Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς;

Η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (Κρεατινής) ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, επειδή την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λειώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός (τσίκνα) είναι διάχυτος παντού. Από αυτή την τσίκνα, λοιπόν, έχει πάρει και το όνομά της η Πέμπτη και λέγεται Τσικνοπέμπτη.

Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης».

Την Τσικνοπέμπτη, που βρίσκεται στο μέσο του Τριωδίου, ξεκινούν ουσιαστικά οι εκδηλώσεις της Αποκριάς, οι οποίες κορυφώνονται με τα Κούλουμα την Καθαρά Δευτέρα. Ανάλογες γιορτές υπάρχουν στη Γερμανία (Schmutziger Donnerstag = Λιπαρή Πέμπτη) και στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ (Mardi Gras = Λιπαρή Τρίτη),  που συνδυάζονται με καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Στο έθιμο της Τσικνοπέμπτης  και γενικά στην κρεατοφαγία αντιτίθεται η οργάνωση “Πολίτες για τα Δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής” (ΠΟΦΥΖΩ), που υποστηρίζει την ιδεολογία του «αντισπισισμού» (anti-speciesism), η οποία στρέφεται κατά της καταπάτησης των δικαιωμάτων των ζώων.

Η Τσικνοπέμπτη ανά  την Ελλάδα
Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας τελούνται τα Κορφιάτικα Πετεγολέτσια ή αλλιώς Κουτσομπολιά ή Πέτε Γόλια. Η πετεγολέτσα, το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία “Κουκουνάρα”, της πόλης τής Κέρκυρας.

Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσον είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Γι’ αυτό ντύνεται νύφη και με τη συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι. Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματά της.

Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ αναλαμβάνει τα «προξενιά», ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.

Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».
Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μικροί και μεγάλοι περιδιαβαίνουν μεταμφιεσμένοι στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Source: Πως ξεκίνησε το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; – Τι «γιορτάζουμε» ακριβώς; – skaythess.gr

Η κουλτούρα της αγένειας.

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

 

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!».
Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.
Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.
Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».
Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.
Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.
Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
____
 Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

THE SECRET REAL TRUTH

7 Myths About Housewives, Debunked.

7 Myths About Housewives, Debunked

Are housewives less ambitious than career women? Are they bad feminists? Read on to go beyond the stereotypes.

Vaughn_WomenBaking.jpg

Myths about housewives and stay-at-home moms are not rare in our society. In fact, they’re so prevalent that even people who should know better, including myself, hold lots of unconscious prejudices about them and spend years assuming that the work they do is “simple.” Despite decades of advancement for women, images of stay-at-home moms on TV, in movies, and in advertisements still show unrealistic women with immaculate hair and cheerful smiles, who chuckle about how tough their lives are. Depictions of these women also tend to be overwhelmingly white and, of course, middle to upper class.

When I say that I should know better, it’s because my sister recently had a baby and has transitioned into being a full-time mother. Observing her at work quickly shattered any illusions I had about modern-day housewifery. She works harder than anyone I know, and she’s complained more than once about how the media portray her job as one that should be accomplished with ease and elegance. I can’t even begin to imagine how hard it must have been before today’s modern conveniences, especially because being a present-day mom who stays at home seems so much tougher than most of us realize.

Myths about housewives go way back but still persist today, even among feminist circles and, until recently, my own brain. Let’s get to busting them.

continue reading in :

7 Myths About Housewives, Debunked by Lindsey Weedston — YES! Magazine.

What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity

Photo from "Kumu Hina"In traditional Hawaiian culture, creative expression of gender and sexuality was celebrated as an authentic part of the human experience. Throughout Hawaiian history, “mahu” appear as individuals who identify their gender between male and female. Hawaiian songs often contain deeper meanings—called kaona—that refer to love and relationships that don’t conform to contemporary Western definitions of male and female gender roles.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications.

Expressions of sexuality and gender by mahu individuals were often reflected in Hawaiian arts, particularly in traditional hula and music, which continue today. The 2014 documentary Kumu Hina follows the journey of Hinaleimoana Wong-Kalu (“Hina”), a teacher—or kumu—at a Hawaiian charter school in Honolulu, who is mahu. Kumu Hinaexplores the role of mahu in Hawaiian society through the lens of a Native Hawaiian who is deeply rooted in the traditions of her ancestors and committed to living an authentic life.

As a 21st century mahu, Hina’s experience is not unlike many others who defy Western gender classifications. Born Collin Kwai Kong Wong, she struggled to find acceptance throughout her youth. Today, Hina presents herself as a female in her dress and appearance, though she embraces both masculine and feminine aspects of her identity equally. And while the film focuses on her journey to become Hina, it characterizes her by more than her gender identity. The film presents a portrait of Hina as a devout cultural practitioner and educator whose most fundamental identity lies in being Hawaiian.

As a kumu at the charter school Halau Lokahi, Hina instills time-honored traditions and cultural values in her students. One student in particular, middle schooler Ho‘onani, traverses the ever-treacherous waters of youth with the additional strain of identifying as being “in the middle.” Hina relates to Ho‘onani’s journey and challenges the students to create a safe and accepting environment. This proves transformative for Ho‘onani, as her determination to define herself and prove her capability garners her the lead role in the school’s all-male ensemble, which the boys do not dispute. Due to the example Hina sets, her classrooms embrace a new “normal” that openly acknowledges all identities. The result is a confident, empathetic community of young people who validate the complexities of Ho‘onani’s reality and provide her with a compassionate place to grow up.

“It’s all a natural thing,” Ho’onani explains. “Kumu’s in the middle too. Everybody knows that, and it’s not a secret to anybody. What ‘middle’ means is a rare person.” Under Hina’s mentorship, Ho‘onani flourishes, excelling in all areas of study, including music and hula, and earning the respect of her peers. As she prepares for a school event, Hina instructs that shell leis be worn by students based on color: white for the girls and yellow for the boys. Without hesitation, Ho‘onani suggests she wear both, and Hina agrees. “See, you get both—because she’s both,” she explains. This is Hawaiian mahu, unique in its perspective that an individual who has embraced both sides of their gender identity does not require exclusive definition. Those who identify with being mahu may exude more masculine or feminine qualities, but their inner experience is one that ebbs between the two with the grace and subtlety of the ocean tide.

When I interviewed Hina for MANA magazine’s 2014 feature “Beyond the Binary,” she explained: “A mahu is an individual that straddles somewhere in the middle of the male and female binary. It does not define their sexual preference or gender expression because gender roles, gender expressions, and sexual relationships have all been severely influenced by the changing times. It is dynamic. It is like life.” The “changing times” Hina refers to began with the arrival of Christian missionaries in the 1800s and the imposition of Western values on the Hawaiian community. They banned cultural expressions that celebrated diverse sexual views and traditions they believed to be profane, such as hula, and drove them underground. The suppression of traditional Hawaiian values and practices marked a turning point in Hawai‘i’s history, one in which mahu began a struggle to find acceptance.

Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization.

One of the greatest journeys of the human experience is the struggle to accept oneself and live authentically. Kumu Hina lifts the veil on the misunderstood and marginalized experience of “other” gendered individuals whose identity cannot be defined by the broad strokes of contemporary Western categorization. For many Native Hawaiians, authenticity is at the heart of the human experience. Living authentically is one of the highest honors individuals can bestow upon themselves, their families, and their communities. By embracing her identity, Hina not only fulfills her own personal journey to find love and happiness, but she is able to positively influence the lives of students like Ho‘onani who are grappling with their own identities.

To continue promoting Kumu Hina’s message of acceptance, a 24-minute version of the film and teaching guide were created as an educational resource. This short film, called A Place in the Middle, premiered in February 2015 in Germany and played at Toronto’s TIFF Kids International Film Festival in April. According to co-producer Joe Wilson, the film “has struck a chord with educators and other professionals in need of resources on gender diversity and cultural empowerment.” The film demonstrates healthy ways to address gender identity in the classroom and promotes a safe academic environment for youth to thrive.

Thanks to the determination of Hina and others, the Hawai‘i Marriage Equality Act of 2013 was passed in November 2013. And though further efforts are needed to reach equality, Hina finds validation in her home. “I’m fortunate to live in a place that allows me to love who I love,” she says. “I can be whoever I want to be. That’s what I hope most to leave with my students—a genuine understanding of unconditional acceptance and respect. To me, that’s the true meaning of aloha.”

 posted Jul 27, 2015

Jade Snow wrote this article for Make It Right, the Summer 2015 issue of Yes! Magazine. Jade has danced hula for 23 years. She left the Islands to attend college in Oregon and returned home to dance in the Merrie Monarch Festival. She is managing editor of the Hawaiian culture publication MANAmagazine and co-creator of the island lifestyle blog Pikake Pursuit.

source: What Native Hawaiian Culture Can Teach Us About Gender Identity by Jade Snow — YES! Magazine.

 

 

 

Women’s work in WW1

World War I: 1914-1918 

Women’s work in WW1

During WWI (1914-1918), large numbers of women were recruited into jobs vacated by men who had gone to fight in the war. New jobs were also created as part of the war effort, for example in munitions factories.  The high demand for weapons resulted in the munitions factories becoming the largest single employer of women during 1918. Though there was initial resistance to hiring women for what was seen as ‘men’s work’, the introduction of conscription  in 1916 made the need for women workers urgent. Around this time, the government began coordinating the employment of women through campaigns and recruitment drives.

This led to women working in areas of work that were formerly  reserved for men,  for example as railway guards and ticket collectors, buses and tram conductors, postal workers, police, firefighters and as bank ‘tellers’ and clerks. Some women also worked heavy or precision machinery in engineering, led cart horses on farms, and worked in the civil service and factories. However, they received lower wages for doing the same work, and thus began some of the earliest demands for equal pay.

By 1917 munitions factories, which primarily employed women workers, produced 80% of the weapons and shells used by the British Army (Airth-Kindree, 1987). Known as ‘canaries’ because they had to handle  TNT (the chemical compound trinitrotoluene that is used as an explosive agent in munitions) which caused their skin to turn yellow, these women risked their lives working with poisonous substances without adequate protective clothing or the required safety measures. Around 400 women died from overexposure to TNT during WWI.

Women, wages and rights

Women munition workers sorting shells during the First World War

Women munition workers sorting shells during the First World War

Credit:

TUC Collections, London Metropolitan University

Women’s employment rates increased during WWI, from 23.6% of the working age population  in 1914 to between 37.7% and 46.7% in 1918 (Braybon 1989, p.49). It is difficult to get exact estimates because domestic workers were excluded from these figures and many women moved from domestic service into the jobs created due to the war effort. The employment of married women increased sharply – accounting for nearly 40% of all women workers by 1918 (Braybon, 1989: p. 49).

But because women were paid less than men, there was a worry that employers would continue to employ women in these jobs even when the men returned from the war. This did not happen; either the women were sacked to make way for the returning soldiers or women remained working alongside men but at lower wage rates. But even before the end of the war, many women refused to accept lower pay for what in most cases was the same work as had been done previously by men. The women workers on London buses and trams went on strike in 1918 to demand the same increase in pay (war bonus) as men. The strike spread to other towns in the South East and to the London Underground. This was the first equal pay strike in the UK which was initiated, led and ultimately won by women.

Following these strikes, a Committee was set up by the War Cabinet in 1917 to examine the question of women’s wages and released its final report after the war ended (Report of the War Cabinet Committee on Women in Industry, Cmd 135, 1919, p.2).

This report endorsed the principle of ‘equal pay for equal work’. But their expectation was that due to their ‘lesser strength and special health problems’, women’s ‘output’ would not be equal to that of men. Despite evidence that women had taken on what were considered men’s jobs and performed them effectively during the war, this did not shift popular (and government) perception that women would be less productive than men. The unions received guarantees that where women had fully replaced skilled men they would be paid the same as the men  – ie would receive equal pay. But it was made clear that these changes were for the duration of the war only and would be reversed when the war ended and the soldiers came back.

sourse :World War I: 1914-1918 | Striking Women.

Χαρακτηριστικά μιας ισχυρής προσωπικότητας

sxeseis ergasia proswpikothta σχεσεις εργασια προσωπικοτητα

Πολλά έχουν γραφτεί για το πώς είναι δυνατό να αποκτήσουμε μια  ισχυρή προσωπικότητα. Ποια είναι όμως τα γνωρίσματα που την χαρακτηρίζουν;

 

1. Στην κορυφή βρίσκεται η λέξη ΟΡΑΜΑ, αν και οι περισσότερες έρευνες δείχνουν πως οι ξεκάθαροι στόχοι και πολύ περισσότερο οι ιδεολογίες, οι κοσμοθεωρίες και οι μεγάλες ιδέες χαρακτηρίζονται έτσι εκ των υστέρων, αφού έχουν επιβεβαιωθεί. Αλλιώς αποκαλούνται πλάνες και λάθος στρατηγικές. Συνεπώς, ο οραματιστής, μάλλον έχει τις συνθήκες, τη συγκυρία, ίσως και τη μοίρα σύμμαχό του.


2. Ο ιδεατός μας τύπος εμφορείται από ιδανικά, αλλά παράλληλα είναι ρεαλιστικά αισιόδοξος. Δεν παρασύρεται εύκολα από την επιτυχία, αλλά συνεχίζει να ατενίζει το μέλλον ως μια χρονική περίοδο ευφορίας και όχι ως μια λαίλαπα, που καταφθάνει.

 

3. Φυσικά, είναι άριστος σε αυτό, με το οποίο καταπιάνεται, δεξιότητα, όμως, που αποκτά με την τριβή και τη σκληρή δουλειά και δεν την έχει αποκτήσει με κληρονομικό χάρισμα. Εργάζεται περισσότερο από τους υπόλοιπους -δεν υπάρχουν γι΄αυτόν διακοπές, ώρες γραφείου, άδειες-, μεριμνά, προλαμβάνει, οργανώνει, σχεδιάζει. Παρόλα αυτά, ενθουσιάζεται, ορμά, αφήνεται στις παροτρύνσεις, που του υπαγορεύουν να προχωρήσει.

 

4. Το μυστικό του κρύβεται στη συγκέντρωση και στην εστίαση της προσοχής. Ο εγκέφαλός μας, εξάλλου δεν τα πάει καλά με το multi-tasking, την πολυδιάσπαση, την παράλληλη εκτέλεση διεργασιών. Αφοσιώνεται, επομένως σε ένα στόχο, όπου κι αν βρίσκεται, και ξέρει να αγνοεί τα ερεθίσματα, που θα τον αποσπάσουν από το πνευματικό αυτό έργο.
5. Είναι καινοτόμος, που σημαίνει ότι ανασυνθέτει τα στοιχεία, που παρατηρεί με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τους υπόλοιπους, ευρηματικός, επειδή διαθέτει πλούτο εμπειριών και επομένως ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ. Να ο βασικός όρος της επιτυχίας. Τολμά να ρισκάρει τα πάντα, να δοκιμάσει, να πειραματιστεί και εν τέλει να υποστεί τις συνέπειες ή να γευτεί το νέκταρ της τόλμης, κυρίως αν δεν έχει τίποτα να χάσει.
6. Απόρροια των παραπάνω είναι η ευελιξία, η εμμονή του να εξετάζει σφαιρικά τα δεδομένα, να μην καθηλώνεται σε δοκιμασμένες πρακτικές, να μην επαναπαύεται με τα τεκμηριωμένα, αλλά να επιχειρεί μη φοβούμενος το άγνωστο και το ομιχλώδες. Τα πάντα γι’ αυτόν είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ίδια η ζωή είναι ένα πεδίο για μεγάλα όνειρα με μικρούς πόρους.
7. Η αυτοεκτίμησή του δεν είναι περιστασιακή, δεν καταποντίζεται από την αστοχία ούτε εξακοντίζεται με τη νίκη. Αντίθετα, παραμένει σταθερή, επειδή αναπληρώνει τις πιθανές μειονεξίες σε κάποιους τομείς με την ακλόνητη δύναμή του σε άλλους.8. Τα λόγια του είναι μετρημένα. Είναι άνθρωπος προσανατολισμένος στο έργο, στις πράξεις. Τη στιγμή, που οι άλλοι αναλύουν, υπολογίζουν, αναμετρούν, αυτός προχωρά με συνοδοιπόρους ή όχι. Η παιδεία του είναι εστιασμένη στην επίλυση προβλημάτων κι όχι στην αμετροέπεια.

9. Τα λάθη του είναι ευκαιρία για μάθηση κι όχι ήττα. Η εκπαίδευση, τροποποίηση της συμπεριφοράς. Δεν μεμψιμοιρεί και δεν μεταθέτει τις ευθύνες. Δεν αποδίδει την αποτυχία στην κρίση ή σε εξωγενείς παράγοντες. Σκληρός με τον εαυτό του χρεώνεται την κακή εξέλιξη, αλλά ποτέ δεν επαναλαμβάνει τα σφάλματα.

10. Οι μεγάλοι άνδρες ή γυναίκες εμπιστεύονται την ενόραση, την πνευματική εκείνη ιδιότητα, που ερμηνεύει την πραγματικότητα όχι με τη λογική, αλλά με μια ανακατασκευή των ερεθισμάτων με τρόπο, που μοιάζει εξωπραγματικός. Βασίζονται στα συναισθήματα, στις εσωτερικές φωνές, χωρίς όμως να οδηγούνται στο μυστικιστικό.

11. Ως ηγέτες υιοθετούν διαφορετικά κάθε φορά στυλ, γεγονός που κατοπτρίζει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα τους. Άλλοτε δημοκρατικοί, ψάχνουν για συνοδοιπόρους και συνεργάτες κι άλλοτε αυταρχικοί, ξεριζώνουν όλους εκείνους που διαιωνίζουν το πρόβλημα, χωρίς να αποτελούν λύση του.

12. Ξέρει ότι θα προδοθεί, ότι οι σύντροφοι θα λιποψυχήσουν την πιο δύσκολη ώρα, αλλά αυτός προχωρά ακόμα και μόνος του. Πιστεύει στο στόχο του με ΠΑΘΟΣ. Και αυτό είναι το πιο κοινό χαρακτηριστικό, όλων όσων έγιναν διαμορφωτές γνώμης και εμπνευστές κινημάτων.

13. Βίαιος προς τους κόλακες, αλλά μεγαλόθυμος προς τους αδύναμους, του αρέσει να περιστοιχίζεται από ανθρώπους αυθεντικούς, απλούς και ντόμπρους.

14. Ονειρεύεται συχνά, χωρίς αυτό να γίνεται παραλήρημα, φαντασιώνεται την επίτευξη του σκοπού και ζει με άτομα, που ζουν τη ζωή, που και ο ίδιος θέλει να ζήσει.

15. Μα η πραγματική δύναμή του χαρισματικού αυτού τύπου κρύβεται στην ικανότητά του ΝΑ ΕΝΩΝΕΙ, να αποτελεί το διασυνδετικό κρίκο, το σημείο αναφοράς, να εμπνέει και να δίνει κίνητρα και παραδείγματα για ΑΛΛΑΓΗ. Δεν τον τρομάζει η διαφορετικότητα και η ποικιλομορφία των απόψεων και των εμπειριών, επειδή προσπαθεί κάθε στιγμή να ΒΡΕΙ ΤΙΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, Γιατί πάντοτε η πεμπτουσία της ηγεσίας ήταν η θέληση των ανθρώπων να ενωθούν για έναν κοινό σκοπό.

Είναι δημοφιλέστατες οι λίστες με τα χαρακτηριστικά εκείνα της προσωπικότητας, που οδηγούν στην επιτυχία, όπως κι αν αυτή ορίζεται, ανάλογα με το πολιτιστικό περιβάλλον. Η σύνθεσή τους απεικονίζει τις περισσότερες φορές έναν Υπερ-άνθρωπο, που ακόμα και τα ελαττώματά του τα μετατρέπει σε αρετές. Η μελέτη τέτοιων υποδειγμάτων βασίζεται στη ρομαντική άποψη ότι η ιστορία προχωρά με την εμπνευσμένη δράση κάποιων χαρισματικών ανθρώπων κι όχι εξαιτίας της συλλογικότητας και της δύναμης των λαών.
Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

 

 

ΠΗΓΗ: 15 χαρακτηριστικά μιας ισχυρής προσωπικότητας.

17 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και Τρανσοφοβίας

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και Τρανσοφοβίας, Ήταν στις 17 Μαΐου 1990, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τον Διεθνή Κατάλογο Νοσημάτων.

Η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), Μαρία Γαλανού, επισημαίνει  πως η κύρια διεκδίκηση της τρανς κοινότητας είναι η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, δηλαδή η δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ανθρώπων, χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις όπως η ορμονοληψία, οι ψυχιατρικές διαγνώσεις ή όπως η κείμενη νομοθεσία ορίζει μετά από στείρωση ή επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου.

Διεμφυλικό (απόδοση του αγγλικού transgender) ονομάζεται ένα άτομο του οποίου το κοινωνικό φύλο (εμφάνιση, συμπεριφορά, τρόποι) διαφοροποιείται από το ανατομικό φύλο ή αλλιώς το φύλο που καταγράφηκε νομικά κατά τη γέννηση, εξηγεί η κ. Γαλανού. Περιλαμβάνει, δηλαδή, όλες τις εκφράσεις και ταυτότητες φύλου που διαφέρουν απ’ το καταγεγραμμένο ανατομικό φύλο. Είναι όρος – ομπρέλα που συμπεριλαμβάνει τα παρενδυτικά άτομα, crossdressers, dragqueens, drag kings, ανθρώπους που βρίσκονται είτε στο στάδιο της μετάβασης (transition) είτε έχουν ολοκληρώσει την μετάβασή τους, είτε έχουν κάνει είτε δεν έχουν κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου.

Ωστόσο, επειδή ως νεολογισμός ο διεμφυλικός – ή είναι δύσχρηστος όρος, χρησιμοποιείται πιο συχνά ο πιο σύντομος, εύχρηστος και διεθνής όρος «τρανς», ο οποίος είναι αποδεκτός και αγκαλιάζει όλη την κοινότητα των ανθρώπων που η ταυτότητα ή έκφραση φύλου τους διαφοροποιείται από το ανατομικό φύλο.

Το Ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης της 22ας Απριλίου θεωρείται ιστορικής σημασίας, λέει η κ. Γαλανού, καθώς για πρώτη φορά καταρτίστηκε ψήφισμα αποκλειστικά για τα τρανς δικαιώματα και ζητά από τα κράτη-μέλη: να υιοθετήσουν γρήγορες, διαφανείς και πλήρως προσβάσιμες διαδικασίες νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, βασισμένες στον αυτοπροσδιορισμό, δίχως καμία προϋπόθεση βασισμένη στα χαρακτηριστικά ενός προσώπου (όπως η υγεία ή η ηλικία), να αφαιρέσουν τις προϋποθέσεις επεμβάσεων στείρωσης ή άλλων ιατρικών διαδικασιών όπως ψυχιατρικές διαγνώσεις ή προϋποθέσεις για διαζύγιο όσον αφορά τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, να εξετάσουν την συμπερίληψη κενής καταχώρησης φύλου στα έγγραφα ταυτότητας για όσα πρόσωπα το επιθυμούν, να είναι πλήρως προσβάσιμες οι υπηρεσίες υγείας για τα τρανς πρόσωπα (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών) χωρίς την ετικέτα της ψυχικής ασθένειας, να είναι υποστηρικτικά στην παροχή πληροφοριών, στην ενδυνάμωση της ευαισθητοποίησης και της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα όσον αφορά τις επαγγελματικές ομάδες για τα τρανς θέματα.

 

πηγή: Πως είναι να είσαι τρανς στην Ελλάδα του 2015;.

Βελισάριος

Συζήτηση για την Στρατιωτική Ισχύ, υπό την ευρεία της έννοια, από την οπτική σκοπιά της Ελλάδος

marathon addict uk

The Highs and Lows of a Marathon Addict

Υπέρβαση

Όλη η αλήθεια για το τι μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.

Βιβλιαράκι

Η προσωπική μου βιβλιοθήκη

MyDistanceLog

Έμψυχον και αεικίνητον

HelMilBooks

Hellenic Military Books

Panos Maltezos Blog

Μια διαδρομή ζωής

Olympic Solution

Η λύση στη κρίση

Ιδιαίτερα μαθήματα ξένων γλωσσών

Εκμάθηση γλωσσών στον χώρο σας

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Συμβουλές Μάρκετινγκ

Αναπτύξτε έξυπνα την επιχείρησή σας

Feltor's Blog

Ανθολογία ιδεών, κειμένων και ενημέρωση

%d bloggers like this: