Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές. 

 

Του Σταύρου Τσερπέ*
Έχοντας υπόψη τη σκέψη περί ηγεσίας, τόσο του Πλάτωνα όσο και του Αριστοτέλη, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί σπουδαιότερη προσωπικότητα στην ιστορία, η οποία θα συνδύαζε τις αρχές του χαρίσματος (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του άρχειν του εαυτού του (Σολώνια παιδευτική αρχή κατά τον Πλάτωνα) της ενέργειας (χαρισματικός ηγέτης κατά τον Πλάτωνα), του οράματος και της φιλοδοξίας του (δεσποτάδες κατά τον Αριστοτέλη), από αυτήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο συνδυασμός αυτός ήταν πραγματικά μοναδικός.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος επηρέασε κι ενέπνευσε με τα κατορθώματά του πάρα πολλούς πολιτικούς και στρατιωτικούς αρχηγούς, μεταξύ των οποίων τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Πομπήϊο, τον Οκταβιανό Αύγουστο, τον Μάρκο Αντώνιο, τον Αννίβα, τους Μεδίκους, τους Αψβούργους, τον Μ. Φρειδερίκο, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον Νίλσον, τον Ουέλινγκτον, τον Δούκα του Μάρλμπορο, τον Τζώρτζ Ουάσινγκτον, τον Ρόμπερτ Λι, τον Ερβίν Ρόμελ, τον Μπέρναρντ Μοντγκόμερι, τον Νόρμαν Σβαρτσκοπφ και πάρα πολλούς άλλους.

Δεν είναι εύκολο να δoύμε μέσα από την ομίχλη αιώνων. Αλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά, μπορούμε να ανακαλύψουμε τα μυστικά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορούμε να πάρουμε τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας ενός από τους ευφυέστερους ηγέτες της ιστορίας και να τα προασαρμόσουμε στο σύγχρονο κόσμο.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να ανιχνεύσουμε τη φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου του Γ’, γιου του Φιλίππου της Μακεδονίας, του Βασιλιά και Στρατηλάτη, που έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο «Μέγας».

Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της εκστρατείας του, για την ανάλυση της οποίας έχουν καταναλωθεί τόνοι μελάνι, αλλά με τα μοναδικά στοιχεία της προσωπικότητάς του, που εντέλει συνθέτουν το χαρακτήρα του.

Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις αρετές, τις αρχές, τα πάθη, τις νεανικές ανησυχίες του, καθώς και όλους τους παράγοντες, που έχτισαν την μεγαλοφυΐα του.

Ωστόσο, ο Μέγας Αλέξανδρος παραμένει άγνωστος για πολλούς, οι οποίοι έχουν μόνο μια γενική και νεφελώδη γνώση της προσωπικότητος και του έργου, ενός εκ των μεγαλυτέρων ονομάτων της ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας. Γνωρίζουν για το Φίλιππο και την Ολυμπιάδα, για το Βουκεφάλα, για το θρύλο της Γοργόνας, για το γόρδιο δεσμό, γενικά για τις νίκες εναντίον των Περσών, ίσως για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και διατηρούν μια γενική και υποσυνείδητη πίστη στην προσωπική μεγαλοσύνη του Μακεδόνα στρατηλάτη. Αγνοούν όμως τις θαυμαστές λεπτομέρειες της ηγετικής του μορφής, της επικής του πορείας στα βάθη της Ασίας, τις μοναδικές διαστάσεις της στρατηγικής του μεγαλοφυΐας, την ατέλειωτη αλυσίδα των προσωπικών ηρωισμών του, τις ηθικές πλευρές της προσωπικής μεγαλοσύνης του και τη μοναδική πολιτιστική προσφορά του στην Οικουμένη.

Ο Αλέξανδρος υπήρξε Μέγας και συνεχίζει να είναι επίκαιρος για περισσότερα από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια. Με το πολύπλευρο έργο του σφράγισε τη μοίρα του Ελληνισμού, αλλά και επηρέασε με θεμελιώδη τρόπο τις κατευθύνσεις της παγκόσμιας Ιστορίας των εθνών και των πολιτισμών. Κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο και κανένα άλλο ιστορικό έργο δεν επέδρασε τόσο κυριαρχικά στις καρδιές, στη φαντασία, στη σκέψη, στα πνεύματα, στις επιθυμίες και στον τρόπο ζωής των μεταγενεστέρων.

Είναι βέβαιο, ότι χωρίς αυτόν η ιστορία του κόσμου θα ήταν διαφορετική. Και μόνο το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός διαδόθηκε και επικράτησε, έχοντας ως όργανο την ελληνική γλώσσα, είναι ενδεικτικό της κεφαλαιώδους επίδρασης, που είχε το έργο του στη πορεία της Ιστορίας. Γιατί καθιστώντας την ελληνική γλώσσα παγκόσμια γλώσσα η χριστιανική εκκλησία στα πρώτα χρόνια της δράσης της αισθάνθηκε την ανάγκη να μεταφράσει την Παλαιά Διαθήκη από την αραμαϊκή στην ελληνική και να συγγράψει την Καινή Διαθήκη στην ίδια γλώσσα, από την οποία ύστερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες του κόσμου, καθιστώντας έτσι το Χριστιανισμό παγκόσμια θρησκεία.

Στους ελληνιστικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ακόμα μια ζωντανή και συγκεκριμένη πραγματικότητα, που ήταν καθοριστική για την ζωή των λαών της εποχής. Στους επόμενους αιώνες αδιάλειπτα και εντυπωσιακά έγινε μύθος, πήρε διαστάσεις ασύλληπτου μεγέθους και αιχμαλώτισε τη φαντασία των λαών της Δύσης και της Ανατολής, βρίσκοντας έκφραση και αποτύπωση σε κάθε μορφή τέχνης.

Τη διάβαση του Ελλησπόντου από τον Μέγα Αλέξανδρο συνόδευαν οι ελληνικές τέχνες και επιστήμες, η ελληνική θρησκεία και γενικότερα το ελληνικό πνεύμα. Όλες οι εκφάνσεις του ελληνικού πνεύματος μεταφέρθηκαν στις χώρες που κατέλαβε, υιοθετήθηκαν από τους κατακτημένους λαούς, επηρέασαν την πολιτιστική δημιουργία των εντοπίων, αλλά και επηρεάσθηκαν από τις τοπικές, πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις. Για ολόκληρους αιώνες η ελληνική σκέψη κυριάρχησε στη Μικρά Ασία, στη Βόρεια Αφρική, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας και στην Πενταποταμία των Ινδιών. Οι Έλληνες δίδαξαν αυτούς τους λαούς, αλλά έμαθαν και από το δικό τους πολιτισμό, κάνοντας δεκτά και αφομοιώνοντας δημιουργικά μια σειρά από πολιτιστικά στοιχεία, από τη σφαίρα της τέχνης, της επιστήμης και της θρησκείας.

Όταν οι Ρωμαίοι υπέταξαν αργότερα την Ελλάδα και άπλωσαν το κράτος τους στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου και στα κράτη των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήλθαν σε μαζική επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό και τον υιοθέτησαν, μεταφέροντας τη γόνιμη αυτή επίδραση στις χώρες της Δύσης. Η ρωμαϊκή τέχνη πήρε τα πρότυπά της πρώτα από τη Μακεδονία, που ήταν κατά τον τέταρτο αιώνα το κέντρο της αφομοίωσης και του δημιουργικού συγκρητισμού όλων των καλλιτεχνικών τάσεων της Ελλάδας.

Η πνευματική ιστορία της ρωμαϊκής περιόδου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία αφομοίωσης των πολιτιστικών στοιχείων της κληρονομιάς που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος και μια διαδικασία μεταφοράς αυτών των στοιχείων στις χώρες της Δύσης.

Στους μεσαιωνικούς χρόνους ο Μέγας Αλέξανδρος κυριάρχησε στα πνεύματα και στις τύχες των απλών ανθρώπων και των ηγεμόνων και η μαγεία του μύθου, των άθλων και των έργων του, κυριάρχησε στη φαντασία τους, σε μια απίστευτη ποικιλία μορφών τέχνης και δημιουργίας. Τόση ήταν η επίδραση του μύθου του στη λαϊκή φαντασία, που στις χώρες της Ανατολής προσαρμόσθηκε στην τοπική ιστορία και στις τοπικές παραδόσεις. Στην Περσία αναγορεύθηκε ήρωας με το όνομα Σικαντάρ και τον φαντάσθηκαν ως αδυσώπητο τιμωρό, που στάλθηκε στη γη από τον ίδιο το Θεό. Για τους Σέρβους του μεσαίωνα υπήρξε ο ήρωας βασιλέας τους και για τους μουσουλμάνους ο πιστός προσκυνητής στη Μέκκα. Για τους Ινδούς και τους Αφγανούς ήταν ημίθεος, που τον παρουσίαζαν να κάθεται παραπλεύρως του Βούδα, να επισκέπτεται τους προφήτες και τους ιερούς τόπους της Ινδίας και να συζητά με τους Βραχμάνους γυμνοσοφιστές. Για άλλους υπήρξε Αιθίοπας ή Αιγύπτιος γιος του Διός Άμμωνος ή ακαταμάχητος πολεμιστής, που τον παρίσταναν να μάχεται δίπλα σε Κινέζους ήρωες.

Η μεσαιωνική φαντασία τον κατάταξε ανάμεσα στους μεγαλύτερους βασιλιάδες και ήρωες του αρχαίου κόσμου και οι χριστιανοί τον μεταμόρφωσαν σε υπερασπιστή της χριστιανοσύνης, ενώ το μεσαιωνικό ελληνικό κράτος τον αναγόρευσε σε προστάτη του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος παρουσιάζεται έτσι, να έχει περάσει τις Ηράκλειες στήλες και τον απέραντο ωκεανό, να έχει συναντήσει τους αρχαίους Θεούς του Ολύμπου, να έχει αντιμετωπίσει με επιτυχία πρωτόγονες φυλές, μονόφθαλμους κύκλωπες και ανθρωπομορφικά τέρατα εξερευνώντας και καθυποτάσσοντας έτσι ολόκληρη τη γη και, αφού τέλειωσε με αυτήν, εξερεύνησε τον ίδιο τον ουρανό και τα βάθη της θάλασσας!

Με την Αναγέννηση, ο Μέγας Αλέξανδρος, ως ιστορικό πρόσωπο και ως μύθος, άρχισε πάλι να κυριαρχεί στη φαντασία των ανθρώπων αυτής και στα καλλιτεχνικά τους επιτεύγματα. H ζωή και το έργο του απετέλεσε ανεξάντλητη πηγή για ζωγράφους, γλύπτες, ποιητές και άλλους καλλιτέχνες.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, τα κατορθώματα του Μεγάλου Αλέξανδρου ενδυνάμωναν και σφυρηλατούσαν το εθνικό φρόνημα και βοηθούσαν θεμελιακά στο να κρατηθεί άσβεστη η φλόγα της επιθυμίας και της πάλης για εθνική αποκατάσταση. Ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος τύπωσε τη μορφή του Μεγάλου Αλέξανδρου και την κυκλοφόρησε το 1797, για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της Μυστικής Εταιρείας για την απελευθέρωση του Γένους. Παράλληλα η ρομαντική μυθιστορία της “φυλλάδας” του Μεγαλέξανδρου συνέχισε να τρέφει τη λαϊκή φαντασία των σκλαβωμένων Ελλήνων, να τους υπενθυμίζει το ένδοξο παρελθόν και να τους καλλιεργεί την επιθυμία για εθνική απελευθέρωση.

Η αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου μεταμορφώθηκε από τη λαϊκή φαντασία σε γοργόνα που διασχίζει ακατάπαυστα τις θάλασσες, ρωτά τους ναυτικούς αν ο Αλέξανδρος ζει και ικανοποιείται μόνο με την απάντηση ότι ο Αλέξανδρος “ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει”.

Μετά την απελευθέρωση ο Μέγας Αλέξανδρος συνέχισε φυσικά να είναι πανταχού παρών στη νεοελληνική πνευματική και πολιτιστική πραγματικότητα. Συνεχίζει και σήμερα να ασκεί μοναδική επίδραση στη νεοελληνική σκέψη, τέχνη και ζωή, όπως συμβαίνει και σ’ ολόκληρο το κόσμο, όπου ο θαυμασμός και ο ενθουσιασμός για το Μακεδόνα στρατηλάτη παραμένει πάντοτε επίκαιρος, μοναδικός και αμείωτος.

Η παγκόσμια βιβλιογραφία για τον Μέγα Αλέξανδρο είναι σήμερα ποικίλη και ανεξάντλητη. Άλλοι γράφουν για το μακεδόνα στρατηλάτη εξιδανικεύοντας τη μορφή και το έργο του, άλλοι ασχολούνται με επιμέρους πτυχές του έργου του, άλλοι βλέπουν και αξιολογούν το έργο του μέσα από ιδεαλιστικό ή μαρξιστικό πρίσμα.

Θα προσπαθήσουμε λοιπόν σε αυτή την ελάχιστη αναφορά μας, να δώσουμε παραδείγματα και στιγμιότυπα από τη ζωή του Αλέξανδρου, από τα οποία αναδύονται οι μοναδικές αρετές, που συνθέτουν την προσωπική του μεγαλοσύνη και την απίστευτη σωματική του ρώμη και αντοχή, τη μοναδική σκληραγωγία του, την άκαμπτη θέληση και το ανυπότακτο πνεύμα του, την ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια, τη μεγαλοψυχία και γενναιοφροσύνη του ακόμα και έναντι των εχθρών, την υποδειγματική ηγετική του φυσιογνωμία, τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα και τις πολεμικές του αρετές, καθώς και στοιχεία της ηθικής του προσωπικότητας.

Να αναδείξουμε πώς ένας άνθρωπος άλλαξε τη ζωή τόσων πολλών ανθρώπων, πώς εδραίωσε την οικουμενικότητα του ελληνισμού και πώς προώθησε το ευγενικό του όραμα για ένα νέο κόσμο, χωρίς διαφορές και προκαταλήψεις, πώς ξεπέρασε με πρωτοποριακό τρόπο τα εθνικά μίση και τάχθηκε τόσο αποφασιστικά υπέρ της γεφύρωσης των αντιθέσεων μεταξύ διαφορετικών χωρών, λαών, θρησκειών και πολιτισμών.

Πώς ο μοναδικός αυτός Μακεδόνας ξεπέρασε έμπρακτα την εδραιωμένη μέχρι τότε άποψη, ότι η ελληνική πόλη-κράτος είναι η μόνη καταξιωμένη ηθικά ανώτερη μορφή ζωής και πως μπόρεσε να συνδυάσει την αντίληψη για τη μοναδικότητα της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού με την αντίληψη για την ισοτιμία όλων των μελών του ανθρώπινου γένους.

Πρέπει επομένως να μεταφερθούμε για λίγο νοερά στην ανεπανάληπτη επική του πορεία στα βάθη της Ασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μέγας Αλέξανδρος κάλυψε σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα, πολεμώντας νικηφόρα εναντίον πανίσχυρων εχθρών, αντιμετωπίζοντας αντίξοες καιρικές συνθήκες και εκτελώντας απίστευτες ορειβατικές πορείες σε αιώνια χιονισμένα βουνά, διασχίζοντας αφιλόξενα υψίπεδα και άνυδρες στέπες, διαβαίνοντας ανελέητες έρημους και πλέοντας σε άγνωστους, απέραντους ωκεανούς.

Ας ταξιδέψουμε νοερά στην περίοδο της πανηγυρικής αναγόρευσης του Μεγάλου Αλέξανδρου σε βασιλέα της Μακεδονίας, να αισθανθούμε τη νεανική ορμή του στην εξασφάλιση των συνόρων του κράτους και τη διασφάλιση της αφοσίωσης των ελληνικών πόλεων στην ιδέα του εθνικού πολέμου κατά των Περσών.

Να ζήσουμε τις συγκινήσεις της κεραυνοβόλας προέλασης του Μακεδόνα στρατηλάτη στη Μικρά Ασία και να αισθανθούμε τη χαρά και την ευφροσύνη της απελευθέρωσης των ιωνικών πόλεων και των ελληνικών νησιών από τον περσικό ζυγό. Να ακούσουμε τις νικηφόρες ιαχές και τους στεντόρειους αλαλαγμούς των Μακεδόνων και των άλλων Ελλήνων μαχητών στο Γρανικό, στην Ισσό, στην Τύρο και στη Γάζα, να βαδίσουμε μαζί με τα τροπαιούχα ελληνικά στρατεύματα στη Φοινίκη, στην Παλαιστίνη, στη χώρα του Νείλου και των Φαραώ, στη Λιβυκή έρημο και στο ιερό του Άμμωνος. Να διασχίσουμε μαζί με το εκστρατευτικό σώμα τη Συριακή έρημο, να διαβούμε τον Ευφράτη και τον Τίγρη ποταμό και να ζήσουμε τον ανυπέρβλητο θρίαμβο των ολίγων Ελλήνων εναντίον των αμέτρητων στρατιωτών του Δαρείου στον ορυμαγδό της μάχης στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων. Να μπούμε ύστερα με τον ακατάβλητο Αλέξανδρο και τους αδάμαστους ‘Έλληνες στρατιώτες στην κοσμόπολη Βαβυλώνα, να νιώσουμε την απέραντη χαρά της εισόδου στην πρωτεύουσα Σούσα και της κατάληψης της μητρόπολης των Αχαιμενιδών Περσέπολης.

Ας περπατήσουμε με τον Μέγα Αλέξανδρο στα άγνωστα και εχθρικά υψίπεδα του Ιράν, να καλύψουμε πεζοπορώντας και πολεμώντας τις αφιλόξενες εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας με τους σκληρούς πολεμιστές, το πολικό ψύχος και τον αφόρητο της καύσωνα.

Και να συνοδεύσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το εκστρατευτικό του σώμα στη μυθώδη χώρα των Ινδών, να αντικρίσουμε τις απέραντες οροσειρές των Ιμαλαΐων, να ζήσουμε το πάθος και το όραμα του Αλέξανδρου να φτάσει στην “ανατολική θάλασσα”, όπου θεωρούσε, ότι βρισκόταν το ακραίο σύνορο του κόσμου, να καταγράψουμε τη στρατηγική μεγαλοφυΐα του Αλέξανδρου στην επική μάχη του Υδάσπη και να ζήσουμε την άρνηση των Μακεδόνων να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφαση ποταμό.

Σας προσκαλώ να επιβιβασθούμε στο στόλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να αρχίσουμε το υπέροχο αυτό ταξίδι…

*Ο κ.  Σταύρος Τσερπές είναι Αντιστράτηγος ε.α και το άρθρο (1ο Μέρος) αυτό όπως και τα λοιπά που θα φιλοξενηθούν στο Liberal είναι μέρος Μελέτης που παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας (Universitatea Nation Națională de Apărare (UNAp) Carol) της Ρουμανίας στο Βουκουρέστι.

 

Source: Μέγας Αλέξανδρος: Προσωπικότητα και αρετές

Πρωτοχρονιάτικές δοξασίες

 

Κοντά στις ποικίλες ευχές για τη νέα χρονιά και τις έμμετρες ευχές που σχηματοποιήθηκαν στα κάλαντα παρεισέφρησαν στο πέρασμα του χρόνου διάφορες προλήψεις και δοξασίες που αρκετές φορές έχουν τοπικό χαρακτήρα, ενώ οι ρίζες τους πιθανώς να φθάνουν στην αρχαιότητα και το μεσαίωνα.

Με οδηγό ένα σχετικό κείμενο το 1963, ας δούμε κάποιες από αυτές που εμπίπτουν πλέον στον τομέα της ελληνικής λαογραφίας.

Έτσι, μεγάλη σημασία έχει για κάποιους το λεγόμενο ¨ποδαρικό¨, δηλαδή το ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Όσοι θεωρούνται ¨γρουσούζηδες¨ φυσικά και αποκλείονται αυτόματα, ενώ προτιμάται είτε ένα μικρό παιδί, είτε ένας νέος ή νέα που πριν περάσει την είσοδο πατά πρώτα στη στάχτη, ώστε έτσι να γίνει στάχτη, να χαθεί δηλαδή το κακό που τυχόν έφερνε μαζί του. Σε πολλά μέρη δε, επικρατούσε η συνήθεια το πρωί της Πρωτοχρονιάς να μη δέχονται κανένα συγγενή ή φίλο, αν προηγουμένως δεν έκανε ο παπάς τον αγιασμό. Επίσης, ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις πράξεις της πρώτης μέρας του χρόνου, αφού αυτές θα χαρακτηρίσουν όλη την περίοδο. Έτσι, αποφεύγονται ο δανεισμός χρημάτων και οι καυγάδες.

Τη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς τα κορίτσια έβαζαν ένα κομμάτι ψωμιού κάτω από το μαξιλάρι τους, με την πεποίθηση πως θα δουν στ΄ όνειρο τους το μέλλοντα σύζυγο τους. Αλλού, νέοι και νέες έριχναν στη πρώτη φωτιά που άναβαν οι δικοί τους την ημέρα της Πρωτοχρονιάς φύλλο ελιάς, το οποίο πριν σάλιωναν, ενώ παράλληλα σκέπτονταν το όνομα του προσώπου που αγαπούσαν. Έτσι, αν το φύλλο ¨έσκαζε¨, έκανε δηλαδή θόρυβο, τότε θα ευοδώνονταν κι οι πόθοι τους.

Σε άλλα μέρη, τα μεσάνυχτα της αλλαγής του χρόνου πατέρας και παππούς έβγαιναν στο δρόμο και κοίταζαν τον ουρανό. Αν ήταν ξαστεριά, έμπαιναν μέσα και έλεγαν στους δικούς τους πως ο ουρανός είναι καθαρός και γεμάτος αστέρια, κι άρα θα είχαν καλό ¨μαξούλι¨, δηλαδή καλή σοδιά. Ο καματερός (μεταξοσκώληκας) θα πήγαινε καλά και θα είχαν μπερεκέτι (αφθονία) από κουκούλια.

Σε τόπους με ανεπτυγμένη την κτηνοτροφία, την παραμονή του νέου έτους η νοικοκυρά κατέβαινε στο κατώγι, στο στάβλο, και περιποιούταν τα ζώα, δίνοντας τους πολύ τροφή λέγοντας ¨Άι Βασίλη να μας τα φυλάξεις, κι όπως θα ξημερώσουν χορτάτα, έτσι να μας δώσουν μπόλικο κρέας και γάλα όλη τη χρονιά¨.

Στα νησιά και τα παραθαλάσσια μέρη, το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς ρίχνουν ένα κανάτι γεμάτο νερό στη θάλασσα, το οποίο μετά γεμίζουν με θαλασσινό νερό και μ΄ αυτό ραντίζουν το σπίτι. Παράλληλα, παίρνουν μια μικρή πέτρα από την ακρογιαλιά και τη βάζουν μέσα στο ζυμάρι. Αυτό αποσυμβολικά σημαίνει πως ρίχνοντας στη θάλασσα το γλυκό νερό – κάτι που συνήθως είναι σε έλλειψη στα νησιά μας – ελπίζουν πως τη καινούργια χρονιά θα έχουν πολύ πόσιμο νερό. Από την άλλη το αλάτι του θαλασσινού νερού που ραντίζεται στο σπίτι θα διαλύσει και θα διώξει το κακό. Όπως δε υπάρχουν άπειρες πετρούλες στην ακρογιαλιά, έτσι και το χαλικάκι στο ζυμάρι θα φέρει την αφθονία στο στάρι και κατ΄ επέκταση στο ψωμί.

Από την άλλη υπάρχει και η αγριοκρεμμύδα, η οποία συνεχίζει να βγάζει φύλλα κι όταν ξεριζωθεί. Έτσι, με το κρέμασμα της στην εξώπορτα ελπίζεται πως όσα περισσότερα φύλλα βγάλει, τόσο καλύτερη θα είναι η χρονιά.

Αλλού πάλι, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να ρίχνουν ρύζι σ΄ όλο το σπίτι, επικαλούμενες τη βοήθεια του τοπικού αγίου, π.χ. ¨Αφέντη Άι Δημήτρη να μας φέρεις όλα τα αγαθά. Όσα είναι τα σπυριά του ρυζιού, τόσα να είναι τα καλά που θα μας φέρει ο νέος χρόνος¨. Στο δε Πήλιο, σπάζουν ένα ρόδι και σκορπούν στο σπίτι τα σπυριά του, με την ίδια με το ρύζι συμβολική σημασία.

Στο Πήλιο πάλι, τα παλιά χρόνια, πολύ πρωί τα κορίτσια, πριν ετοιμαστούν για την εκκλησία, πήγαιναν αμίλητα  στις βρύσες για να πάρουν νερό, κοιτάζοντας ποιους θα συναντήσουν και ανάλογα γυρίζοντας στο σπίτι σκέφτονταν αν θα παντρευτούν και με ποιον.

Οι κάτοικοι κάποιων χωριών της Βορείου Ελλάδας τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς αφήνουν τη βρύση του χωριού ανοιχτή, για να τρέχει έτσι η τύχη σαν το νερό ολοχρονίς, ενώ σε διάφορα νησιά θεωρούν ως καλό οιωνό να φυσήξει βοριάς την πρώτη μέρα του χρόνου.

Άλλη συνήθεια είναι μετά τη λειτουργία οι άντρες να βγαίνουν στις ρούγες και να ρίχνουν τουφεκιές. Πιθανώς η συνήθεια αυτή να ανάγεται στην εποχή της Τουρκοκρατίας, αφού τότε ποθούσαν να τα χρησιμοποιήσουν αλλιώτικα εναντίον του κατακτητή.

Τέλος, υπάρχουν και τα τυχερά αντικείμενα, όπως το χρυσό φλουρί της βασιλόπιτας, το χρώμα του οποίου θεωρείται πως ξορκίζει τη γρουσουζιά, ενώ ένα πέταλο αλόγου κρεμασμένο έξω από το σπίτι θα φέρει ευδαιμονία στο νοικοκύρη.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

πηγή: Ν. ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ https://kasosnews.wordpress.com/

Να είσαι πάντα ένας κουφός βάτραχος!

 

Υπάρχουν 2 τρόποι για να ζήσεις την ζωή σου.

Ο ένας είναι να την ζήσεις και να την δημιουργήσεις όπως θέλεις εσύ, και ο άλλος να ακούς τους γύρω σου, και να την ζήσεις όπως θέλουν οι γύρω σου.

Η ιστορία του κουφού βατράχου μας διδάσκει ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας, όπως φαίνεται και χαρακτηριστικά στο παρακάτω σκίτσο, χρειάζεται πολλές φορές να είμαστε “κουφοί”, και να προχωράμε μπροστά χωρίς να ακούμε τις γνώμες των γύρω μας, όπως συμβαίνει και με τον βάτραχο της ιστοριούλας.

Κάποτε οι βάτραχοι διοργάνωσαν έναν αγώνα αναρρίχησης.
Στόχος τους ήταν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου.
Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί να τους υποστηρίξουν.

Ο αγώνας ξεκίνησε…

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό, να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν:
«Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…»

Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους…
Ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει:
«Τι κόπος!  Πoτέ δεν θα τα καταφέρουν…»
Τότε οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει…

Στο τέλος, μόνο αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή!
Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή…
Τότε συνειδητοποίησε ότι..
Ο νικητής βάτραχος ήταν κουφός!!!

Ποτέ να μην ακούμε ανθρώπους
που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί,
γιατί μας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες
και πόθους της καρδιάς μας!

Πάντοτε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας
τη δύναμη της φράσης: «Σκέψου θετικά!»

Σε όσους μας λένε ότι δεν μπορούμε
να πετύχουμε τους στόχους μας
ή να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ…
ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΚΟΥΦΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ!

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

Source: Να είσαι πάντα ένας κουφός βάτραχος!

 «Όποιον πάρει ο Χάρος» Πώς προέκυψε η φράση;

Αποτέλεσμα εικόνας για χαροσ αρκασΑρκετές φράσεις, οι οποίες ακούγονται μακάβριες και ίσως και απόκοσμες, όπως το «Όποιον πάρει ο Χάρος», βρίσκονται σε καθημερινή διάταξη στο λεξιλόγιό μας. Και μπορεί να θεωρούμε ότι έτσι απλά… προέκυψαν, ή ότι κάποιος τις είπε και έκτοτε τις υιοθετήσαμε. Παρόλα αυτά, μια διεξοδική αναζήτηση στην ελληνική λαογραφία θα αποδείξει πως τίποτα τελικά δεν είναι και τόσο τυχαίο…

Πως προέκυψε, λοιπόν, η πασίγνωστη φράση «Όποιον πάρει ο Χάρος»»;

Ο Θεός έστειλε µια φορά τον Χάρο να πάρει την ψυχή µιας πεντάµορφης κοπέλας. Η κοπέλα έπεσε στα πόδια και τον παρακαλούσε, ο Χάρος λύγισε ,της χάρισε τη ζωή και γύρισε στον Θεό µε άδεια χέρια.

Θύµωσε ο Θεός για την παρακοή του Χάρου, του έδωσε ένα χαστούκι και τον κούφανε, να µην ακούει πια θρήνους και µοιρολόγια και λυπάται.

Τον έστειλε άλλη φορά να πάρει την ψυχή ενός λεβεντονιού. Και µόνο που τον είδε ο Χάρος σπάραξε η καρδιά του, άφησε τον λεβεντονιό να χαρεί τη νιότη και την οµορφιά του και γύρισε πάλι στον Θεό µε άδεια χέρια.

Καινούργιο χαστούκι του Θεού και ο Χάρος απόµεινε για πάντα στραβός.

Από τότε ο Χάρος έγινε σκληρός και αδυσώπητος , παίρνει στην τύχη όποιον βρει µπροστά του, νέο ή γέρο, όµορφο ή άσχηµο, πλούσιο ή φτωχό και οδηγεί την ψυχή του στο υπόγειο βασίλειό του, τον Άδη ή Κάτω Κόσµο.

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Πώς προέκυψε η φράση: «Όποιον πάρει ο Χάρος»

Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – 

Είναι το κοινώς λεγόμενο, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία. Το λέει και η επιστήμη.

Εργάζεσαι σκληρά καθημερινά, ενώ κατά κανόνα οι απολαβές για τις προσπάθειές σου δεν είναι ποτέ ανάλογες των ικανοτήτων και του χρόνου που δαπανάς. Όπως και να έχει, η δουλειά σου αποφέρει κάποια ορισμένα χρήματα με τα οποία καλύπτεις τα πάγια έξοδά σου και στη συνέχεια “αγοράζεις” όσα θέλεις για τη ζωή σου. Έρευνες δείχνουν ωστόσο πως είναι προτιμότερο τα επιπλέον χρήματα να τα επενδύει κανείς σε εμπειρίες, σε δραστηριότητες παρά σε αντικείμενα.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Cornell, Τόμας Τζίλοβιτς, έπειτα από έρευνα 20 ετών κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα αντικείμενα που αγοράζει κανείς με τα χρήματα που κερδίζει δεν φέρνουν την ευτυχία.

Το πρόβλημα με τα αντικείμενα, είναι πως σύμφωνα με τον καθηγητή, η χαρά που προσφέρουν ξεθωριάζει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί;

  • Αρχικά, συνηθίζουμε πολύ εύκολα σε νέες κτήσεις. Ό, τι φαίνεται στην αρχή ιδιαίτερα λαμπερό και φέρνει ενθουσιασμό, γρήγορα γίνεται μια ακόμη συνήθεια που δεν συγκινεί
  • Επιμένουμε να ανεβάζουμε τον πήχη. Όσο και αν οι νέες αγορές οδηγούν σε νέες προσδοκίες, από τη στιγμή που θα συνηθίσουμε σε μια νέα κτήση, στρέφουμε το ενδιαφέρον σε άλλη, νεότερη.
  • Οι πειρασμοί των άλλων βρίσκονται πάντα εκεί. Έχετε πάρει ένα ωραίο αυτοκίνητο και αισθάνεστε πολύ καλά με αυτό. Όμως σύντομα παρατηρείτε τον συνάδελφο που περνά με ένα άλλο, πιο καινούριο, πιο… πολυτελές, ομολογουμένως καλύτερο.

“Μια από τους εχθρούς της χαράς, είναι η συνήθεια” ισχυρίζεται ο Τζίλοβιτς. “Αγοράζουμε πράγματα για να βρούμε την ευτυχία και να επιτύχουμε. Αυτό όμως διαρκεί λίγο” προσθέτει. Το παράδοξο με τα αντικείμενα, είναι ότι πιστεύουμε πως η χαρά που μας δίνουν θα κρατήσει όσο και η διάρκεια ζωής τους. Είναι περίπου ενστικτώδες, πως κάτι που μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε και να αγγίξουμε σε μόνιμη βάση αποδίδει τα μέγιστα στο κυνήγι της ευτυχίας.

Μια εμπειρία, ένα ταξίδι, μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι που θα σε μάθει νέες δεξιότητες θα βοηθήσει από την άλλη πολύ περισσότερο. Αφενός μεν γιατί η ανάμνηση του ταξιδίου (ακόμη και αν περιλαμβάνει ευτράπελα) πάντα φέρνει χαμόγελα, ενώ και η εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας βάζει το σημαντικότερο όργανο του ανθρώπου, τον εγκέφαλο, σε δημιουργική ασχολία.

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ ) 

 

Source: Σταμάτα να ξοδεύεις χρήματα σε πράγματα – Επένδυσε σε εμπειρίες – Αντικλείδι

How Long to Learn a Language? 

Its all Greek to me.

 

For English-speakers, Romanian is easier to learn than German. And you’ll be speaking Russian sooner than Hungarian.

How is that? Because the Foreign Service Institute says so. Located in Arlington, Virginia, the FSI is the U.S. government’s main provider of foreign affairs training, including language courses.

As the chief learning organisation for the State Department, the FSI is where diplomats go to study the languages they will need on foreign postings. The Institute has a very practical approach to languages, dividing them into five categories, depending solely on how long it takes to learn them.

This map shows how the FSI judges the difficulty of European languages. Note that the Institute only teaches languages that are required for diplomatic intercourse; hence the grey spots on the map.

You won’t find any courses in Basque (the area straddling the Franco-Spanish border), Breton (in the ‘nose’ of France), Welsh (in, ehm, Wales) or Scots or Irish Gaelic in Arlington. In the countries where those minority languages are spoken, you’ll get by with Spanish, French and English.

English, by the way, is a ‘Category 0’ language (pink on the map), meaning that Americans are expected to be proficient in it. English is of course an official language in Ireland and the UK, but also in Malta (although it is coloured grey on the map, since it also has its native Maltese language, which is based on Sicilian Arabic and is the only Semitic language to have official status in the European Union).

‘Category I’ languages (in red on the map) are the easiest for English speakers, who should be able to reach reading an speaking proficiency within approximately 24 weeks (i.e. a little less than half a year of intense study).

 

 

These languages include both Germanic ones (Dutch, Danish, Norwegian and Swedish) and Romance ones (French, Spanish, Portuguese, Italian, Romanian). That may seem strange, since English is more closely related to the former than the latter.

However, the peculiar history of English means that it is heavily influenced by French (and Latin), especially in vocabulary. One study says that the share of Latin and French words in English is greater than that of Germanic origin (29% each, versus 26%).

German, on the other hand, might share a lot of basic vocab with English (1), but according to the FSI it is a ‘Category II’ language (orange) – meaning that it would require around 30 weeks of intense study to master written and spoken proficiency.

That doesn’t quite chime with the experience of Mark Twain, who wrote that

“(m)y philological studies have satisfied me that a gifted person ought to learn English (barring spelling and pronouncing) in thirty hours, French in thirty days, and German in thirty years. It seems manifest, then, that the latter tongue ought to be trimmed down and repaired. If it is to remain as it is, it ought to be gently and reverently set aside among the dead languages, for only the dead have time to learn it” (2).

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

So why is German rated a grade more difficult than, Dutch, which is a directly related language, or even than Romanian, which is from another language family altogether?

Because, despite the large extent to which the vocabulary of German is cognate with that of English, the grammar of German is way more complex than that of Dutch or Romanian among others – or English itself, for that matter.

For example, German nouns are gendered, meaning they are either male, female or neutral. This is not always logical. Yes, der Mann is male and die Frau is female, but das Mädchen (the girl) is neutral. And like Latin, German has different cases – ‘of the man’: des Mannes (genitive), ‘to the woman’: zu der Frau (dative), and so on. And don’t get us started on verb conjugations, word order and detachable prefixes!

Still, German is a breeze compared to Europe’s ‘Category IV’ languages (in green) – basically all the Slavic ones (Russian, Belarusian, Ukrainian, Polish, Czech, Slovak, Slovenian, Croatian, Bosnian, Serbian, Macedonian, Bulgarian), two of the three Baltic ones (Lithuanian and Latvian), plus Greek, Albanian, Turkish and Icelandic.

The latter four are mutually (3) completely unintelligible, as are the Baltic and Slavic families with all the others, but they share a level of difficulty. According to the FSI, it will take you about 10 months (i.e. 44 weeks) of full-time study to get the hang of any of these.

But wait, it gets worse. If you’re an American diplomat about to be stationed in Hungary, Finland or Estonia, you’re going to have to deal with the asterisk behind either of those ‘Category IV*’ languages. It means they’re not quite ‘Category V’, but still a lot harder than, say, Icelandic or Greek. So you’re looking at about a year of full-time study to make yourself understood in either Finnish, Estonian or Hungarian.

There are no ‘Category V’ languages in Europe, but the blue bits on the map hint at where – and what – they might be: Arabic, spoken, among other places, in Morocco, Algeria and Tunisia, on the southern edge of this map. Getting a good grasp of Arabic would require at least 88 weeks of day in, day out studying.

So why is Arabic harder than for example Turkish? Both languages are equally unrelated to English. While that may be so, Turkish has an easy orthography (in Latin script, unlike Arabic), an uncomplicated case system and extremely regular verb declensions – all factors which distinguish it from Arabic.

There are no ‘Category III’ languages in Europe, but of course the FSI system  does not stop at Europe’s borders.

 

  • The only other ‘Category I’ language outside Europe is Afrikaans, the Dutch-derived language spoken in southern Africa.
  • German is the only ‘Category II’ language in the FSI ranking; Indonesian, Malaysian and Swahili are the only three ‘Category III’ languages.
  • Hebrew, Hindi and Burmese are some examples of non-European ‘Category IV’ languages. Mongolian, Thai and Vietnamese are ‘Category IV*’.
  • The only other ‘Category V’ languages apart from Arabic are Cantonese, Mandarin, Korean and Japanese (although the latter gets an asterisk on top of that).

 

Considering all that effort, why would an English-speaker –even a diplomat – learn another language? Doesn’t everybody else speak English anyway?

True, English will get you pretty far in the world, but not everywhere. Speaking the local language – or at least making a decent effort to do so – will earn you good will and open doors that otherwise may stay closed.

Another reason is that being English-only speakers may be a disadvantage even if everybody else speaks English. According to a recent BBC article, native English speakers are the world’s worst communicators. Being monolingual means they are less proficient in detecting the subtleties of language variation than non-native speakers of English.

Those non-native speakers will be less proficient in slang, word-play and cultural-specific references, and will avoid them more than monolingual Anglophones. In fact, they are better at using English as a lingua franca than native English speakers.

Also, learning another language exercises the brain, and provides insight into another culture. As the saying goes: “As many languages you speak, so many times are you human”.

In the original Latin, that’s: “Quot linguas calles, tot homines vales”. The quote is by Emperor Charles V (1500-1558), who also said: “I speak in Latin to God, Italian to women, French to men, and German to my horse”.

Neigh twice for the accusative, Misty!

 

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

 

Source: How Long to Learn That Language? Here’s a Map for That | Big Think

Αυτό που κάνει τη διαφορά.

alexander_the_great

To ερώτημα είναι τόσο παλαιό όσο και ο άνθρωπος. Τι γεννά, τι επωάζει τον ηγέτη; Το άτομο που αποσπάται μέσα από την ομάδα που του έμαθε τη ζωή και ακολούθως την άγει, αντί να άγεται.

Ολα τα ζώα γεννιούνται και διαβιούν, ισόβια, μέσα στην ομάδα. Η ομαδική ζωή είναι υποχρεωτική. Εξασφαλίζει επιβίωση, ασφάλεια, τροφή.

Άρα η ύπαρξη μιας οργανωμένης ομάδας, «κοινωνίας», είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο και η παρουσία του αρχηγού της. Αυτός αντικαθίσταται, αλλά ουδέποτε, ως απαραίτητο εργαλείο, καταργείται. Οι ευφυέστεροι αρχηγοί, στη μάχη της προσωπικής τους επικράτησης, αυτομεταρρυθμίζονται, αυτοανανεώνονται. Ο πραγματικός αρχηγός ουδέποτε αυτοκτονεί. Η ηδονή της αυτοπροβολής και της εξουσίας τούς εγκλωβίζει ισόβια. Και όταν ηγούνται κοσμογονικών αλλαγών λησμονούν να διδαχθούν από τα λάθη προγενέστερων.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα όπου οι συνθήκες (κοινωνίες, περιβάλλον) οδήγησαν σε αποτελέσματα μακράν των οραματιστών που τις πυροδότησαν. Όλοι οι ενσαρκωμένοι θεοί της γης, π.χ. διδάσκουν αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοβοήθεια. Ωστόσο, οι πλέον αιματηροί πόλεμοι υπήρξαν οι θρησκευτικοί. Περιέργως, όταν οι πιστοί διαφορετικών θεών αλληλομάχονται στα πεδία του πολέμου εγκαταλείπονται και τραυματίες. Όταν διεξάγονται μεταξύ αιρέσεων της ίδιας θεότητας, στα πεδία των μαχών κείτονται πολυδιαμελισμένα πτώματα. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι καταστροφικότεροι των διασυνοριακών.
Ωστόσο, έχουμε άμεση χρεία ηγητόρων. Πρέπει να προσέξουμε πώς αυτοί μοντάρονται, δημιουργούνται ως φυσικά προϊόντα. Οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από τη σχάση ενός βιολογικού ατόμου. Της προσωπικότητάς τους. Ταυτόχρονα, είναι οι κοινωνικές εκρήξεις ατόμων. Αυτές, όμως, είναι αντίστοιχες της σχάσης ατομικών ραδιενεργών βομβών. Μόνο που η ρήξη προσωπικοτήτων παράγει, από τις εσωτερικές τους, προσωπικές, ατομικές δυνάμεις, τόση ενέργεια που γκρεμίζουν και αναδιαμορφώνουν λαούς και κοινωνίες, επί χιλιετίες.

Βάσει χρωματοσωμικών  π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του.

Βιολογικά, ο ηγέτης είναι προϊόν που προκύπτει από την ένωση 22 ζευγών αυτόσωμων χρωματοσωμάτων. Και ενός ζεύγους φυλετικών χρωματοσωμάτων. Μετά την ολιγόλεπτη σύζευξή τους, όπου όλα δρουν αρμονικά, μαγικά και προγραμματισμένα κατά τον ίδιον τρόπο της κυτταρικής διαίρεσης, επέρχεται η σχάση. Εκ των δύο ταυτόσημων τέκνων επικρατεί το ένα. Τα προσόντα αυτού του τέκνου εξελίσσονται αρκετά διαφοροποιημένα των γονέων τους. Ελάχιστοι, κάπου ένας σε κάθε δισεκατομμύριο άτομα, υφίσταται και μια άλλη πολύ διαφορετική «ατομική σχάση». Βάσει χρωματοσωμικών π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του. Τα δικά του γονίδια (η βάση της προσωπικότητάς του) σμιλεύτηκαν διαφορετικά από τις συνθήκες και τις εμπειρίες του. Και η πιο κοφτερή σμίλη της ιστορίας παράγει την προσωπική ιδιοκατασκευή.

Η σχάση που παράγει την προσωπικότητα του αρχηγού ίσως είναι απαράμιλλος. Τα θέλγητρα της εξουσίας μεταμορφώνουν ταυτόχρονα μοναδικές προσωπικότητες. Ο Μάο παρουσίασε τρεις: Η πρώτη ήταν η «κομουνιστική». Από εύπορος χωρικός το 1921 έγινε ένα από τους 12 ιδρυτές του ΚΚΚ. Ήταν 35 ετών. Το 1960 μεταρρυθμίζει τον κομμουνισμό του στη «Μεγάλη Προλεταριακή Επανάσταση». Δέκα χρόνια αργότερα, ενορχηστρώνει την «πολιτική επανάσταση» και στα 90 του υποδέχεται τον Νίξον στην Κίνα. Κάτι ανάλογο η μοίρα επιφύλασσε στον Κουβανό Κάστρο. Αυτός δεν παραβρέθηκε στην υποδοχή του Ομπάμα. Απλώς την παρακολούθησε από την TV. Εξάλλου, η μεταβίβαση της εξουσίας του λαού της Κούβας ως προίκα της μοίρας στον Κάστρο, ενέχυρο σε ασφαλή διαχειριστή, τον αδελφό του, Ραούλ. Φυσικά, ο Ομπάμα, ως προσαρμοστικότερος πάντων, καθώς ανέβηκε σκαλί σκαλί από το ναδίρ της κοινωνικής κλίμακας στο ζενίθ, δεν τρόμαξε τους άτυχους Κουβανούς με όπλα. Έμαθε λατινικούς χορούς, πήρε την οικογένειά του και τους επισκέφθηκε. Πού ακούστηκε ο ισχυρότερος ανήρ της γης να βαστά την ομπρέλα της συζύγου του; Έμαθε λατινικούς χορούς και αντί πεζοναυτών πήρε τους Rolling Stones να κατακτήσουν την ψυχή του λαού. Πρακτικά, τους ψιθύρισε ότι θα τους στείλει και λεφτά (τουρισμό).

Ο Βολταίρος, ο κύριος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού (1725), αφηγείται ότι κάποιος τον ρώτησε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος ανήρ όλων των εποχών, εκείνος που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Ο Βολταίρος απάντησε ότι αυτό είναι αδύνατον να διερευνηθεί. Τότε πρότεινε να τους εκτιμήσουμε εκ του αποτελέσματος. Ποιοι και πώς άφησαν το βαθύτερο αποτύπωμα στην ιστορία. Ο Βολταίρος πρότεινε τον Νεύτωνα αντί του Μ. Αλεξάνδρου, του Καίσαρα, του Ταμερλάνου. Καθώς παρατήρησε ότι όποιος κατακτά το πνεύμα (ή αλλάζει τα δεδομένα της σκέψης επιστημονικά) των λαών, η επιρροή του και τα αποτελέσματά της ιχνηλατούνται για αιώνες μέσα στην κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι ο Βολταίρος τότε έσφαλε ιστορικά. Παρασύρθηκε από τη λάμψη της Αναγέννησης (16ος-17ος αιώνας) και του λίγο παλαιοτέρου του Νεύτωνα (1675).

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο.

Είχε λησμονήσει το πρώτο μπουκέτο της «Άνοιξης του Πνεύματος» (500 π.Χ.): Σοφοκλής, Περικλής, Ηρόδοτος, Δημόκριτος, Ιπποκράτης. Και μερικούς άλλους λίγο παλαιότερους: Βούδας, Κομφούκιος. Ο Βολταίρος επίσης φάνηκε και λίγο επιπόλαιος. Καθώς σωστά αναζήτησε τον μεγαλύτερο άντρα αλλά παρέλειψε να καυτηριάσει την έλλειψη γυναικείου πληθυσμού. Στους ηγέτες, δυστυχώς, στατιστικά υπερτερούν οι άρρενες. Το θήλυ σπανίζει εξοργιστικά, καθώς στερούνται έστω και στοιχειώδους μόρφωσης επί 5.000 έτη σχεδόν. Οι γυναίκες εκλαμβάνονται ως οικόσιτα θηλαστικά.Τα 4/5 εισέτι των γυναικών ζουν ακόμα κρυμμένες μέσα σε πολλά ρούχα, πίσω από ένα συρμάτινο δικτυωτό κατασκεύασμα και μια μαντίλα στο κεφάλι.

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο. Πολλές κατακτήσεις χωρίς φροντίδα σταθεροποίησης όλων των προηγούμενων. Ο άντρας, δυστυχώς ορμονικά δεν μπορεί να σκεφθεί την επόμενη μέρα της νίκης ή της γονιμοποίησης. Αντίθετα, οι γυναίκες, με το «θαύμα» της επερχόμενης νέας ζωής και των συνεπειών της, σκέφτεται «στέρεα φωλιά» και οργάνωση προμηθειών. Αυτά είναι προσόντα του συντονιστή – αρχηγού. Βιολογικά το θήλυ είναι περισσότερο προικοδοτημένο ορμονοεγκεφαλικά με ενόραση στο βάθος των γεγονότων και καρτερικότητα στην ωρίμανση των προσπαθειών. Μέσα στα τελευταία 2.000 χρόνια, δύο μόνο γυναίκες έσπασαν τα αντρικά φράγματα. Η Ισαβέλλα Α’ της Ισπανίας, που «σκηνοθέτησε» και χρηματοδότησε τον Χρ. Κολόμβο στον Νέο Κόσμο, και η βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, που υπήρξε «μοντέλο» αρχηγού: Επιφυλακτική και συντηρητική, με ασυνήθιστη ευφυΐα και εξαίρετη πολιτική ικανότητα. Η Μαρί Κιουρί ίσως είναι η τρίτη γυναίκα. Αυτή διαφέρει σε όλα με τις προηγούμενες. Είναι τόσο διαφορετική στις μεθόδους κατάκτησης του τίτλου «ανεπανάληπτες προσωπικότητες» όσο ο Ομπάμα και ο Καρλομάγνος, που πέρασε 45 χρόνια πολεμώντας. Ευτυχώς οι ηγήτορες και οι τρόποι κατάκτησης της εξουσίας αλλάζουν.

Source: Αυτό που κάνει τη διαφορά | forum , dr. στέφανος καραγιαννόπουλος | hommemagazine.gr

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

OSINT

Mister X - Experienced in OSINT and military analysis. Authors of Spanish weaponry in Yemen. También en español.

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: