How Long to Learn a Language? 

Its all Greek to me.


For English-speakers, Romanian is easier to learn than German. And you’ll be speaking Russian sooner than Hungarian.

How is that? Because the Foreign Service Institute says so. Located in Arlington, Virginia, the FSI is the U.S. government’s main provider of foreign affairs training, including language courses.

As the chief learning organisation for the State Department, the FSI is where diplomats go to study the languages they will need on foreign postings. The Institute has a very practical approach to languages, dividing them into five categories, depending solely on how long it takes to learn them.

This map shows how the FSI judges the difficulty of European languages. Note that the Institute only teaches languages that are required for diplomatic intercourse; hence the grey spots on the map.

You won’t find any courses in Basque (the area straddling the Franco-Spanish border), Breton (in the ‘nose’ of France), Welsh (in, ehm, Wales) or Scots or Irish Gaelic in Arlington. In the countries where those minority languages are spoken, you’ll get by with Spanish, French and English.

English, by the way, is a ‘Category 0’ language (pink on the map), meaning that Americans are expected to be proficient in it. English is of course an official language in Ireland and the UK, but also in Malta (although it is coloured grey on the map, since it also has its native Maltese language, which is based on Sicilian Arabic and is the only Semitic language to have official status in the European Union).

‘Category I’ languages (in red on the map) are the easiest for English speakers, who should be able to reach reading an speaking proficiency within approximately 24 weeks (i.e. a little less than half a year of intense study).



These languages include both Germanic ones (Dutch, Danish, Norwegian and Swedish) and Romance ones (French, Spanish, Portuguese, Italian, Romanian). That may seem strange, since English is more closely related to the former than the latter.

However, the peculiar history of English means that it is heavily influenced by French (and Latin), especially in vocabulary. One study says that the share of Latin and French words in English is greater than that of Germanic origin (29% each, versus 26%).

German, on the other hand, might share a lot of basic vocab with English (1), but according to the FSI it is a ‘Category II’ language (orange) – meaning that it would require around 30 weeks of intense study to master written and spoken proficiency.

That doesn’t quite chime with the experience of Mark Twain, who wrote that

“(m)y philological studies have satisfied me that a gifted person ought to learn English (barring spelling and pronouncing) in thirty hours, French in thirty days, and German in thirty years. It seems manifest, then, that the latter tongue ought to be trimmed down and repaired. If it is to remain as it is, it ought to be gently and reverently set aside among the dead languages, for only the dead have time to learn it” (2).

(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 

So why is German rated a grade more difficult than, Dutch, which is a directly related language, or even than Romanian, which is from another language family altogether?

Because, despite the large extent to which the vocabulary of German is cognate with that of English, the grammar of German is way more complex than that of Dutch or Romanian among others – or English itself, for that matter.

For example, German nouns are gendered, meaning they are either male, female or neutral. This is not always logical. Yes, der Mann is male and die Frau is female, but das Mädchen (the girl) is neutral. And like Latin, German has different cases – ‘of the man’: des Mannes (genitive), ‘to the woman’: zu der Frau (dative), and so on. And don’t get us started on verb conjugations, word order and detachable prefixes!

Still, German is a breeze compared to Europe’s ‘Category IV’ languages (in green) – basically all the Slavic ones (Russian, Belarusian, Ukrainian, Polish, Czech, Slovak, Slovenian, Croatian, Bosnian, Serbian, Macedonian, Bulgarian), two of the three Baltic ones (Lithuanian and Latvian), plus Greek, Albanian, Turkish and Icelandic.

The latter four are mutually (3) completely unintelligible, as are the Baltic and Slavic families with all the others, but they share a level of difficulty. According to the FSI, it will take you about 10 months (i.e. 44 weeks) of full-time study to get the hang of any of these.

But wait, it gets worse. If you’re an American diplomat about to be stationed in Hungary, Finland or Estonia, you’re going to have to deal with the asterisk behind either of those ‘Category IV*’ languages. It means they’re not quite ‘Category V’, but still a lot harder than, say, Icelandic or Greek. So you’re looking at about a year of full-time study to make yourself understood in either Finnish, Estonian or Hungarian.

There are no ‘Category V’ languages in Europe, but the blue bits on the map hint at where – and what – they might be: Arabic, spoken, among other places, in Morocco, Algeria and Tunisia, on the southern edge of this map. Getting a good grasp of Arabic would require at least 88 weeks of day in, day out studying.

So why is Arabic harder than for example Turkish? Both languages are equally unrelated to English. While that may be so, Turkish has an easy orthography (in Latin script, unlike Arabic), an uncomplicated case system and extremely regular verb declensions – all factors which distinguish it from Arabic.

There are no ‘Category III’ languages in Europe, but of course the FSI system  does not stop at Europe’s borders.


  • The only other ‘Category I’ language outside Europe is Afrikaans, the Dutch-derived language spoken in southern Africa.
  • German is the only ‘Category II’ language in the FSI ranking; Indonesian, Malaysian and Swahili are the only three ‘Category III’ languages.
  • Hebrew, Hindi and Burmese are some examples of non-European ‘Category IV’ languages. Mongolian, Thai and Vietnamese are ‘Category IV*’.
  • The only other ‘Category V’ languages apart from Arabic are Cantonese, Mandarin, Korean and Japanese (although the latter gets an asterisk on top of that).


Considering all that effort, why would an English-speaker –even a diplomat – learn another language? Doesn’t everybody else speak English anyway?

True, English will get you pretty far in the world, but not everywhere. Speaking the local language – or at least making a decent effort to do so – will earn you good will and open doors that otherwise may stay closed.

Another reason is that being English-only speakers may be a disadvantage even if everybody else speaks English. According to a recent BBC article, native English speakers are the world’s worst communicators. Being monolingual means they are less proficient in detecting the subtleties of language variation than non-native speakers of English.

Those non-native speakers will be less proficient in slang, word-play and cultural-specific references, and will avoid them more than monolingual Anglophones. In fact, they are better at using English as a lingua franca than native English speakers.

Also, learning another language exercises the brain, and provides insight into another culture. As the saying goes: “As many languages you speak, so many times are you human”.

In the original Latin, that’s: “Quot linguas calles, tot homines vales”. The quote is by Emperor Charles V (1500-1558), who also said: “I speak in Latin to God, Italian to women, French to men, and German to my horse”.

Neigh twice for the accusative, Misty!


(Αν σου άρεσε  αυτή η δημοσίευση, χάρισε μας ένα  like  εδώ . Give as a like here. ) 


Source: How Long to Learn That Language? Here’s a Map for That | Big Think

Αυτό που κάνει τη διαφορά.


To ερώτημα είναι τόσο παλαιό όσο και ο άνθρωπος. Τι γεννά, τι επωάζει τον ηγέτη; Το άτομο που αποσπάται μέσα από την ομάδα που του έμαθε τη ζωή και ακολούθως την άγει, αντί να άγεται.

Ολα τα ζώα γεννιούνται και διαβιούν, ισόβια, μέσα στην ομάδα. Η ομαδική ζωή είναι υποχρεωτική. Εξασφαλίζει επιβίωση, ασφάλεια, τροφή.

Άρα η ύπαρξη μιας οργανωμένης ομάδας, «κοινωνίας», είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο και η παρουσία του αρχηγού της. Αυτός αντικαθίσταται, αλλά ουδέποτε, ως απαραίτητο εργαλείο, καταργείται. Οι ευφυέστεροι αρχηγοί, στη μάχη της προσωπικής τους επικράτησης, αυτομεταρρυθμίζονται, αυτοανανεώνονται. Ο πραγματικός αρχηγός ουδέποτε αυτοκτονεί. Η ηδονή της αυτοπροβολής και της εξουσίας τούς εγκλωβίζει ισόβια. Και όταν ηγούνται κοσμογονικών αλλαγών λησμονούν να διδαχθούν από τα λάθη προγενέστερων.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα όπου οι συνθήκες (κοινωνίες, περιβάλλον) οδήγησαν σε αποτελέσματα μακράν των οραματιστών που τις πυροδότησαν. Όλοι οι ενσαρκωμένοι θεοί της γης, π.χ. διδάσκουν αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοβοήθεια. Ωστόσο, οι πλέον αιματηροί πόλεμοι υπήρξαν οι θρησκευτικοί. Περιέργως, όταν οι πιστοί διαφορετικών θεών αλληλομάχονται στα πεδία του πολέμου εγκαταλείπονται και τραυματίες. Όταν διεξάγονται μεταξύ αιρέσεων της ίδιας θεότητας, στα πεδία των μαχών κείτονται πολυδιαμελισμένα πτώματα. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι καταστροφικότεροι των διασυνοριακών.
Ωστόσο, έχουμε άμεση χρεία ηγητόρων. Πρέπει να προσέξουμε πώς αυτοί μοντάρονται, δημιουργούνται ως φυσικά προϊόντα. Οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από τη σχάση ενός βιολογικού ατόμου. Της προσωπικότητάς τους. Ταυτόχρονα, είναι οι κοινωνικές εκρήξεις ατόμων. Αυτές, όμως, είναι αντίστοιχες της σχάσης ατομικών ραδιενεργών βομβών. Μόνο που η ρήξη προσωπικοτήτων παράγει, από τις εσωτερικές τους, προσωπικές, ατομικές δυνάμεις, τόση ενέργεια που γκρεμίζουν και αναδιαμορφώνουν λαούς και κοινωνίες, επί χιλιετίες.

Βάσει χρωματοσωμικών  π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του.

Βιολογικά, ο ηγέτης είναι προϊόν που προκύπτει από την ένωση 22 ζευγών αυτόσωμων χρωματοσωμάτων. Και ενός ζεύγους φυλετικών χρωματοσωμάτων. Μετά την ολιγόλεπτη σύζευξή τους, όπου όλα δρουν αρμονικά, μαγικά και προγραμματισμένα κατά τον ίδιον τρόπο της κυτταρικής διαίρεσης, επέρχεται η σχάση. Εκ των δύο ταυτόσημων τέκνων επικρατεί το ένα. Τα προσόντα αυτού του τέκνου εξελίσσονται αρκετά διαφοροποιημένα των γονέων τους. Ελάχιστοι, κάπου ένας σε κάθε δισεκατομμύριο άτομα, υφίσταται και μια άλλη πολύ διαφορετική «ατομική σχάση». Βάσει χρωματοσωμικών π.χ. μετρήσεων, τα αδέλφια του Ναπολέοντα ήταν 6, ωστόσο κανείς τους δεν τον «πλησίασε» στο μέγεθος της κοινωνικής επιρροής του. Τα δικά του γονίδια (η βάση της προσωπικότητάς του) σμιλεύτηκαν διαφορετικά από τις συνθήκες και τις εμπειρίες του. Και η πιο κοφτερή σμίλη της ιστορίας παράγει την προσωπική ιδιοκατασκευή.

Η σχάση που παράγει την προσωπικότητα του αρχηγού ίσως είναι απαράμιλλος. Τα θέλγητρα της εξουσίας μεταμορφώνουν ταυτόχρονα μοναδικές προσωπικότητες. Ο Μάο παρουσίασε τρεις: Η πρώτη ήταν η «κομουνιστική». Από εύπορος χωρικός το 1921 έγινε ένα από τους 12 ιδρυτές του ΚΚΚ. Ήταν 35 ετών. Το 1960 μεταρρυθμίζει τον κομμουνισμό του στη «Μεγάλη Προλεταριακή Επανάσταση». Δέκα χρόνια αργότερα, ενορχηστρώνει την «πολιτική επανάσταση» και στα 90 του υποδέχεται τον Νίξον στην Κίνα. Κάτι ανάλογο η μοίρα επιφύλασσε στον Κουβανό Κάστρο. Αυτός δεν παραβρέθηκε στην υποδοχή του Ομπάμα. Απλώς την παρακολούθησε από την TV. Εξάλλου, η μεταβίβαση της εξουσίας του λαού της Κούβας ως προίκα της μοίρας στον Κάστρο, ενέχυρο σε ασφαλή διαχειριστή, τον αδελφό του, Ραούλ. Φυσικά, ο Ομπάμα, ως προσαρμοστικότερος πάντων, καθώς ανέβηκε σκαλί σκαλί από το ναδίρ της κοινωνικής κλίμακας στο ζενίθ, δεν τρόμαξε τους άτυχους Κουβανούς με όπλα. Έμαθε λατινικούς χορούς, πήρε την οικογένειά του και τους επισκέφθηκε. Πού ακούστηκε ο ισχυρότερος ανήρ της γης να βαστά την ομπρέλα της συζύγου του; Έμαθε λατινικούς χορούς και αντί πεζοναυτών πήρε τους Rolling Stones να κατακτήσουν την ψυχή του λαού. Πρακτικά, τους ψιθύρισε ότι θα τους στείλει και λεφτά (τουρισμό).

Ο Βολταίρος, ο κύριος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού (1725), αφηγείται ότι κάποιος τον ρώτησε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος ανήρ όλων των εποχών, εκείνος που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Ο Βολταίρος απάντησε ότι αυτό είναι αδύνατον να διερευνηθεί. Τότε πρότεινε να τους εκτιμήσουμε εκ του αποτελέσματος. Ποιοι και πώς άφησαν το βαθύτερο αποτύπωμα στην ιστορία. Ο Βολταίρος πρότεινε τον Νεύτωνα αντί του Μ. Αλεξάνδρου, του Καίσαρα, του Ταμερλάνου. Καθώς παρατήρησε ότι όποιος κατακτά το πνεύμα (ή αλλάζει τα δεδομένα της σκέψης επιστημονικά) των λαών, η επιρροή του και τα αποτελέσματά της ιχνηλατούνται για αιώνες μέσα στην κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι ο Βολταίρος τότε έσφαλε ιστορικά. Παρασύρθηκε από τη λάμψη της Αναγέννησης (16ος-17ος αιώνας) και του λίγο παλαιοτέρου του Νεύτωνα (1675).

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο.

Είχε λησμονήσει το πρώτο μπουκέτο της «Άνοιξης του Πνεύματος» (500 π.Χ.): Σοφοκλής, Περικλής, Ηρόδοτος, Δημόκριτος, Ιπποκράτης. Και μερικούς άλλους λίγο παλαιότερους: Βούδας, Κομφούκιος. Ο Βολταίρος επίσης φάνηκε και λίγο επιπόλαιος. Καθώς σωστά αναζήτησε τον μεγαλύτερο άντρα αλλά παρέλειψε να καυτηριάσει την έλλειψη γυναικείου πληθυσμού. Στους ηγέτες, δυστυχώς, στατιστικά υπερτερούν οι άρρενες. Το θήλυ σπανίζει εξοργιστικά, καθώς στερούνται έστω και στοιχειώδους μόρφωσης επί 5.000 έτη σχεδόν. Οι γυναίκες εκλαμβάνονται ως οικόσιτα θηλαστικά.Τα 4/5 εισέτι των γυναικών ζουν ακόμα κρυμμένες μέσα σε πολλά ρούχα, πίσω από ένα συρμάτινο δικτυωτό κατασκεύασμα και μια μαντίλα στο κεφάλι.

Η ηγεσία τεστοστερονικά ταιριάζει στον αρσενικό. Ο άντρας που είναι κατακτητής αλλά ασταθής, παραστατικά εικονογραφείται από τον Μ. Αλέξανδρο. Πολλές κατακτήσεις χωρίς φροντίδα σταθεροποίησης όλων των προηγούμενων. Ο άντρας, δυστυχώς ορμονικά δεν μπορεί να σκεφθεί την επόμενη μέρα της νίκης ή της γονιμοποίησης. Αντίθετα, οι γυναίκες, με το «θαύμα» της επερχόμενης νέας ζωής και των συνεπειών της, σκέφτεται «στέρεα φωλιά» και οργάνωση προμηθειών. Αυτά είναι προσόντα του συντονιστή – αρχηγού. Βιολογικά το θήλυ είναι περισσότερο προικοδοτημένο ορμονοεγκεφαλικά με ενόραση στο βάθος των γεγονότων και καρτερικότητα στην ωρίμανση των προσπαθειών. Μέσα στα τελευταία 2.000 χρόνια, δύο μόνο γυναίκες έσπασαν τα αντρικά φράγματα. Η Ισαβέλλα Α’ της Ισπανίας, που «σκηνοθέτησε» και χρηματοδότησε τον Χρ. Κολόμβο στον Νέο Κόσμο, και η βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, που υπήρξε «μοντέλο» αρχηγού: Επιφυλακτική και συντηρητική, με ασυνήθιστη ευφυΐα και εξαίρετη πολιτική ικανότητα. Η Μαρί Κιουρί ίσως είναι η τρίτη γυναίκα. Αυτή διαφέρει σε όλα με τις προηγούμενες. Είναι τόσο διαφορετική στις μεθόδους κατάκτησης του τίτλου «ανεπανάληπτες προσωπικότητες» όσο ο Ομπάμα και ο Καρλομάγνος, που πέρασε 45 χρόνια πολεμώντας. Ευτυχώς οι ηγήτορες και οι τρόποι κατάκτησης της εξουσίας αλλάζουν.

Source: Αυτό που κάνει τη διαφορά | forum , dr. στέφανος καραγιαννόπουλος |

Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς;

Η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (Κρεατινής) ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, επειδή την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λειώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός (τσίκνα) είναι διάχυτος παντού. Από αυτή την τσίκνα, λοιπόν, έχει πάρει και το όνομά της η Πέμπτη και λέγεται Τσικνοπέμπτη.

Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης».

Την Τσικνοπέμπτη, που βρίσκεται στο μέσο του Τριωδίου, ξεκινούν ουσιαστικά οι εκδηλώσεις της Αποκριάς, οι οποίες κορυφώνονται με τα Κούλουμα την Καθαρά Δευτέρα. Ανάλογες γιορτές υπάρχουν στη Γερμανία (Schmutziger Donnerstag = Λιπαρή Πέμπτη) και στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ (Mardi Gras = Λιπαρή Τρίτη),  που συνδυάζονται με καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Στο έθιμο της Τσικνοπέμπτης  και γενικά στην κρεατοφαγία αντιτίθεται η οργάνωση “Πολίτες για τα Δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής” (ΠΟΦΥΖΩ), που υποστηρίζει την ιδεολογία του «αντισπισισμού» (anti-speciesism), η οποία στρέφεται κατά της καταπάτησης των δικαιωμάτων των ζώων.

Η Τσικνοπέμπτη ανά  την Ελλάδα
Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας τελούνται τα Κορφιάτικα Πετεγολέτσια ή αλλιώς Κουτσομπολιά ή Πέτε Γόλια. Η πετεγολέτσα, το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία “Κουκουνάρα”, της πόλης τής Κέρκυρας.

Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσον είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Γι’ αυτό ντύνεται νύφη και με τη συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι. Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματά της.

Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ αναλαμβάνει τα «προξενιά», ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.

Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».
Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μικροί και μεγάλοι περιδιαβαίνουν μεταμφιεσμένοι στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Source: Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς; –

Η κουλτούρα της αγένειας.

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.


Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!».
Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.
Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.
Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».
Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.
Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.
Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)


7 Myths About Housewives, Debunked.

7 Myths About Housewives, Debunked

Are housewives less ambitious than career women? Are they bad feminists? Read on to go beyond the stereotypes.


Myths about housewives and stay-at-home moms are not rare in our society. In fact, they’re so prevalent that even people who should know better, including myself, hold lots of unconscious prejudices about them and spend years assuming that the work they do is “simple.” Despite decades of advancement for women, images of stay-at-home moms on TV, in movies, and in advertisements still show unrealistic women with immaculate hair and cheerful smiles, who chuckle about how tough their lives are. Depictions of these women also tend to be overwhelmingly white and, of course, middle to upper class.

When I say that I should know better, it’s because my sister recently had a baby and has transitioned into being a full-time mother. Observing her at work quickly shattered any illusions I had about modern-day housewifery. She works harder than anyone I know, and she’s complained more than once about how the media portray her job as one that should be accomplished with ease and elegance. I can’t even begin to imagine how hard it must have been before today’s modern conveniences, especially because being a present-day mom who stays at home seems so much tougher than most of us realize.

Myths about housewives go way back but still persist today, even among feminist circles and, until recently, my own brain. Let’s get to busting them.

continue reading in :

7 Myths About Housewives, Debunked by Lindsey Weedston — YES! Magazine.

What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity

Photo from "Kumu Hina"In traditional Hawaiian culture, creative expression of gender and sexuality was celebrated as an authentic part of the human experience. Throughout Hawaiian history, “mahu” appear as individuals who identify their gender between male and female. Hawaiian songs often contain deeper meanings—called kaona—that refer to love and relationships that don’t conform to contemporary Western definitions of male and female gender roles.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications.

Expressions of sexuality and gender by mahu individuals were often reflected in Hawaiian arts, particularly in traditional hula and music, which continue today. The 2014 documentary Kumu Hina follows the journey of Hinaleimoana Wong-Kalu (“Hina”), a teacher—or kumu—at a Hawaiian charter school in Honolulu, who is mahu. Kumu Hinaexplores the role of mahu in Hawaiian society through the lens of a Native Hawaiian who is deeply rooted in the traditions of her ancestors and committed to living an authentic life.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications. Born Collin Kwai Kong Wong, she struggled to find acceptance throughout her youth. Today, Hina presents herself as a female in her dress and appearance, though she embraces both masculine and feminine aspects of her identity equally. And while the film focuses on her journey to become Hina, it characterizes her by more than her gender identity. The film presents a portrait of Hina as a devout cultural practitioner and educator whose most fundamental identity lies in being Hawaiian.

As a kumu at the charter school Halau Lokahi, Hina instills time-honored traditions and cultural values in her students. One student in particular, middle schooler Ho‘onani, traverses the ever-treacherous waters of youth with the additional strain of identifying as being “in the middle.” Hina relates to Ho‘onani’s journey and challenges the students to create a safe and accepting environment. This proves transformative for Ho‘onani, as her determination to define herself and prove her capability garners her the lead role in the school’s all-male ensemble, which the boys do not dispute. Due to the example Hina sets, her classrooms embrace a new “normal” that openly acknowledges all identities. The result is a confident, empathetic community of young people who validate the complexities of Ho‘onani’s reality and provide her with a compassionate place to grow up.

“It’s all a natural thing,” Ho’onani explains. “Kumu’s in the middle too. Everybody knows that, and it’s not a secret to anybody. What ‘middle’ means is a rare person.” Under Hina’s mentorship, Ho‘onani flourishes, excelling in all areas of study, including music and hula, and earning the respect of her peers. As she prepares for a school event, Hina instructs that shell leis be worn by students based on color: white for the girls and yellow for the boys. Without hesitation, Ho‘onani suggests she wear both, and Hina agrees. “See, you get both—because she’s both,” she explains. This is Hawaiian mahu, unique in its perspective that an individual who has embraced both sides of their gender identity does not require exclusive definition. Those who identify with being mahu may exude more masculine or feminine qualities, but their inner experience is one that ebbs between the two with the grace and subtlety of the ocean tide.

When I interviewed Hina for MANA magazine’s 2014 feature “Beyond the Binary,” she explained: “A mahu is an individual that straddles somewhere in the middle of the male and female binary. It does not define their sexual preference or gender expression because gender roles, gender expressions, and sexual relationships have all been severely influenced by the changing times. It is dynamic. It is like life.” The “changing times” Hina refers to began with the arrival of Christian missionaries in the 1800s and the imposition of Western values on the Hawaiian community. They banned cultural expressions that celebrated diverse sexual views and traditions they believed to be profane, such as hula, and drove them underground. The suppression of traditional Hawaiian values and practices marked a turning point in Hawai‘i’s history, one in which mahu began a struggle to find acceptance.

Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization.

One of the greatest journeys of the human experience is the struggle to accept oneself and live authentically. Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization. For many Native Hawaiians, authenticity is at the heart of the human experience. Living authentically is one of the highest honors individuals can bestow upon themselves, their families, and their communities. By embracing her identity, Hina not only fulfills her own personal journey to find love and happiness, but she is able to positively influence the lives of students like Ho‘onani who are grappling with their own identities.

To continue promoting Kumu Hina’s message of acceptance, a 24-minute version of the film and teaching guide were created as an educational resource. This short film, called A Place in the Middle, premiered in February 2015 in Germany and played at Toronto’s TIFF Kids International Film Festival in April. According to co-producer Joe Wilson, the film “has struck a chord with educators and other professionals in need of resources on gender diversity and cultural empowerment.” The film demonstrates healthy ways to address gender identity in the classroom and promotes a safe academic environment for youth to thrive.

Thanks to the determination of Hina and others, the Hawai‘i Marriage Equality Act of 2013 was passed in November 2013. And though further efforts are needed to reach equality, Hina finds validation in her home. “I’m fortunate to live in a place that allows me to love who I love,” she says. “I can be whoever I want to be. That’s what I hope most to leave with my students—a genuine understanding of unconditional acceptance and respect. To me, that’s the true meaning of aloha.”

 posted Jul 27, 2015

Jade Snow wrote this article for Make It Right, the Summer 2015 issue of Yes! Magazine. Jade has danced hula for 23 years. She left the Islands to attend college in Oregon and returned home to dance in the Merrie Monarch Festival. She is managing editor of the Hawaiian culture publication MANAmagazine and co-creator of the island lifestyle blog Pikake Pursuit.

source: What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity by Jade Snow — YES! Magazine.




Women’s work in WW1

World War I: 1914-1918 

Women’s work in WW1

During WWI (1914-1918), large numbers of women were recruited into jobs vacated by men who had gone to fight in the war. New jobs were also created as part of the war effort, for example in munitions factories.  The high demand for weapons resulted in the munitions factories becoming the largest single employer of women during 1918. Though there was initial resistance to hiring women for what was seen as ‘men’s work’, the introduction of conscription  in 1916 made the need for women workers urgent. Around this time, the government began coordinating the employment of women through campaigns and recruitment drives.

This led to women working in areas of work that were formerly  reserved for men,  for example as railway guards and ticket collectors, buses and tram conductors, postal workers, police, firefighters and as bank ‘tellers’ and clerks. Some women also worked heavy or precision machinery in engineering, led cart horses on farms, and worked in the civil service and factories. However, they received lower wages for doing the same work, and thus began some of the earliest demands for equal pay.

By 1917 munitions factories, which primarily employed women workers, produced 80% of the weapons and shells used by the British Army (Airth-Kindree, 1987). Known as ‘canaries’ because they had to handle  TNT (the chemical compound trinitrotoluene that is used as an explosive agent in munitions) which caused their skin to turn yellow, these women risked their lives working with poisonous substances without adequate protective clothing or the required safety measures. Around 400 women died from overexposure to TNT during WWI.

Women, wages and rights

Women munition workers sorting shells during the First World War

Women munition workers sorting shells during the First World War


TUC Collections, London Metropolitan University

Women’s employment rates increased during WWI, from 23.6% of the working age population  in 1914 to between 37.7% and 46.7% in 1918 (Braybon 1989, p.49). It is difficult to get exact estimates because domestic workers were excluded from these figures and many women moved from domestic service into the jobs created due to the war effort. The employment of married women increased sharply – accounting for nearly 40% of all women workers by 1918 (Braybon, 1989: p. 49).

But because women were paid less than men, there was a worry that employers would continue to employ women in these jobs even when the men returned from the war. This did not happen; either the women were sacked to make way for the returning soldiers or women remained working alongside men but at lower wage rates. But even before the end of the war, many women refused to accept lower pay for what in most cases was the same work as had been done previously by men. The women workers on London buses and trams went on strike in 1918 to demand the same increase in pay (war bonus) as men. The strike spread to other towns in the South East and to the London Underground. This was the first equal pay strike in the UK which was initiated, led and ultimately won by women.

Following these strikes, a Committee was set up by the War Cabinet in 1917 to examine the question of women’s wages and released its final report after the war ended (Report of the War Cabinet Committee on Women in Industry, Cmd 135, 1919, p.2).

This report endorsed the principle of ‘equal pay for equal work’. But their expectation was that due to their ‘lesser strength and special health problems’, women’s ‘output’ would not be equal to that of men. Despite evidence that women had taken on what were considered men’s jobs and performed them effectively during the war, this did not shift popular (and government) perception that women would be less productive than men. The unions received guarantees that where women had fully replaced skilled men they would be paid the same as the men  – ie would receive equal pay. But it was made clear that these changes were for the duration of the war only and would be reversed when the war ended and the soldiers came back.

sourse :World War I: 1914-1918 | Striking Women.

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict


Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.


Η προσωπική μου βιβλιοθήκη


Mister X - Experienced in OSINT and military analysis. Authors of Spanish weaponry in Yemen. También en español.


Έμψυχον και αεικίνητον


Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση


Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

%d bloggers like this: