούν το έργο του μέσα από ιδεαλιστικό ή μαρξιστικό πρίσμα.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν σε αυτή την ελάχιστη αναφορά μας, να δώσουμε παραδείγματα και στιγμιότυπα από τη ζωή του Αλέξανδρου, από τα οποία αναδύονται οι μοναδικές αρετές, που συνθέτουν την προσωπική του μεγαλοσύνη και την απίστευτη σωματική του ρώμη και αντοχή, τη μοναδική σκληραγωγία του, την άκαμπτη θέληση και το ανυπότακτο πνεύμα του, την ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια, τη μεγαλοψυχία και γενναιοφροσύνη του ακόμα και έναντι των εχθρών, την υποδειγματική ηγετική του φυσιογνωμία, τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα και τις πολεμικές του αρετές, καθώς και στοιχεία της ηθικής του προσωπικότητας.

Να αναδείξουμε πώς ένας άνθρωπος άλλαξε τη ζωή τόσων πολλών ανθρώπων, πώς εδραίωσε την οικουμενικότητα του ελληνισμού και πώς προώθησε το ευγενικό του όραμα για ένα νέο κόσμο, χωρίς διαφορές και προκαταλήψεις, πώς ξεπέρασε με πρωτοποριακό τρόπο τα εθνικά μίση και τάχθηκε τόσο αποφασιστικά υπέρ της γεφύρωσης των αντιθέσεων μεταξύ διαφορετικών χωρών, λαών, θρησκειών και πολιτισμών.

Πώς ο μοναδικός αυτός Μακεδόνας ξεπέρασε έμπρακτα την εδραιωμένη μέχρι τότε άποψη, ότι η ελληνική πόλη-κράτος είναι η μόνη καταξιωμένη ηθικά ανώτερη μορφή ζωής και πως μπόρεσε να συνδυάσει την αντίληψη για τη μοναδικότητα της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού με την αντίληψη για την ισοτιμία όλων των μελών του ανθρώπινου γένους.

Πρέπει επομένως να μεταφερθούμε για λίγο νοερά στην ανεπανάληπτη επική του πορεία στα βάθη της Ασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μέγας Αλέξανδρος κάλυψε σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα, πολεμώντας νικηφόρα εναντίον πανίσχυρων εχθρών, αντιμετωπίζοντας αντίξοες καιρικές συνθήκες και εκτελώντας απίστευτες ορειβατικές πορείες σε αιώνια χιονισμένα βουνά, διασχίζοντας αφιλόξενα υψίπεδα και άνυδρες στέπες, διαβαίνοντας ανελέητες έρημους και πλέοντας σε άγνωστους, απέραντους ωκεανούς.

Ας ταξιδέψουμε νοερά στην περίοδο της πανηγυρικής αναγόρευσης του Μεγάλου Αλέξανδρου σε βασιλέα της Μακεδονίας, να αισθανθούμε τη νεανική ορμή του στην εξασφάλιση των συνόρων του κράτους και τη διασφάλιση της αφοσίωσης των ελληνικών πόλεων στην ιδέα του εθνικού πολέμου κατά των Περσών.

Να ζήσουμε τις συγκινήσεις της κεραυνοβόλας προέλασης του Μακεδόνα στρατηλάτη στη Μικρά Ασία και να αισθανθούμε τη χαρά και την ευφροσύνη της απελευθέρωσης των ιωνικών πόλεων και των ελληνικών νησιών από τον περσικό ζυγό. Να ακούσουμε τις νικηφόρες ιαχές και τους στεντόρειους αλαλαγμούς των Μακεδόνων και των άλλων Ελλήνων μαχητών στο Γρανικό, στην Ισσό, στην Τύρο και στη Γάζα, να βαδίσουμε μαζί με τα τροπαιούχα ελληνικά στρατεύματα στη Φοινίκη, στην Παλαιστίνη, στη χώρα του Νείλου και των Φαραώ, στη Λιβυκή έρημο και στο ιερό του Άμμωνος. Να διασχίσουμε μαζί με το εκστρατευτικό σώμα τη Συριακή έρημο, να διαβούμε τον Ευφράτη και τον Τίγρη ποταμό και να ζήσουμε τον ανυπέρβλητο θρίαμβο των ολίγων Ελλήνων εναντίον των αμέτρητων στρατιωτών του Δαρείου στον ορυμαγδό της μάχης στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων. Να μπούμε ύστερα με τον ακατάβλητο Αλέξανδρο και τους αδάμαστους ‘Έλληνες στρατιώτες στην κοσμόπολη Βαβυλώνα, να νιώσουμε την απέραντη χαρά της εισόδου στην πρωτεύουσα Σούσα και της κατάληψης της μητρόπολης των Αχαιμενιδών Περσέπολης.

Ας περπατήσουμε με τον Μέγα Αλέξανδρο στα άγνωστα και εχθρικά υψίπεδα του Ιράν, να καλύψουμε πεζοπορώντας και πολεμώντας τις αφιλόξενες εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας με τους σκληρούς πολεμιστές, το πολικό ψύχος και τον αφόρητο της καύσωνα.

Και να συνοδεύσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το εκστρατευτικό του σώμα στη μυθώδη χώρα των Ινδών, να αντικρίσουμε τις απέραντες οροσειρές των Ιμαλαΐων, να ζήσουμε το πάθος και το όραμα του Αλέξανδρου να φτάσει στην “ανατολική θάλασσα”, όπου θεωρούσε, ότι βρισκόταν το ακραίο σύνορο του κόσμου, να καταγράψουμε τη στρατηγική μεγαλοφυΐα του Αλέξανδρου στην επική μάχη του Υδάσπη και να ζήσουμε την άρνηση των Μακεδόνων να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφαση ποταμό.

Σας προσκαλώ να επιβιβασθούμε στο στόλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να αρχίσουμε το υπέροχο αυτό ταξίδι…

*Ο κ.  Σταύρος Τσερπές είναι Αντιστράτηγος ε.α και το άρθρο (1ο Μέρος) αυτό όπως και τα λοιπά που θα φιλοξενηθούν στο Liberal είναι μέρος Μελέτης που παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας (Universitatea Nation Națională de Apărare (UNAp) Carol) της Ρουμανίας στο Βουκουρέστι.

 

Source: Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές

Πρωτοχρονιάτικές δοξασίες

 

Κοντά στις ποικίλες ευχές για τη νέα χρονιά και τις έμμετρες ευχές που σχηματοποιήθηκαν στα κάλαντα παρεισέφρησαν στο πέρασμα του χρόνου διάφορες προλήψεις και δοξασίες που αρκετές φορές έχουν τοπικό χαρακτήρα, ενώ οι ρίζες τους πιθανώς να φθάνουν στην αρχαιότητα και το μεσαίωνα.

Με οδηγό ένα σχετικό κείμενο το 1963, ας δούμε κάποιες από αυτές που εμπίπτουν πλέον στον τομέα της ελληνικής λαογραφίας.

Έτσι, μεγάλη σημασία έχει για κάποιους το λεγόμενο ¨ποδαρικό¨, δηλαδή το ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Όσοι θεωρούνται ¨γρουσούζηδες¨ φυσικά και αποκλείονται αυτόματα, ενώ προτιμάται είτε ένα μικρό παιδί, είτε ένας νέος ή νέα που πριν περάσει την είσοδο πατά πρώτα στη στάχτη, ώστε έτσι να γίνει στάχτη, να χαθεί δηλαδή το κακό που τυχόν έφερνε μαζί του. Σε πολλά μέρη δε, επικρατούσε η συνήθεια το πρωί της Πρωτοχρονιάς να μη δέχονται κανένα συγγενή ή φίλο, αν προηγουμένως δεν έκανε ο παπάς τον αγιασμό. Επίσης, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις πράξεις της πρώτης μέρας του χρόνου, αφού αυτές θα χαρακτηρίσουν όλη την περίοδο. Έτσι, αποφεύγονται ο δανεισμός χρημάτων και οι καυγάδες.

Τη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς τα κορίτσια έβαζαν ένα κομμάτι ψωμιού κάτω από το μαξιλάρι τους, με την πεποίθηση πως θα δουν στ΄ όνειρο τους το μέλλοντα σύζυγο τους. Αλλού, νέοι και νέες έριχναν στη πρώτη φωτιά που άναβαν οι δικοί τους την ημέρα της Πρωτοχρονιάς φύλλο ελιάς, το οποίο πριν σάλιωναν, ενώ παράλληλα σκέπτονταν το όνομα του προσώπου που αγαπούσαν. Έτσι, αν το φύλλο ¨έσκαζε¨, έκανε δηλαδή θόρυβο, τότε θα ευοδώνονταν κι οι πόθοι τους.

Σε άλλα μέρη, τα μεσάνυχτα της αλλαγής του χρόνου πατέρας και παππούς έβγαιναν στο δρόμο και κοίταζαν τον ουρανό. Αν ήταν ξαστεριά, έμπαιναν μέσα και έλεγαν στους δικούς τους πως ο ουρανός είναι καθαρός και γεμάτος αστέρια, κι άρα θα είχαν καλό ¨μαξούλι¨, δηλαδή καλή σοδιά. Ο καματερός (μεταξοσκώληκας) θα πήγαινε καλά και θα είχαν μπερεκέτι (αφθονία) από κουκούλια.

Σε τόπους με ανεπτυγμένη την κτηνοτροφία, την παραμονή του νέου έτους η νοικοκυρά κατέβαινε στο κατώγι, στο στάβλο, και περιποιούταν τα ζώα, δίνοντας τους πολύ τροφή λέγοντας ¨Άι Βασίλη να μας τα φυλάξεις, κι όπως θα ξημερώσουν χορτάτα, έτσι να μας δώσουν μπόλικο κρέας και γάλα όλη τη χρονιά¨.

Στα νησιά και τα παραθαλάσσια μέρη, το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς ρίχνουν ένα κανάτι γεμάτο νερό στη θάλασσα, το οποίο μετά γεμίζουν με θαλασσινό νερό και μ΄ αυτό ραντίζουν το σπίτι. Παράλληλα, παίρνουν μια μικρή πέτρα από την ακρογιαλιά και τη βάζουν μέσα στο ζυμάρι. Αυτό αποσυμβολικά σημαίνει πως ρίχνοντας στη θάλασσα το γλυκό νερό – κάτι που συνήθως είναι σε έλλειψη στα νησιά μας – ελπίζουν πως τη καινούργια χρονιά θα έχουν πολύ πόσιμο νερό. Από την άλλη το αλάτι του θαλασσινού νερού που ραντίζεται στο σπίτι θα διαλύσει και θα διώξει το κακό. Όπως δε υπάρχουν άπειρες πετρούλες στην ακρογιαλιά, έτσι και το χαλικάκι στο ζυμάρι θα φέρει την αφθονία στο στάρι και κατ΄ επέκταση στο ψωμί.

Από την άλλη υπάρχει και η αγριοκρεμμύδα, η οποία συνεχίζει να βγάζει φύλλα κι όταν ξεριζωθεί. Έτσι, με το κρέμασμα της στην εξώπορτα ελπίζεται πως όσα περισσότερα φύλλα βγάλει, τόσο καλύτερη θα είναι η χρονιά.

Αλλού πάλι, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να ρίχνουν ρύζι σ΄ όλο το σπίτι, επικαλούμενες τη βοήθεια του τοπικού αγίου, π.χ. ¨Αφέντη Άι Δημήτρη να μας φέρεις όλα τα αγαθά. Όσα είναι τα σπυριά του ρυζιού, τόσα να είναι τα καλά που θα μας φέρει ο νέος χρόνος¨. Στο δε Πήλιο, σπάζουν ένα ρόδι και σκορπούν στο σπίτι τα σπυριά του, με την ίδια με το ρύζι συμβολική σημασία.

Στο Πήλιο πάλι, τα παλιά χρόνια, πολύ πρωί τα κορίτσια, πριν ετοιμαστούν για την εκκλησία, πήγαιναν αμίλητα  στις βρύσες για να πάρουν νερό, κοιτάζοντας ποιους θα συναντήσουν και ανάλογα γυρίζοντας στο σπίτι σκέφτονταν αν θα παντρευτούν και με ποιον.

Οι κάτοικοι κάποιων χωριών της Βορείου Ελλάδας τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς αφήνουν τη βρύση του χωριού ανοιχτή, για να τρέχει έτσι η τύχη σαν το νερό ολοχρονίς, ενώ σε διάφορα νησιά θεωρούν ως καλό οιωνό να φυσήξει βοριάς την πρώτη μέρα του χρόνου.

Άλλη συνήθεια είναι μετά τη λειτουργία οι άντρες να βγαίνουν στις ρούγες και να ρίχνουν τουφεκιές. Πιθανώς η συνήθεια αυτή να ανάγεται στην εποχή της Τουρκοκρατίας, αφού τότε ποθούσαν να τα χρησιμοποιήσουν αλλιώτικα εναντίον του κατακτητή.

Τέλος, υπάρχουν και τα τυχερά αντικείμενα, όπως το χρυσό φλουρί της βασιλόπιτας, το χρώμα του οποίου θεωρείται πως ξορκίζει τη γρουσουζιά, ενώ ένα πέταλο αλόγου κρεμασμένο έξω από το σπίτι θα φέρει ευδαιμονία στο νοικοκύρη.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

πηγή: Ν. ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ https://kasosnews.wordpress.com/

Να είσαι πάντα ένας κουφός βάτραχος!

 

Υπάρχουν 2 τρόποι για να ζήσεις την ζωή σου.

Ο ένας είναι να την ζήσεις και να την δημιουργήσεις όπως θέλεις εσύ, και ο άλλος να ακούς τους γύρω σου, και να την ζήσεις όπως θέλουν οι γύρω σου.

Η ιστορία του κουφού βατράχου μας διδάσκει ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας, όπως φαίνεται και χαρακτηριστικά στο παρακάτω σκίτσο, χρειάζεται πολλές φορές να είμαστε “κουφοί”, και να προχωράμε μπροστά χωρίς να ακούμε τις γνώμες των γύρω μας, όπως συμβαίνει και με τον βάτραχο της ιστοριούλας.

Κάποτε οι βάτραχοι διοργάνωσαν έναν αγώνα αναρρίχησης.
Στόχος τους ήταν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου.
Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί να τους υποστηρίξουν.

Ο αγώνας ξεκίνησε…

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό, να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν:
«Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…»

Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους…
Ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει:
«Τι κόπος!  Πoτέ δεν θα τα καταφέρουν…»
Τότε οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει…

Στο τέλος, μόνο αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή!
Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή…
Τότε συνειδητοποίησε ότι..
Ο νικητής βάτραχος ήταν κουφός!!!

Ποτέ να μην ακούμε ανθρώπους
που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί,
γιατί μας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες
και πόθους της καρδιάς μας!

Πάντοτε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας
τη δύναμη της φράσης: «Σκέψου θετικά!»

Σε όσους μας λένε ότι δεν μπορούμε
να πετύχουμε τους στόχους μας
ή να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ…
ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΟΥΦΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ!

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

Source: Να είσαι πάντα ένας κουφός βάτραχος!

 «Όποιον πάρει ο Χάρος» Πώς προέκυψε η φράση;

Αποτέλεσμα εικόνας για χαροσ αρκασΑρκετές φράσεις, οι οποίες ακούγονται μακάβριες και ίσως και απόκοσμες, όπως το «Όποιον πάρει ο Χάρος», βρίσκονται σε καθημερινή διάταξη στο λεξιλόγιό μας. Και μπορεί να θεωρούμε ότι έτσι απλά… προέκυψαν, ή ότι κάποιος τις είπε και έκτοτε τις υιοθετήσαμε. Παρόλα αυτά, μια διεξοδική αναζήτηση στην ελληνική λαογραφία θα αποδείξει πως τίποτα τελικά δεν είναι και τόσο τυχαίο…

Πως προέκυψε, λοιπόν, η πασίγνωστη φράση «Όποιον πάρει ο Χάρος»»;

Ο Θεός έστειλε µια φορά τον Χάρο να πάρει την ψυχή µιας πεντάµορφης κοπέλας. Η κοπέλα έπεσε στα πόδια και τον παρακαλούσε, ο Χάρος λύγισε ,της χάρισε τη ζωή και γύρισε στον Θεό µε άδεια χέρια.

Θύµωσε ο Θεός για την παρακοή του Χάρου, του έδωσε ένα χαστούκι και τον κούφανε, να µην ακούει πια θρήνους και µοιρολόγια και λυπάται.

Τον έστειλε άλλη φορά να πάρει την ψυχή ενός λεβεντονιού. Και µόνο που τον είδε ο Χάρος σπάραξε η καρδιά του, άφησε τον λεβεντονιό να χαρεί τη νιότη και την οµορφιά του και γύρισε πάλι στον Θεό µε άδεια χέρια.

Καινούργιο χαστούκι του Θεού και ο Χάρος απόµεινε για πάντα στραβός.

Από τότε ο Χάρος έγινε σκληρός και αδυσώπητος , παίρνει στην τύχη όποιον βρει µπροστά του, νέο ή γέρο, όµορφο ή άσχηµο, πλούσιο ή φτωχό και οδηγεί την ψυχή του στο υπόγειο βασίλειό του, τον Άδη ή Κάτω Κόσµο.

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Πώς προέκυψε η φράση: «Όποιον πάρει ο Χάρος»

Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – 

Είναι το κοινώς λεγόμενο, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία. Το λέει και η επιστήμη.

Εργάζεσαι σκληρά καθημερινά, ενώ κατά κανόνα οι απολαβές για τις προσπάθειές σου δεν είναι ποτέ ανάλογες των ικανοτήτων και του χρόνου που δαπανάς. Όπως και να έχει, η δουλειά σου αποφέρει κάποια ορισμένα χρήματα με τα οποία καλύπτεις τα πάγια έξοδά σου και στη συνέχεια “αγοράζεις” όσα θέλεις για τη ζωή σου. Έρευνες δείχνουν ωστόσο πως είναι προτιμότερο τα επιπλέον χρήματα να τα επενδύει κανείς σε εμπειρίες, σε δραστηριότητες παρά σε αντικείμενα.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Cornell, Τόμας Τζίλοβιτς, έπειτα από έρευνα 20 ετών κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα αντικείμενα που αγοράζει κανείς με τα χρήματα που κερδίζει δεν φέρνουν την ευτυχία.

Το πρόβλημα με τα αντικείμενα, είναι πως σύμφωνα με τον καθηγητή, η χαρά που προσφέρουν ξεθωριάζει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί;

  • Αρχικά, συνηθίζουμε πολύ εύκολα σε νέες κτήσεις. Ό, τι φαίνεται στην αρχή ιδιαίτερα λαμπερό και φέρνει ενθουσιασμό, γρήγορα γίνεται μια ακόμη συνήθεια που δεν συγκινεί
  • Επιμένουμε να ανεβάζουμε τον πήχη. Όσο και αν οι νέες αγορές οδηγούν σε νέες προσδοκίες, από τη στιγμή που θα συνηθίσουμε σε μια νέα κτήση, στρέφουμε το ενδιαφέρον σε άλλη, νεότερη.
  • Οι πειρασμοί των άλλων βρίσκονται πάντα εκεί. Έχετε πάρει ένα ωραίο αυτοκίνητο και αισθάνεστε πολύ καλά με αυτό. Όμως σύντομα παρατηρείτε τον συνάδελφο που περνά με ένα άλλο, πιο καινούριο, πιο… πολυτελές, ομολογουμένως καλύτερο.

“Μια από τους εχθρούς της χαράς, είναι η συνήθεια” ισχυρίζεται ο Τζίλοβιτς. “Αγοράζουμε πράγματα για να βρούμε την ευτυχία και να επιτύχουμε. Αυτό όμως διαρκεί λίγο” προσθέτει. Το παράδοξο με τα αντικείμενα, είναι ότι πιστεύουμε πως η χαρά που μας δίνουν θα κρατήσει όσο και η διάρκεια ζωής τους. Είναι περίπου ενστικτώδες, πως κάτι που μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε και να αγγίξουμε σε μόνιμη βάση αποδίδει τα μέγιστα στο κυνήγι της ευτυχίας.

Μια εμπειρία, ένα ταξίδι, μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι που θα σε μάθει νέες δεξιότητες θα βοηθήσει από την άλλη πολύ περισσότερο. Αφενός μεν γιατί η ανάμνηση του ταξιδίου (ακόμη και αν περιλαμβάνει ευτράπελα) πάντα φέρνει χαμόγελα, ενώ και η εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας βάζει το σημαντικότερο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο, σε δημιουργική ασχολία.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – Αντικλείδι

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: