Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – 

Είναι το κοινώς λεγόμενο, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία. Το λέει και η επιστήμη.

Εργάζεσαι σκληρά καθημερινά, ενώ κατά κανόνα οι απολαβές για τις προσπάθειές σου δεν είναι ποτέ ανάλογες των ικανοτήτων και του χρόνου που δαπανάς. Όπως και να έχει, η δουλειά σου αποφέρει κάποια ορισμένα χρήματα με τα οποία καλύπτεις τα πάγια έξοδά σου και στη συνέχεια “αγοράζεις” όσα θέλεις για τη ζωή σου. Έρευνες δείχνουν ωστόσο πως είναι προτιμότερο τα επιπλέον χρήματα να τα επενδύει κανείς σε εμπειρίες, σε δραστηριότητες παρά σε αντικείμενα.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Cornell, Τόμας Τζίλοβιτς, έπειτα από έρευνα 20 ετών κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα αντικείμενα που αγοράζει κανείς με τα χρήματα που κερδίζει δεν φέρνουν την ευτυχία.

Το πρόβλημα με τα αντικείμενα, είναι πως σύμφωνα με τον καθηγητή, η χαρά που προσφέρουν ξεθωριάζει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί;

  • Αρχικά, συνηθίζουμε πολύ εύκολα σε νέες κτήσεις. Ό, τι φαίνεται στην αρχή ιδιαίτερα λαμπερό και φέρνει ενθουσιασμό, γρήγορα γίνεται μια ακόμη συνήθεια που δεν συγκινεί
  • Επιμένουμε να ανεβάζουμε τον πήχη. Όσο και αν οι νέες αγορές οδηγούν σε νέες προσδοκίες, από τη στιγμή που θα συνηθίσουμε σε μια νέα κτήση, στρέφουμε το ενδιαφέρον σε άλλη, νεότερη.
  • Οι πειρασμοί των άλλων βρίσκονται πάντα εκεί. Έχετε πάρει ένα ωραίο αυτοκίνητο και αισθάνεστε πολύ καλά με αυτό. Όμως σύντομα παρατηρείτε τον συνάδελφο που περνά με ένα άλλο, πιο καινούριο, πιο… πολυτελές, ομολογουμένως καλύτερο.

“Μια από τους εχθρούς της χαράς, είναι η συνήθεια” ισχυρίζεται ο Τζίλοβιτς. “Αγοράζουμε πράγματα για να βρούμε την ευτυχία και να επιτύχουμε. Αυτό όμως διαρκεί λίγο” προσθέτει. Το παράδοξο με τα αντικείμενα, είναι ότι πιστεύουμε πως η χαρά που μας δίνουν θα κρατήσει όσο και η διάρκεια ζωής τους. Είναι περίπου ενστικτώδες, πως κάτι που μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε και να αγγίξουμε σε μόνιμη βάση αποδίδει τα μέγιστα στο κυνήγι της ευτυχίας.

Μια εμπειρία, ένα ταξίδι, μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι που θα σε μάθει νέες δεξιότητες θα βοηθήσει από την άλλη πολύ περισσότερο. Αφενός μεν γιατί η ανάμνηση του ταξιδίου (ακόμη και αν περιλαμβάνει ευτράπελα) πάντα φέρνει χαμόγελα, ενώ και η εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας βάζει το σημαντικότερο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο, σε δημιουργική ασχολία.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – Αντικλείδι

How Long to Learn a Language? 

Its all Greek to me.

 

For English-speakers, Romanian is easier to learn than German. And you’ll be speaking Russian sooner than Hungarian.

How is that? Because the Foreign Service Institute says so. Located in Arlington, Virginia, the FSI is the U.S. government’s main provider of foreign affairs training, including language courses.

As the chief learning organisation for the State Department, the FSI is where diplomats go to study the languages they will need on foreign postings. The Institute has a very practical approach to languages, dividing them into five categories, depending solely on how long it takes to learn them.

This map shows how the FSI judges the difficulty of European languages. Note that the Institute only teaches languages that are required for diplomatic intercourse; hence the grey spots on the map.

You won’t find any courses in Basque (the area straddling the Franco-Spanish border), Breton (in the ‘nose’ of France), Welsh (in, ehm, Wales) or Scots or Irish Gaelic in Arlington. In the countries where those minority languages are spoken, you’ll get by with Spanish, French and English.

English, by the way, is a ‘Category 0’ language (pink on the map), meaning that Americans are expected to be proficient in it. English is of course an official language in Ireland and the UK, but also in Malta (although it is coloured grey on the map, since it also has its native Maltese language, which is based on Sicilian Arabic and is the only Semitic language to have official status in the European Union).

‘Category I’ languages (in red on the map) are the easiest for English speakers, who should be able to reach reading an speaking proficiency within approximately 24 weeks (i.e. a little less than half a year of intense study).

 

 

These languages include both Germanic ones (Dutch, Danish, Norwegian and Swedish) and Romance ones (French, Spanish, Portuguese, Italian, Romanian). That may seem strange, since English is more closely related to the former than the latter.

However, the peculiar history of English means that it is heavily influenced by French (and Latin), especially in vocabulary. One study says that the share of Latin and French words in English is greater than that of Germanic origin (29% each, versus 26%).

German, on the other hand, might share a lot of basic vocab with English (1), but according to the FSI it is a ‘Category II’ language (orange) – meaning that it would require around 30 weeks of intense study to master written and spoken proficiency.

That doesn’t quite chime with the experience of Mark Twain, who wrote that

“(m)y philological studies have satisfied me that a gifted person ought to learn English (barring spelling and pronouncing) in thirty hours, French in thirty days, and German in thirty years. It seems manifest, then, that the latter tongue ought to be trimmed down and repaired. If it is to remain as it is, it ought to be gently and reverently set aside among the dead languages, for only the dead have time to learn it” (2).

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

So why is German rated a grade more difficult than, Dutch, which is a directly related language, or even than Romanian, which is from another language family altogether?

Because, despite the large extent to which the vocabulary of German is cognate with that of English, the grammar of German is way more complex than that of Dutch or Romanian among others – or English itself, for that matter.

For example, German nouns are gendered, meaning they are either male, female or neutral. This is not always logical. Yes, der Mann is male and die Frau is female, but das Mädchen (the girl) is neutral. And like Latin, German has different cases – ‘of the man’: des Mannes (genitive), ‘to the woman’: zu der Frau (dative), and so on. And don’t get us started on verb conjugations, word order and detachable prefixes!

Still, German is a breeze compared to Europe’s ‘Category IV’ languages (in green) – basically all the Slavic ones (Russian, Belarusian, Ukrainian, Polish, Czech, Slovak, Slovenian, Croatian, Bosnian, Serbian, Macedonian, Bulgarian), two of the three Baltic ones (Lithuanian and Latvian), plus Greek, Albanian, Turkish and Icelandic.

The latter four are mutually (3) completely unintelligible, as are the Baltic and Slavic families with all the others, but they share a level of difficulty. According to the FSI, it will take you about 10 months (i.e. 44 weeks) of full-time study to get the hang of any of these.

But wait, it gets worse. If you’re an American diplomat about to be stationed in Hungary, Finland or Estonia, you’re going to have to deal with the asterisk behind either of those ‘Category IV*’ languages. It means they’re not quite ‘Category V’, but still a lot harder than, say, Icelandic or Greek. So you’re looking at about a year of full-time study to make yourself understood in either Finnish, Estonian or Hungarian.

There are no ‘Category V’ languages in Europe, but the blue bits on the map hint at where – and what – they might be: Arabic, spoken, among other places, in Morocco, Algeria and Tunisia, on the southern edge of this map. Getting a good grasp of Arabic would require at least 88 weeks of day in, day out studying.

So why is Arabic harder than for example Turkish? Both languages are equally unrelated to English. While that may be so, Turkish has an easy orthography (in Latin script, unlike Arabic), an uncomplicated case system and extremely regular verb declensions – all factors which distinguish it from Arabic.

There are no ‘Category III’ languages in Europe, but of course the FSI system  does not stop at Europe’s borders.

 

  • The only other ‘Category I’ language outside Europe is Afrikaans, the Dutch-derived language spoken in southern Africa.
  • German is the only ‘Category II’ language in the FSI ranking; Indonesian, Malaysian and Swahili are the only three ‘Category III’ languages.
  • Hebrew, Hindi and Burmese are some examples of non-European ‘Category IV’ languages. Mongolian, Thai and Vietnamese are ‘Category IV*’.
  • The only other ‘Category V’ languages apart from Arabic are Cantonese, Mandarin, Korean and Japanese (although the latter gets an asterisk on top of that).

 

Considering all that effort, why would an English-speaker –even a diplomat – learn another language? Doesn’t everybody else speak English anyway?

True, English will get you pretty far in the world, but not everywhere. Speaking the local language – or at least making a decent effort to do so – will earn you good will and open doors that otherwise may stay closed.

Another reason is that being English-only speakers may be a disadvantage even if everybody else speaks English. According to a recent BBC article, native English speakers are the world’s worst communicators. Being monolingual means they are less proficient in detecting the subtleties of language variation than non-native speakers of English.

Those non-native speakers will be less proficient in slang, word-play and cultural-specific references, and will avoid them more than monolingual Anglophones. In fact, they are better at using English as a lingua franca than native English speakers.

Also, learning another language exercises the brain, and provides insight into another culture. As the saying goes: “As many languages you speak, so many times are you human”.

In the original Latin, that’s: “Quot linguas calles, tot homines vales”. The quote is by Emperor Charles V (1500-1558), who also said: “I speak in Latin to God, Italian to women, French to men, and German to my horse”.

Neigh twice for the accusative, Misty!

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

 

Source: How Long to Learn That Language? Here’s a Map for That | Big Think

Αυτό που κάνει τη διαφορά.

alexander_the_great

To ερώτημα είναι τόσο παλαιό όσο και ο άνθρωπος. Τι γεννά, τι επωάζει τον ηγέτη; Το άτομο που αποσπάται μέσα από την ομάδα που του έμαθε τη ζωή και ακολούθως την άγει, αντί να άγεται.

Ολα τα ζώα γεννιούνται και διαβιούν, ισόβια, μέσα στην ομάδα. Η ομαδική ζωή είναι υποχρεωτική. Εξασφαλίζει επιβίωση, ασφάλεια, τροφή.

Άρα η ύπαρξη μιας οργανωμένης ομάδας, «κοινωνίας», είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο και η παρουσία του αρχηγού της. Αυτός αντικαθίσταται, αλλά ουδέποτε, ως απαραίτητο εργαλείο, καταργείται. Οι ευφυέστεροι αρχηγοί, στη μάχη της προσωπικής τους επικράτησης, αυτομεταρρυθμίζονται, αυτοανανεώνονται. Ο πραγματικός αρχηγός ουδέποτε αυτοκτονεί. Η ηδονή της αυτοπροβολής και της εξουσίας τούς εγκλωβίζει ισόβια. Και όταν ηγούνται κοσμογονικών αλλαγών λησμονούν να διδαχθούν από τα λάθη προγενέστερων.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα όπου οι συνθήκες (κοινωνίες, περιβάλλον) οδήγησαν σε αποτελέσματα μακράν των οραματιστών που τις πυροδότησαν. Όλοι οι ενσαρκωμένοι θεοί της γης, π.χ. διδάσκουν αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοβοήθεια. Ωστόσο, οι πλέον αιματηροί πόλεμοι υπήρξαν οι θρησκευτικοί. Περιέργως, όταν οι πιστοί διαφορετικών θεών αλληλομάχονται στα πεδία του πολέμου εγκαταλείπονται και τραυματίες. Όταν διεξάγονται μεταξύ αιρέσεων της ίδιας θεότητας, στα πεδία των μαχών κείτονται πολυδιαμελισμένα πτώματα. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι καταστροφικότεροι των διασυνοριακών.
Ωστόσο, έχουμε άμεση χρεία ηγητόρων. Πρέπει να προσέξουμε πώς αυτοί μοντάρονται, δημιουργούνται ως φυσικά προϊόντα. Οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από τη σχάση ενός βιολογικού ατόμου. Της προσωπικότητάς τους. Ταυτόχρονα, είναι οι κοινωνικές εκρήξεις ατόμων. Αυτές, όμως, είναι αντίστοιχες της σχάσης ατομικών ραδιενεργών βομβών. Μόνο που η ρήξη προσωπικοτήτων παράγει, από τις εσωτερικές τους, προσωπικές, ατομικές δυνάμεις, τόση ενέργεια που γκρεμίζουν και αναδιαμορφώνουν λαούς και κοινωνίες, επί χιλιετίες.

Βάσει χρωματοσωμικών  π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του.

Βιολογικά, ο ηγέτης είναι προϊόν που προκύπτει από την ένωση 22 ζευγών αυτόσωμων χρωματοσωμάτων. Και ενός ζεύγους φυλετικών χρωματοσωμάτων. Μετά την ολιγόλεπτη σύζευξή τους, όπου όλα δρουν αρμονικά, μαγικά και προγραμματισμένα κατά τον ίδιον τρόπο της κυτταρικής διαίρεσης, επέρχεται η σχάση. Εκ των δύο ταυτόσημων τέκνων επικρατεί το ένα. Τα προσόντα αυτού του τέκνου εξελίσσονται αρκετά διαφοροποιημένα των γονέων τους. Ελάχιστοι, κάπου ένας σε κάθε δισεκατομμύριο άτομα, υφίσταται και μια άλλη πολύ διαφορετική «ατομική σχάση». Βάσει χρωματοσωμικών π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του. Τα δικά του γονίδια (η βάση της προσωπικότητάς του) σμιλεύτηκαν διαφορετικά από τις συνθήκες και τις εμπειρίες του. Και η πιο κοφτερή σμίλη της ιστορίας παράγει την προσωπική ιδιοκατασκευή.

Η σχάση που παράγει την προσωπικότητα του αρχηγού ίσως είναι απαράμιλλος. Τα θέλγητρα της εξουσίας μεταμορφώνουν ταυτόχρονα μοναδικές προσωπικότητες. Ο Μάο παρουσίασε τρεις: Η πρώτη ήταν η «κομουνιστική». Από εύπορος χωρικός το 1921 έγινε ένα από τους 12 ιδρυτές του ΚΚΚ. Ήταν 35 ετών. Το 1960 μεταρρυθμίζει τον κομμουνισμό του στη «Μεγάλη Προλεταριακή Επανάσταση». Δέκα χρόνια αργότερα, ενορχηστρώνει την «πολιτική επανάσταση» και στα 90 του υποδέχεται τον Νίξον στην Κίνα. Κάτι ανάλογο η μοίρα επιφύλασσε στον Κουβανό Κάστρο. Αυτός δεν παραβρέθηκε στην υποδοχή του Ομπάμα. Απλώς την παρακολούθησε από την TV. Εξάλλου, η μεταβίβαση της εξουσίας του λαού της Κούβας ως προίκα της μοίρας στον Κάστρο, ενέχυρο σε ασφαλή διαχειριστή, τον αδελφό του, Ραούλ. Φυσικά, ο Ομπάμα, ως προσαρμοστικότερος πάντων, καθώς ανέβηκε σκαλί σκαλί από το ναδίρ της κοινωνικής κλίμακας στο ζενίθ, δεν τρόμαξε τους άτυχους Κουβανούς με όπλα. Έμαθε λατινικούς χορούς, πήρε την οικογένειά του και τους επισκέφθηκε. Πού ακούστηκε ο ισχυρότερος ανήρ της γης να βαστά την ομπρέλα της συζύγου του; Έμαθε λατινικούς χορούς και αντί πεζοναυτών πήρε τους Rolling Stones να κατακτήσουν την ψυχή του λαού. Πρακτικά, τους ψιθύρισε ότι θα τους στείλει και λεφτά (τουρισμό).

Ο Βολταίρος, ο κύριος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού (1725), αφηγείται ότι κάποιος τον ρώτησε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος ανήρ όλων των εποχών, εκείνος που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Ο Βολταίρος απάντησε ότι αυτό είναι αδύνατον να διερευνηθεί. Τότε πρότεινε να τους εκτιμήσουμε εκ του αποτελέσματος. Ποιοι και πώς άφησαν το βαθύτερο αποτύπωμα στην ιστορία. Ο Βολταίρος πρότεινε τον Νεύτωνα αντί του Μ. Αλεξάνδρου, του Καίσαρα, του Ταμερλάνου. Καθώς παρατήρησε ότι όποιος κατακτά το πνεύμα (ή αλλάζει τα δεδομένα της σκέψης επιστημονικά) των λαών, η επιρροή του και τα αποτελέσματά της ιχνηλατούνται για αιώνες μέσα στην κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι ο Βολταίρος τότε έσφαλε ιστορικά. Παρασύρθηκε από τη λάμψη της Αναγέννησης (16ος-17ος αιώνας) και του λίγο παλαιοτέρου του Νεύτωνα (1675).

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο.

Είχε λησμονήσει το πρώτο μπουκέτο της «Άνοιξης του Πνεύματος» (500 π.Χ.): Σοφοκλής, Περικλής, Ηρόδοτος, Δημόκριτος, Ιπποκράτης. Και μερικούς άλλους λίγο παλαιότερους: Βούδας, Κομφούκιος. Ο Βολταίρος επίσης φάνηκε και λίγο επιπόλαιος. Καθώς σωστά αναζήτησε τον μεγαλύτερο άντρα αλλά παρέλειψε να καυτηριάσει την έλλειψη γυναικείου πληθυσμού. Στους ηγέτες, δυστυχώς, στατιστικά υπερτερούν οι άρρενες. Το θήλυ σπανίζει εξοργιστικά, καθώς στερούνται έστω και στοιχειώδους μόρφωσης επί 5.000 έτη σχεδόν. Οι γυναίκες εκλαμβάνονται ως οικόσιτα θηλαστικά.Τα 4/5 εισέτι των γυναικών ζουν ακόμα κρυμμένες μέσα σε πολλά ρούχα, πίσω από ένα συρμάτινο δικτυωτό κατασκεύασμα και μια μαντίλα στο κεφάλι.

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο. Πολλές κατακτήσεις χωρίς φροντίδα σταθεροποίησης όλων των προηγούμενων. Ο άντρας, δυστυχώς ορμονικά δεν μπορεί να σκεφθεί την επόμενη μέρα της νίκης ή της γονιμοποίησης. Αντίθετα, οι γυναίκες, με το «θαύμα» της επερχόμενης νέας ζωής και των συνεπειών της, σκέφτεται «στέρεα φωλιά» και οργάνωση προμηθειών. Αυτά είναι προσόντα του συντονιστή – αρχηγού. Βιολογικά το θήλυ είναι περισσότερο προικοδοτημένο ορμονοεγκεφαλικά με ενόραση στο βάθος των γεγονότων και καρτερικότητα στην ωρίμανση των προσπαθειών. Μέσα στα τελευταία 2.000 χρόνια, δύο μόνο γυναίκες έσπασαν τα αντρικά φράγματα. Η Ισαβέλλα Α’ της Ισπανίας, που «σκηνοθέτησε» και χρηματοδότησε τον Χρ. Κολόμβο στον Νέο Κόσμο, και η βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, που υπήρξε «μοντέλο» αρχηγού: Επιφυλακτική και συντηρητική, με ασυνήθιστη ευφυΐα και εξαίρετη πολιτική ικανότητα. Η Μαρί Κιουρί ίσως είναι η τρίτη γυναίκα. Αυτή διαφέρει σε όλα με τις προηγούμενες. Είναι τόσο διαφορετική στις μεθόδους κατάκτησης του τίτλου «ανεπανάληπτες προσωπικότητες» όσο ο Ομπάμα και ο Καρλομάγνος, που πέρασε 45 χρόνια πολεμώντας. Ευτυχώς οι ηγήτορες και οι τρόποι κατάκτησης της εξουσίας αλλάζουν.

Source: Αυτό που κάνει τη διαφορά | forum , dr. στέφανος καραγιαννόπουλος | hommemagazine.gr

Βιβλίο ή e-book; Ποιο είναι καλύτερο για τη μνήμη, την αντίληψη και την κατανόηση 

Τα e-books έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλή τα τελευταία χρόνια, πολλοί είναι ωστόσο αυτοί που δεν θα άλλαζαν με τίποτα την απόλαυση που προσφέρει η ανάγνωση ενός βιβλίου από χαρτί.

AdTech AdΣε τι διαφέρει όμως το διάβασμα ηλεκτρονικών βιβλίων από εκείνο των κανονικών;

Οι ερευνητές του Dartmouth College διαπίστωσαν ότι το e-διάβασμα μάς κάνει να χάνουμε την ικανότητα της αφηρημένης σκέψης και της σύνθεσης της γενικότερης εικόνας των πληροφοριών που λαμβάνουμε.

Σε σχετικό πείραμα έδωσαν το ίδιο κείμενο σε δυο ομάδες συμμετεχόντων. Τα άτομα της πρώτης ομάδας το διάβασαν σε κανονικό χαρτί, ενώ εκείνα της δεύτερης σε ηλεκτρονική μορφή.

 

Στη συνέχεια έθεσαν ερωτήσεις στους συμμετέχοντες για την ιστορία που διάβασαν και παρατήρησαν ότι σε ότι αφορά τις αφηρημένες ερωτήσεις όσοι διάβασαν την ιστορία στο χαρτί σκόραραν υψηλότερα (66% σωστές απαντήσεις) συγκριτικά με όσους διάβασαν την ιστορία ηλεκτρονικά (48% σωστές απαντήσεις). Αντιθέτως στις πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις αναφορικά με λεπτομέρειες οι όροι αντιστράφηκαν με τους ψηφιακούς αναγνώστες να έχουν 73% σωστές απαντήσεις σε σύγκριση με το 58% των παραδοσιακών αναγνωστών.

Δεδομένου ότι η ικανότητα της αφηρημένης και αφαιρετικής σκέψης θεωρείται σύμφωνα με τους ψυχολόγους σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει όχι μόνο την αντίληψη και την κατανόηση, αλλά και την αυτοεκτίμηση και την αναζήτηση στόχων στη ζωή, οι ερευνητές εφιστούν την προσοχή σε αυτή τη διάσταση της ηλεκτρονικής ζωής που δεν είναι αμελητέα.

Source: Βιβλίο ή e-book; Ποιο είναι καλύτερο για τη μνήμη, την αντίληψη και την κατανόηση – Αντικλείδι

Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς;

Η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (Κρεατινής) ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, επειδή την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λειώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός (τσίκνα) είναι διάχυτος παντού. Από αυτή την τσίκνα, λοιπόν, έχει πάρει και το όνομά της η Πέμπτη και λέγεται Τσικνοπέμπτη.

Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης».

Την Τσικνοπέμπτη, που βρίσκεται στο μέσο του Τριωδίου, ξεκινούν ουσιαστικά οι εκδηλώσεις της Αποκριάς, οι οποίες κορυφώνονται με τα Κούλουμα την Καθαρά Δευτέρα. Ανάλογες γιορτές υπάρχουν στη Γερμανία (Schmutziger Donnerstag = Λιπαρή Πέμπτη) και στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ (Mardi Gras = Λιπαρή Τρίτη),  που συνδυάζονται με καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Στο έθιμο της Τσικνοπέμπτης  και γενικά στην κρεατοφαγία αντιτίθεται η οργάνωση “Πολίτες για τα Δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής” (ΠΟΦΥΖΩ), που υποστηρίζει την ιδεολογία του «αντισπισισμού» (anti-speciesism), η οποία στρέφεται κατά της καταπάτησης των δικαιωμάτων των ζώων.

Η Τσικνοπέμπτη ανά  την Ελλάδα
Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας τελούνται τα Κορφιάτικα Πετεγολέτσια ή αλλιώς Κουτσομπολιά ή Πέτε Γόλια. Η πετεγολέτσα, το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία “Κουκουνάρα”, της πόλης τής Κέρκυρας.

Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσον είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Γι’ αυτό ντύνεται νύφη και με τη συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι. Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματά της.

Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ αναλαμβάνει τα «προξενιά», ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.

Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».
Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μικροί και μεγάλοι περιδιαβαίνουν μεταμφιεσμένοι στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Source: Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς; – skaythess.gr

Η κουλτούρα της αγένειας.

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

 

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!».
Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.
Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.
Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».
Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.
Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.
Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
____
 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

THE SECRET REAL TRUTH

ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.

Ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΤΟ ΕΜΠ  ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΜΑΘΗΤΗΣ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΕΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΠΟΥ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΑ ΧΕΙΡΑ.
ΠΑΡΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΡΩΤΟ!!

http://ideasfromeurope.eu/team/greece-charalampos-ioannou/

 

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

OSINT

Mister X - Experienced in OSINT and military analysis. Authors of Spanish weaponry in Yemen. También en español.

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

%d bloggers like this: